Γερμανία 1 Φεβρουαρίου 2024

Είναι αργά για δάκρυα Όλαφ – Το κόμμα του Ερντογάν στη Γερμανία απειλεί τη συνοχή της

Είναι αργά για δάκρυα Όλαφ – Το κόμμα του Ερντογάν στη Γερμανία απειλεί τη συνοχή της

Οι Γερμανοί ξύπνησαν (;) αλλά είναι αργά: Το πολιτικό Ισλάμ και το παράρτημα Ερντογάν στη Γερμανία

Πριν από δύο εβδομάδες, σε μια μνημειώδη νίκη για τον φιλελευθερισμό και τη δημοκρατία,  η γερμανική Bundestag ενέκρινε εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στους νόμους της χώρας, οι οποίες αφορούν την ιθαγένεια. Το αποτέλεσμα είναι ότι είναι πλέον πολύ πιο εύκολο να αποκτήσει κάποιος γερμανικό διαβατήριο. Χρειάζεται μόνο τρία έως πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής και δεν χρειάζεται πλέον να αποποιηθεί την προηγούμενη ιθαγένειά του. Αυτό που κάνει αυτές τις μεταρρυθμίσεις τόσο ιδιαίτερα ανθρωπιστικές και δημοκρατικές είναι ότι εγκρίθηκαν ειδικά (για να  εξασφαλίσουν περισσότερες ψήφους μεταναστών για τα αριστερά κόμματα;) για να εκφραστεί η ευγνωμοσύνη προς εκείνη τη γενιά φιλοξενούμενων εργατών που ήρθαν στη Γερμανία από την Τουρκία τη δεκαετία του 1950, πολλοί από τους οποίους έχουν αποφύγει την πολιτογράφηση επειδή επιθυμούν να διατηρήσουν την τουρκική υπηκοότητα.  Η Τουρκική Κοινότητα στη Γερμανία αναμένει ότι 50.000 Τούρκοι θα υποβάλουν αίτηση για υπηκοότητα φέτος και σε ετήσια βάση στη συνέχεια. Τουλάχιστον, επομένως, η γερμανική δημοκρατία μπορεί να αναμένει να αυξάνεται κατά 50.000 δημοκρατικές μονάδες ετησίως, έως ότου πολιτογραφηθεί και το 1,5 εκατομμύριο μη Γερμανοί Τούρκοι.

Κι εδώ, στην εξίσωση, μπαίνει η ταυτότητα των Τούρκων.

Πολύ άβολο για την απελευθέρωση της ιθαγένειας είναι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικώς ενδιαφερομένων Τούρκων που ζουν στην Ευρώπη υποστηρίζει φυσικά το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του αυταρχικού προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, πάνω από το 65% των ψήφων των Τουρκο-Γερμανών ρίχτηκε υπέρ του Ερντογάν και του προγράμματός του για “ολοκληρωτισμό” και “αυταρχισμό” . Ο Τύπος της Γερμανίας βγήκε από τα ρούχα του και από τη χειμερεία νάρκη του. “Γιατί οι Τούρκοι ψηφοφόροι, ειδικά στις ευρωπαϊκές χώρες όπου απολαμβάνουν δημοκρατία και ελευθερία γνώμης, ψηφίζουν τον αυταρχικό Ερντογάν;”, διερωτούνταν. Η αφέλεια ξεχειλίζει.

Τώρα που πολλοί από αυτούς τους Τούρκους είναι ξαφνικά επιλέξιμοι για τη γερμανική υπηκοότητα και θα ψηφίσουν σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς στις γερμανικές εκλογές, το ΑΚΡ σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα παρακλάδι ακριβώς εκεί στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Θα ονομάζεται Δημοκρατική Συμμαχία για τη Διαφορετικότητα και την Αφύπνιση (DAVA) και ελπίζει να παρουσιάσει υποψηφίους για τις εκλογές της ΕΕ τον Ιούνιο. Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία μπορεί να επιτύχει αντιπροσώπευση στο κοινοβούλιο της ΕΕ, παρόλο που η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ!

