REAL TIME |

Weather Icon

Η ρωσική στρατηγική απέναντι στο τουρκικό στρατό, οι φαντασιοπληξίες των Αμερικανών, και οι φόβοι Ελλήνων και Κύπριων – Ο πόλεμος των μεσογειακών χαρτών 

Η ρωσική στρατηγική απέναντι στο τουρκικό στρατό, οι φαντασιοπληξίες των Αμερικανών, και οι φόβοι Ελλήνων και Κύπριων – Ο πόλεμος των μεσογειακών χαρτών 

by John Helmer, Moscow, Dances with BearsΜετάφραση Wan Wert

Στο μεγάλο παιχνίδι, του ποιος θα πουλήσει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, και στο αμερικανικό παιχνίδι να εμποδιστεί η Ρωσία να το πράξει , η Τουρκία έχει πλέον δηλώσει την συμμετοχή της στην έκβαση αυτή , απλώνοντας ένα φράγμα από έγγραφα κατά μήκος της Μεσογείου από τις τουρκικές ακτές έως τις ακτές της Λιβύης, και ετοιμάζοντας να μεταφέρει τις ένοπλες δυνάμεις στη περιοχή για να το επιβάλει. Είναι και μπλόφα και τόλμη.

Το μνημόνιο υπεγράφη στη Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου μεταξύ της Τουρκικής Κυβέρνησης και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφιλίωσης (GNA), μια από τις πλευρές του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη. Διαβάστε εδώ το μνημόνιο κατανόησης τους και το νέο τουρκικό χάρτη της Μεσογείου.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνέχισε αυτή την εβδομάδα με δυο πρόσθετες δηλώσεις . Τη Δευτέρα είπε: “Οι Ελληνοκύπριοι, η Αίγυπτος, η Ελλάδα και το Ισραήλ δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια γραμμή μεταφοράς φυσικού αερίου χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας.” Έπειτα την Τρίτη: “Εάν η Λιβύη επρόκειτο να υποβάλει αίτημα, θα στέλναμε επαρκή αριθμό στρατευμάτων. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας ασφαλείας, δεν υπάρχει εμπόδιο”.

Δεν πειράζει που αυτή τη στιγμή το GNA χάνει τον πόλεμο στη Λιβύη. Η τουρκική μπλόφα δεν θα λειτουργήσει εναντίον της Ρωσίας, η οποία στηρίζει τον ισχυρότερο αντίπαλο του GNA, τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA). Ούτε η Τουρκία εναντιώνεται στη Ρωσία. Αμφότεροι έχουν κοινό συμφέρον να διαφυλάξουν τον νέο αγωγό εξαγωγής αερίου, τον TurkStream, στη νότια Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, και να νικήσουν τον ανταγωνισμό.

Η τουρκική πρόκληση απευθύνεται προς τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, προκαλώντας τες να δοκιμάσουν με το δικό τους ναυτικό και αεροπορία να εκδιώξουν τους Τούρκους πίσω στα χερσαία σύνορά τους, να επιχειρήσουν έρευνες για φυσικό αέριο στον βυθό της περιοχής και να αναπτύξουν αγωγούς παραβιάζοντας το σύνορο πέρα του οποίου ,οι Τούρκοι στοχεύουν να τους σταματήσουν. Προς το παρόν, ο Ερντογάν υπολογίζει ότι οι Αμερικανοί, οι Έλληνες, οι Κύπριοι και οι Αιγύπτιοι δεν θα τολμήσουν να χτυπήσουν. Μέχρι στιγμής έχει δίκιο.

Πέρα από γενικότητες, η ρωσική στρατηγική στη Μεσόγειο δεν συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ούτε από τις χρηματοδοτούμενες από το κράτος ομάδες προβληματισμού. Σε περίπτωση πολέμου και κυρώσεων από τις “ΗΠΑ, πράγμα που είναι αναπόφευκτο – η Τουρκία είναι σύμμαχος της Ρωσίας εναντίον των κυρώσεων, επομένως η συμμετοχή της σε μια διαμάχη εναντίον των Ρώσων στη Συρία και τη Λιβύη είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα για το Κρεμλίνο.