Το DAVA λέει ότι θα αγωνιστεί για να διασφαλίσει ότι “στα άτομα με ξένες ρίζες” στην Ευρώπη “χορηγούνται πλήρη δικαιώματα”. Αυτά τα δικαιώματα περιλαμβάνουν φυσικά “κοινωνικά οφέλη” και “μια ρεαλιστική πολιτική για τους πρόσφυγες χωρίς ιδεολογία”. Μια ξένη δύναμη, με άλλα λόγια, ελπίζει να ιδρύσει στη Γερμανία τη δική της πολιτική επιχείρηση για να διατηρήσει τα δικαιώματα στους πολίτες της και να διατηρήσει τα σύνορά μας ανοιχτά, ώστε η βάση επιρροής της να επεκταθεί ακόμη περισσότερο. Αυτή η δημοκρατία που χτίζει η Γερμανία είναι πραγματικά εκπληκτική. Θυμίζει σε κάποιον ένα φίδι τόσο ανοιχτό σε νέες γαστρονομικές εμπειρίες που τελικά τρώει την ουρά του ή ένα ρομπότ που το μόνο για το οποίο έχει προγραμματιστεί, είναι να αποσυνδέεται από την πρίζα.

Φυσικά, το δημοκρατικό ιερατείο της Γερμανίας, αφυπνίστηκε εν μέρει και άρχισε να ανησυχεί πολύ για αυτή τη νέα απειλή για τη δημοκρατία που γεννήθηκε από τις δικές τους αποφασιστικά δημοκρατικές δεσμεύσεις. Φαίνονται επίσης λίγο μπερδεμένοι. Ο επικεφαλής του SPD Saskia Esken, το κόμμα του οποίου βοήθησε να επινοηθούν και να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις σχετικά με την ιθαγένεια που καθιστούν δυνατό το DAVA, τώρα επικαλείται αόριστα ότι “δεν θα επιτρέψουμε στις διχαστικές τάσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να παίξουν ρόλο εδώ”. Πώς δεν θα το επιτρέψουν, δεν το λέει. Φαίνεται άκρως αντιδημοκρατικό να εμποδίζονται οι Τουρκο-γερμανοί πολίτες από το να ιδρύσουν τα δικά τους πολιτικά κόμματα, αλλά ίσως θα ήταν ακόμη πιο αντιδημοκρατικό να διατηρηθούν οι παλιοί κανόνες ενάντια στη διπλή ιθαγένεια. Όπως δίδαξε ο Σπινόζα, όταν αντιμετωπίζουμε δύο αντιδημοκρατικά μονοπάτια, είναι καλύτερο να ακολουθήσουμε το μικρότερο, ακόμα κι αν μέσω μιας εξαιρετικά προβλέψιμης αλυσίδας γεγονότων, αυτός ο δρόμος οδηγεί σε περισσότερη αντιδημοκρατία στο μέλλον. Η δημοκρατία είναι πολύ περίπλοκη, ειδικά αν είσαι η Saskia Esken.

Ο βουλευτής των Πρασίνων Μαξ Λουξ από την πλευρά του είναι σοκαρισμένος από αυτές τις εξελίξεις: “Είναι φυσικά συγκλονιστικό το γεγονός ότι αναδύεται ένα κόμμα που αμφισβητεί τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Και αυτό το κόμμα είναι ένοχο για εξωφρενικές πρακτικές με “δύο μέτρα και δύο σταθμά” γιατί αφενός οι υποστηρικτές του Ερντογάν, άρα και το DAVA, αμφισβητούν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία, ωστόσο είναι ακριβώς αυτή η σύμβαση που καθιστά σημαντικό, για παράδειγμα, το να προστατεύονται οι άνθρωποι τουρκικής καταγωγής στη Γερμανία από τον ρατσισμό. Και υπάρχει μόνο ένα κόμμα στη Γερμανία μέχρι στιγμής που αμφισβήτησε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα με αυτόν τον τρόπο, και αυτό είναι το AfD. Γι’ αυτό και πλέον, πέρα από άλλες ταμπέλες το DAVA χαρακτηρίζεται εύκολα ως ένα τουρκόφωνο AfD.

Έτσι, σύμφωνα με τον Λουξ, οι Γερμανοί τουρκικής καταγωγής θα πρέπει να επιμείνουν στην επιβολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ατομικά Δικαιώματα στη μη ευρωπαϊκή Τουρκία, επειδή η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα τους προστατεύει από το τέρας του ρατσισμού στη Γερμανία. Είναι ένα ενδιαφέρον παράθυρο στην ψυχολογία του ανθρώπου. Ίσως όμως, επειδή οι Τούρκοι δεν είναι Ευρωπαίοι, απλώς δεν ταυτίζονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ούτε στη Γερμανία ούτε οπουδήποτε αλλού. Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται τρελό, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού δεν είναι ιδιαίτερα φιλελεύθερη. Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι θέλουν να ψηφίσουν υπέρ των αριστερών κομμάτων στη Γερμανία και τα κοινωνικά δικαιώματα που τους υπόσχονται αυτά τα κόμματα, αλλά, από την άλλη μη έχοντας αποβάλει ούτε ένα ποσοστό του άκρατου εθνικισμού με τον οποίο γαλουχήθηκαν από το τουρκικό κράτος, επιλέγουν να ψηφίσουν όλο και φονταμενταλιστικά, οπισθοδρομικούς ισλαμιστές, αλλά όχι για παράδειγμα το αριστερό TİP στην Τουρκία.

To Milli Görüş

Κατά την τελευταία 15ετία, η Άγκυρα έχει επενδύσει σημαντικά ποσά στην ανάπτυξη τόσο κυβερνητικών όσο και μη κυβερνητικών οργανώσεων για την προώθηση του πολιτικού της προγράμματος σε όλη την Ευρώπη. Ενώ οι περισσότερες από αυτές τις δραστηριότητες επιδιώκουν την οικοδόμηση επιρροής μέσω λόμπι, ακτιβισμού και εκπαίδευσης, άλλες έχουν περισσότερους φαύλους στόχους. Πράγματι, οι υπηρεσίες ασφαλείας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εντοπίσει μια δραματική αύξηση δραστηριοτήτων των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών στην επικράτειά τους.

Για το πραξικόπημα-παρωδία, τον Ιούλιο του 2016, το οποίο “σταμάτησαν” οι πολίτες χρησιμοποιώντας μπλούζες εναντίον τανκ και κατά την εξέλιξη του οποίου πιθανότατα οι στρατιώτες νόμιζαν ότι μεταφέρονται κάπου αλλού, ο Ερντογάν κατηγόρησε τον πρώην σύμμαχο και φίλο του, τον εξόριστο κληρικό Φετουλάχ Γκιουλέν. Με πάτημα αυτό που αποκάλεσε πραξικόπημα λοιπόν, επεκτάθηκαν οι δραστηριότητες αυτές, με την επιθετική παρακολούθηση και, κατά καιρούς, την άμεση στόχευση για απαγωγή υποστηρικτών του Γκιουλέν, καθώς και Κούρδων, κοσμικών και άλλων αντι-AKP ακτιβιστών που ζουν στην Ευρώπη. Η Τουρκία έχει επίσης κατηγορηθεί για κατάχρηση του συστήματος “κόκκινης ειδοποίησης” της Ιντερπόλ προσθέτοντας στη βάση δεδομένων του οργανισμού ονόματα πολλών αντιπάλων του καθεστώτος, μεταξύ τωψν οποίων και του μπασκετμπολίστα Ενές Καντέρ.

Εσωτερικά έγγραφα της τουρκικής κυβέρνησης που αποκαλύπτουν ορισμένες από αυτές τις δραστηριότητες δημοσιοποιήθηκαν το 2017 από τον Πέτερ Πιλτς, εξέχοντα αυστριακό πολιτικό με μακρά καριέρα στο Κόμμα των Πρασίνων, που απέκτησε έγγραφα από πηγές που δεν αποκαλύπτει. “Μείναμε ενεοί όταν είδαμε ότι η Τουρκία του Ερντογάν έχει εξυφάνει ένα αδιανόητα ευρύ ιστό κατασκοπευτικών δικτύων από την Ιαπωνία ως την Ολλανδία, από την Κένυα ως το Ηνωμένο Βασίλειο”, δήλωσε ο Πίλτς.

“Σε κάθε κράτος, ένα γιγαντιαίο κατασκοπευτικό δίκτυο αποτελούμενο από ενώσεις, λέσχες και τζαμιά, επιστρατεύεται μέσω της πρεσβείας, του θρησκευτικού συνδέσμου και του τοπικού αξιωματικού πληροφοριών, προκειμένου να κατασκοπεύει τους επικριτές του Ερντογάν όλο το 24ωρο”. Αρχές διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών είτε δημόσια είτε υπό κλειστές θύρες, μιλούν για παρόμοια δυναμική στις επικράτειές τους και έχουν εντοπίσει, κατά καιρούς, κρυφά σχέδια, που στόχο είχαν να απαγάγουν αντικαθεστωτικούς και να τους μεταφέρουν πίσω στην Τουρκία.