Ο Αραβικός και Αμερικανικός Τύπος είναι πιο ελεύθεροι να σχολιάσουν την Ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών, στρατευμάτων ειδικών δυνάμεων, όπλων, πληροφοριών και ηλεκτρονικών όπλων μάχης. Οι Ρώσοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στη Λιβύη, οι οποίοι μιλούν στα ΜΜΕ, είναι ο Mikhail Bogdanov, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και Ο Lev Dengov, επικεφαλής της ρωσικής ομάδας επαφής για την ενδολιβυκή διένεξη . Ο Αντιναύαρχος Ιγκόρ Κοστιούκοφ, επικεφαλής της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών (GRU) του Γενικού Επιτελείου από τον περασμένο Δεκέμβρη, διευθύνει τις μυστικές υπηρεσίες και τις τακτικές επιχειρήσεις. Ο συντονισμός των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων έχει δοκιμαστεί εδώ και πολλά χρόνια από το Γενικό Επιτελείο, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Συμβούλιο Ασφαλείας στα σύνορα της Συρίας και της Ουκρανίας. Ο Kostyukov ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στη Συρία για κάποιο διάστημα. Έχει τιμωρηθεί δύο φορές από τις “ΗΠΑ για ισχυρισμούς περί κυβερνο-επιχειρήσεων στις εκλογές των “ΗΠΑ.

Left to right: Mikhail Bogdanov; Lev Dengov; Igor Kostyukov.

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παραδέχθηκε ότι συζητά για τη Λιβύη με τον Πρόεδρο Ερντογάν εδώ και αρκετούς μήνες, ξεκινώντας από τον Αύγουστο. Ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει τη Ρωσική στήριξη στον LNA και τον διοικητή του Χαλιφά Χαφτάρ τον επόμενο μήνα, οπότε και θα εγκαινιάσουν με τον Πούτιν τον αγωγό TurkStream. “Ελπίζω ότι οι Ρώσοι δεν θα αφήσουν τον Χαφτάρ να δημιουργήσει μια άλλη Συρία”, δήλωσε ο Ερντογάν αυτή την εβδομάδα. Ο Ερντογάν επικοινώνησε ξανά χθες τηλεφωνικά με τον Πούτιν για να συζητήσει για τη Συρία και τη Λιβύη .

“Οι πρόεδροι εξέφρασαν την ανησυχία τους για τις ένοπλες συγκρούσεις γύρω από την Τρίπολη”, αναφέρει το ανακοινωθέν του Κρεμλίνου. “Η άμεση κατάπαυση του πυρός και η επανάληψη των ενδολιβυκών ειρηνευτικών συνομιλιών θα συμβάλουν στην εξομάλυνση της κατάστασης”.

Τον Απρίλιο του 2008 ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν συναντήθηκε με τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι στη Λιβύη. Στη συνέχεια, ο Καντάφι επισκέφθηκε τη Μόσχα και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Τα ρωσικά συναισθήματα για τον Καντάφι έγιναν πιο θετικά μετά τη δολοφονία του στις 20 Οκτωβρίου 2011, από ό, τι ήταν κατά τα πενήντα χρόνια της εξουσίας του, ειδικά κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Γιέλτσιν. Αξιωματούχοι του Κρεμλίνου δεν εκτίμησαν ποτέ την απρόβλεπτη ικανότητα και το χιούμορ του Καντάφι. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απόλαυσε και τα δύο. Η στρατιωτική εκστρατεία του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης που οδήγησε στον θάνατο του Καντάφι συνέπεσε επίσης με την απογοήτευση της Ρωσίας για την ανετοιμότητα της Λιβύης να επενδύσει σε επιχειρήσεις αλουμινίου της Ρωσικής Oleg Deripaska· για λεπτομέρειες, διαβάστε αυτό.

Τον Οκτώβριο, σε μια συνέντευξη στα αραβικά μέσα ενημέρωσης, ο Πούτιν ήταν κατηγορηματικός καταδικάζοντας τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του Καντάφι, χαρακτηρίζοντας τα ως “κόλπο”: “Όσο για τη Λιβύη, εξακολουθεί να επικρατεί το χάος που προκλήθηκε από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις”, δήλωσε ο Πούτιν. “Αλλά σε αυτή την περίπτωση, οι Δυτικοί εταίροι έπαιξαν ένα κόλπο στις πλάτες μας, χρησιμοποιώντας τη τοπική διάλεκτο (δεν ξέρω πώς θα μεταφραστεί αυτό). Η Ρωσία ψήφισε υπέρ του αντίστοιχου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τι έλεγε εν ολίγοις αυτό το ψήφισμα, αν το διαβάσετε προσεκτικά; Το ψήφισμα απαγόρευε στον Καντάφι να χρησιμοποιεί την αεροπορία του κατά των ανταρτών. Αλλά δεν έλεγε τίποτα για αεροπορικές επίθεσης σε λιβυκό έδαφος. Αλλά αυτό ήταν που πραγματικά συνέβη.”

“Έτσι, βασικά, αυτό που συνέβη εκεί, έγινε παρακάμπτοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στη συνέχεια. Επικρατεί ακόμα χάος και σύγχυση, μια ροή μεταναστών πέρασε από τη Λιβύη στην Ευρώπη. Ο Καντάφι πάντα προειδοποιούσε γι’ αυτό, είπε ότι σταμάτησε τους Αφρικανούς μετανάστες από το να πάνε στην Ευρώπη. Μόλις αυτό το “τείχος” εξαφανίστηκε, άρχισαν να χύνονται στην Ευρώπη. Και τώρα οι Ευρωπαίοι παθαίνουν αυτό για το οποίο είχαν προειδοποιηθεί. Αλλά αυτό δεν είναι καν το βασικό ζήτημα. Το πιο σημαντικό, είναι η αποσταθεροποίηση ολόκληρης της περιοχής της Μέσης Ανατολής”.

Στις 6 Δεκεμβρίου στη Ρώμη με τον Ιταλό ομόλογό του, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λάβροφ ρωτήθηκε πώς βλέπει “τη συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα και την εφοδιαστική γραμμή, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών προμηθειών”. Έκανε τη διάκριση μεταξύ της τουρκικής μπλόφας στα χαρτιά και της στρατιωτικής κλιμάκωσης στην περιοχή. Αλλά δεν ανέφερε την Τουρκία. “Η κατάσταση στη Λιβύη είναι πολύ δύσκολη καθώς υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες που εμπλέκονται εκεί, και υπάρχουν πάρα πολλές ερωτήσεις για το ποιος είναι ο πιο νόμιμος. Έχουμε την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία, όπως είπα, πρέπει να τηρηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, το νόμιμα αναγνωρισμένο κοινοβούλιο της Λιβύης στο Τομπρούκ εξέφρασε την διαφωνία του για υπογεγραμμένο έγγραφο που αναφέρατε. Οι γείτονες της Λιβύης εξέφρασαν επίσης ανησυχία. Δεν μπορούμε παρά να το εξετάσουμε αυτό. Φυσικά, κάθε μέτρο που λαμβάνεται επιτόπου και στα χαρτιά θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την εξαιρετικά ευαίσθητη φύση της κατάστασης και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στη διασφάλιση ότι όλοι όσοι εμπλέκονται στην κρίση της Λιβύης θα ενεργούν από κοινού, θα κάθονται σε ένα τραπέζι. Αυτό περιλαμβάνει και την Αφρικανική Ένωση, η οποία έχει παραμεριστεί αδικαιολόγητα σε ό, τι αφορά τις εξελίξεις στη Λιβύη”.

Ένα ελληνικό ρεπορτάζ του Θεόδωρου Καρυώτη αυτό το μήνα δημοσίευσε μια σειρά τουρκικών χαρτών, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970 και απεικονίζοντας τη σταδιακή επέκταση των τουρκικών διεκδικήσεων σε μια αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) δυτικά και νότια στα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Erdogan publicised this map of Mavi Vatan (“Blue Homeland”) during a speech at the National Defence University in Istanbul:  For more details, read this.

Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας είναι “κωμικοί”, έγραψε ο Καρυώτης, “καθώς σύμφωνα με τη θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ/ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, οι Τούρκοι θα πρέπει να ενημερώσουν τον πρόεδρο Τραμπ ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Χαβάης, την ΑΟΖ των Αμερικανικών νησιών στην Αλάσκα που συνορεύουν με την Ρωσία, και των ΗΠΑ με την Κούβα και τις Μπαχάμες. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι, για τον Ταγίπ Ερντογάν, νησιά όπως η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σικελία, η Γροιλανδία, η Αυστραλία κ.ο.κ., δεν έχουν ΑΟΖ!”

Όχι τόσο κωμικά, σύμφωνα με μια δήλωση που εξέδωσε χθες ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Antonio Guterres. Μέσω εκπροσώπου, διακήρυξε στάση ουδετερότητας προς την Άγκυρα: “Η γραμματεία [του ΟΗΕ] δεν θα λάβει θέση ούτε θα σχολιάσει θέματα που αφορούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών για τους θαλάσσιους χώρους τους”.