Οι δραστηριότητες της τουρκικής κυβέρνησης σε ευρωπαϊκό έδαφος – είτε αποσκοπούν σε κατασκοπεία είτε, όπως οι περισσότερες, σε επιρροή – καθοδηγούνται και ενορχηστρώνονται από τις πρεσβείες και τα προξενεία της, τα οποία λειτουργούν υπό διπλωματική ασυλία. Ωστόσο, οι πρεσβείες, όπως παρατηρεί ο Πίλτς, επιβλέπουν ένα ευρύ δίκτυο μη κυβερνητικών οντοτήτων, που κυμαίνονται από θρησκευτικές οργανώσεις έως ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Ένα βασικό γρανάζι σε αυτό το μηχάνημα είναι το Millî Görüş (“Εθνικό Όραμα”). Το Millî Görüş, που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τον πολιτικό μέντορα του Ερντογάν, Νετζμετίν Ερμπακάν, είναι ένας ισλαμιστικός οργανισμός με ισχυρή εθνικιστική στροφή, ένα κίνημα που υιοθετεί πολλές από τις θέσεις, τους στόχους και την τακτική της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά προσθέτει μια νεο-οθωμανική επίγευση. Το κίνημα λειτουργεί εδώ και καιρό στην Ευρώπη, όπου έχει περίπου 300.000 μέλη και αλληλέγγυους και ελέγχει εκατοντάδες τζαμιά, κυρίως στη Γερμανία.

Οι αρχές σε όλη την Ευρώπη εκφράζουν σταθερά τις ανησυχίες τους για το Millî Görüş. Οι ομοσπονδιακές και κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας της Γερμανίας έχουν ιστορικά την μεγαλύτερη επαγρύπνηση. Οι γερμανικές υπηρεσίες κάνουν διάκριση μεταξύ του Millî Görüş και των ορισθέντων ως τρομοκρατικών ομάδων, αναγνωρίζοντας ότι το πρώτο ενεργεί εντός του δημοκρατικού πλαισίου και δεν υποστηρίζει τη βία στη Γερμανία. Ωστόσο, η εκτίμησή τους για τους στόχους του Millî Görüş είναι ανησυχητική και υπογραμμίζουν τις ισχυρές αντιδυτικές, αντιδημοκρατικές και αντισημιτικές απόψεις του. Παρουσιάζουν επίσης την ομάδα ως άμεση απειλή για τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ενσωματώσει τους νεοαφιχθέντες μετανάστες, αλλά διαταράσσει και την ομαλή ενσωμάτωση των Γερμανών τουρκική καταγωγής.

“Αυτές οι “νομικιστικές” ισλαμιστικές ομάδες αποτελούν μια ιδιαίτερη απειλή για την εσωτερική συνοχή της κοινωνίας μας”, αναφέρει η “Ετήσια Έκθεση του 2005 για την Προστασία του Συντάγματος” από την εγχώρια υπηρεσία ασφάλειας της Γερμανίας. “Μεταξύ άλλων”, η έκθεση, μια περίληψη της οποίας είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο, συνεχίζει, λέγοντας “ότι το ευρύ φάσμα εκπαιδευτικών και υποστηρικτικών δραστηριοτήτων που απευθύνονται σε ισλαμιστές, ειδικά για παιδιά και εφήβους από οικογένειες μεταναστών, χρησιμοποιείται για να προωθήσει τη δημιουργία και τη διάδοση ενός ισλαμικού περιβάλλοντος στη Γερμανία. Αυτές οι προσπάθειες έρχονται σε αντίθεση με τις προσπάθειες που καταβάλλει η ομοσπονδιακή διοίκηση και τα κράτη για την ένταξη των μεταναστών. Υπάρχει ο κίνδυνος ότι αυτά τα περιβάλλοντα θα μπορούσαν επίσης να αποτελέσουν το έδαφος αναπαραγωγής περαιτέρω ριζοσπαστικοποίησης”. Το Millî Görüş έχει από καιρό αντιταχθεί σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, μέσω του δικαστικού συστήματος, μεταξύ άλλων ενεργειών.