Έκθεση στα ελληνικά του Μάριου Ευριβιάδη, πρώην Κύπριου διπλωμάτη, προεδρικού σύμβουλου και πλέον πανεπιστημιακού καθηγητή, επικρίνει την παθητικότητα αυτή εν όψει της “χαρτογραφικής προπαγάνδας” της Τουρκίας, όπως την αποκαλεί. Η Τουρκία έχει σχετικά μικρή ακτογραμμή, επισημαίνει ο Ευριβιάδης, κατατάσσοντας 20η στο διεθνές τραπέζι. Έτσι, η Τουρκία έχει σχετικά μικρότερη απαίτηση για αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) — σημαντικά λιγότερο από την Ελλάδα, η ακτογραμμή της οποίας είναι η μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου, σχεδόν διπλάσια από την Τουρκία. 13.726 χιλιόμετρα σε σύγκριση με 7.200.

Source:  https://www.worldatlas.com/

Αλλά αυτό είναι στα χαρτιά, όχι στη πράξη , τονίζει ο Ευριβιάδης. Επικρίνει δριμύτατα την αποτυχία μιας διαδοχής ελληνικών κυβερνήσεων, στο να αμφισβητήσουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς. “Με μισή αλήθεια, οι Τούρκοι εποφθαλμιούν τη μισή Ελλάδα – τα ελληνικά νησιά. Και οι μισές αλήθειες είναι πολύ χειρότερες από τα ψέματα. Είναι ο βασικός και κρίσιμος παράγοντας της προπαγάνδας… Οι Τούρκοι δεν αναφέρονται ποτέ στην “ακτογραμμή” τους στη Μεσόγειο. Λένε πάντα ότι έχουν τη μεγαλύτερη “ηπειρωτική ακτογραμμή” της Μεσογείου, δηλώνοντας, κατά συνέπεια, ότι “δικαιούνται” το “μερίδιο του λέοντος” της ΑΟΖ της Μεσογείου, προς ζημία της γειτονικής Ελλάδας και της Κύπρου. Με αυτό το ανατολίτικο “αστείο” οι Τούρκοι προσπαθούν να ακυρώσουν τη μισή Ελλάδα… Η ελληνική εδαφική κυριαρχία στα ελληνικά νησιά, αναφέρουν οι Τούρκοι, δεν υπάρχει… Δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν ΑΟΖ. Δεν έχουν τίποτα. Η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος, το Καστελόριζο κ.ο.κ. Και τώρα [μετά τον χάρτη Τουρκίας-Λιβύης], μαθαίνουμε, ούτε καν η Κρήτη. Για τους Τούρκους, τα ελληνικά νησιά δεν υπάρχουν”.

Ο Ευριβιάδης είναι επικριτικός για την αποτυχία της Ελλάδος να αποκρούσει τους ισχυρισμούς της Τουρκίας στα χαρτιά όσο και στρατιωτικά “Ειδικά για το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων και της ΑΟΖ, η Αθήνα κυνηγά την ουρά της εδώ και δεκαετίες με την πεποίθηση ότι η τουρκική επιθετικότητα θα εξατμιστεί ως δια μαγείας”. Για το ότι δεν συμβαίνει αυτό, κατηγορεί τις ΗΠΑ, την κυβέρνηση Ομπάμα, καθώς και την Κυβέρνηση Τραμπ, για την υποστήριξη των Τούρκων και για τη στρατηγική των ΗΠΑ εν γένει έναντι της Ρωσίας.

Ο Ευριβιάδης δημοσιεύει πρόσφατο χάρτη του Γραφείου Ενεργειακών Πόρων του υπουργείου Εξωτερικών, με τίτλο “Επιλεγμένη Ενεργειακή Υποδομή στην Ανατολική Μεσόγειο”. Αυτός έχει αποχαρακτηριστεί κατόπιν αιτήματος της αμερικανικής εφημερίδας Freedom of Information.

Text source:  https://amp.mcclatchydc.com/ Source of map: https://assets.documentcloud.org/

Σύμφωνα με την αξιολόγηση του Ευριβιάδη, “όλοι οι αγωγοί ενέργειας οδηγούν στην Τουρκία. Καθώς υπάρχει ο χάρτης της ΑΟΖ της Κύπρου, αυτή εμφανίζεται μεν στον αμερικανικό χάρτη, αλλά τα γραφικά του φιλοτουρκικού χάρτη την επικαλύπτουν λόγω των τουρκικών αξιώσεων. Επίσης, επειδή δεν υπάρχει χάρτης με τις ελληνικές αξιώσεις, ολόκληρη η περιοχή παρουσιάζεται ως τουρκική. Σήμερα, οι Αμερικανοί έχουν αποδεχθεί προς το σκοπό αυτό τους τουρκικούς ισχυρισμούς… Στη Λιβύη, ο επόμενος επίσημος αμερικανικός χάρτης θα περιλαμβάνει και τιςς τουρκικές αξιώσεις”.

Αξιωματούχοι των ΗΠΑ κάνουν σαφές ότι αυτός ο χάρτης έχει συνταχθεί για να καταδείξει τη στρατηγική τους απέναντι στις ενεργειακές εξαγωγές της Ρωσίας. “Η αντιμετώπιση της υφέρπουσας επιρροής της Ρωσίας στους ενεργειακούς πόρους στην περιοχή, αναφέρουν οι αξιωματούχοι, “θα μπορούσε σίγουρα να έχει ως συνέπεια”, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, την επίλυση των διαφωνιών σχετικά με τη θαλάσσια οριοθέτηση υπέρ των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ, των Ισραηλινών και των Τούρκων. “Ο χάρτης σκιαγραφεί τα πετρελαϊκά πεδία και φυσικού αερίου Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ και Λιβάνου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και χαράσσει μεταξύ τους πιθανές οδούς για εξαγωγή, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να διευκολύνουν την πώληση περιφερειακού αερίου στην ΕΕ. “Είναι μια κατάφωρα προφανής επιλογή πολιτικής που υποστηρίζει τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των περιφερειών. Δεν υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα. Αλλά απαιτεί προσοχή στη λεπτομέρεια, και για πάνω από δύο χρόνια έγινε μια προσπάθεια επανεφεύρεσης του τροχού που έχει σπαταλήσει χρόνο”, ανέφερε σε εφημερίδα ο Amos Hochstein, συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις στην κυβέρνηση Ομπάμα.

Αυτή η στρατηγική είναι ευσεβείς πόθοι, σύμφωνα με τον Simon Henderson (δεξιά), πρώην δημοσιογράφο των Financial Times και τώρα μέλος ενός ισραηλινού θινκ τανκ στην Ουάσιγκτον. “Η ιδέα ότι η ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ισορροπία με τέτοιο τρόπο ώστε να μειωθεί το μερίδιο της ρωσικής αγοράς είναι φαντασίωση – η δίψα της Ευρώπης για φυσικό αέριο είναι τόσο τεράστια, και η ικανότητα της Ρωσίας να παρέχει το φυσικό αέριο είναι τόσο μεγάλη, που είναι ένα άγριο όνειρο να την επιτύχουμε ακόμη και δεδομένων των περιορισμένων αποθεμάτων που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής. Το να ελπίζεις ότι μπορείς να βρεις αέριο δεν είναι το ίδιο με το να βρίσκεις αέριο”.

Φαντασίωση ή όχι, η ρωσική δημόσια τάξη διατηρεί ίσες αποστάσεις απ όλες τις λιβυκές φατρίες, εκτός από τους ισλαμιστές. Ο Σαράιτζ του GNA, για παράδειγμα, συμμετείχε επίσημα στις συναντήσεις Ρωσίας-Αφρικής στο Σότσι τον Οκτώβριο. Ο Πούτιν είπε στον Sarraj κατά τη συνάντησή τους: “Σας ευχόμαστε”, του είπε ο Πούτιν, “ταχεία αποκατάσταση της ειρήνης, του νόμου και της τάξης, είμαι βέβαιος ότι η επιθυμία για συμφωνία μεταξύ όλων των αντιμαχόμενων μερών θα πρέπει να οδηγήσει στην αποκατάσταση της λιβυκής κρατικής υπόστασης. Θα συμβάλουμε όλοι σε μια τέτοια διαδικασία”.

Left: Sarraj with Putin in Sochi, October 24.   Right: Sarraj with Erdogan in Istanbul, December 13.

Ταυτόχρονα, πολύ μεγαλύτερο από το ρωσικό ενδιαφέρον για την Λιβύη, είναι το ρωσικό συμφέρον για άμυνα εναντίον των αμερικανικών σχεδίων στην ανατολική Μεσόγειο. Ο Ερντογάν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό.

σχετικά άρθρα