Η υποστήριξη του καθεστώτος του Ερντογάν για το Millî Görüş δεν προκαλεί έκπληξη, αλλά αποκαλύπτει μια πολιτική που προωθεί εδώ και πολλές δεκαετίες η Άγκυρα. Ιστορικά, το τουρκικό κράτος υπήρξε βασικός υποστηρικτής των μη ισλαμικών μουσουλμανικών οργανώσεων που λειτουργούσαν στις διάφορες δυτικές χώρες, όπου υπήρχε μια τουρκική διασπορά. Πρόθεσή τους ήταν να αντισταθμίσουν, όχι να υποστηρίξουν, ομάδες όπως το Millî Görüş. Εκτός από εκείνες τις οργανώσεις που τροφοδοτούν τουρκικές εθνοθρησκευτικές υποομάδες όπως Αλεβίτες και Κούρδους, το τουρκικό Ισλάμ στην Ευρώπη χαρακτηριζόταν παραδοσιακά από έναν ανταγωνισμό μεταξύ ιδρυμάτων που προωθούσε το Diyanet -η τουρκική κυβερνητική υπηρεσία για θρησκευτικές υποθέσεις, που υποστήριζε τη μέτρια ερμηνεία του Ισλάμ, δίνοντας έμφαση στον αυστηρό διαχωρισμό κράτους-θρησκείας κατά τον κεμαλισμό- και τουρκικές ισλαμιστικές οργανώσεις όπως το Millî Görüş.

Με την άνοδο στην εξουσία του Ερντογάν και του ΑΚΡ, η δυναμική αυτή άλλαξε ριζικά. Μέχρι το 2005, καθώς το ΑΚΡ εδραίωνε βαθμιαία την ισχύ του στην Τουρκία, η τουρκική κυβέρνηση έκανε σημαντικές αλλαγές στα στελέχη και τις θεολογικές θέσεις του Diyanet, τοποθετώντας πιο φανατικούς ισλαμιστές. Αυτή η εσωτερική κίνηση δημιούργησε μία νέα πολιτική στην Ευρώπη: Τα όρια μεταξύ του Millî Görüş και του Diyanet, που ανταγωνίζονταν επί δεκαετίες, πολλές φορές ανελέητα, έχουν φτάσει σε σημείο να είναι μην είναι διακριτά.

Προσωπικό και ηγέτες άρχισαν να μετακινούνται κατά το δοκούν ανάμεσα στις δύο ομάδες, ενώ παράλληλα ξεκίνησαν πολλές κοινές πρωτοβουλίες. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση του ΑΚΡ έφερε δύο αντίπαλες μηχανές που αντιμάχονταν για επιρροή στην τουρκική διασπορά, κάτω από το τιμόνι της. Αυτή η πολιτική έχει πολλούς στόχους.

Ένα ακόμα κομμάτι του παζλ είναι η υποστήριξη του Ερντογάν στα ευρωπαϊκά κόμματα ευθυγραμμίστηκε με τα συμφέροντά του και ενίσχυσε μια άλλη τάση στην ευρωπαϊκή πολιτική: την άνοδο των ισλαμιστικών κομμάτων που υποστηρίζουν την ένταξη των ισλαμικών νομικών παραδόσεων στο κοσμικό κρατικό δίκαιο. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο σε αυτήν την εξάπλωση στην Ευρώπη, καθώς ήταν πολύ επιτυχημένη στην παρουσία της ως βασικού εκπροσώπου των μουσουλμανικών κοινοτήτων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η επιρροή είναι πιο ορατή στην από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ιδρυθείσα Ομοσπονδία Ισλαμικών Οργανώσεων, η οποία επιβλέπει δεκάδες οργανισμούς σε όλη την Ευρώπη. Μικρά κόμματα, όπως το κόμμα ISLAM του Βελγίου, που θέλει επιβολή Σαρίας, έχουν επίσης προκαλέσει ανησυχίες σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους τα ισλαμιστικά κόμματα δίνουν προτεραιότητα στο θρησκευτικό δίκαιο στην πολιτική τους πλατφόρμα.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος θα είναι πολύ απασχολημένη τα επόμενα χρόνια. Θα χρειαστούν πολλές αναστολές της δημοκρατίας, μήπως η δημοκρατία αυτοκαταστραφεί.

Πέτρος Κράνιας

capital.gr

Ακολουθήστε το infognomonpolitics.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις που αφορούν τα εθνικά θέματα, τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική πολιτική, τα ελληνοτουρκικά και την εθνική άμυνα.
Ακολουθήστε το infognomonpolitics.gr στο Facebook

Ακολουθήστε τον Σάββα Καλεντερίδη στο Facebook

Ακολουθήστε τον Σάββα Καλεντερίδη στο Twitter

Εγγραφείτε στο κανάλι του infognomonpolitics.gr στο Youtube

Εγγραφείτε στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη στο Youtube