fbpx
Weather Icon

Ο Γαλλικός Μάης 1968: Το Παραμύθι και η Αλήθεια Γαλλική και Ελληνική Μαρτυρία Αυτόπτη

Ο Γαλλικός Μάης 1968:                                               Το Παραμύθι και η Αλήθεια Γαλλική και Ελληνική Μαρτυρία Αυτόπτη

Ο Ντε Γκωλ στο Βουκουρέστι, Μάιος 1968

[Εκτός της επετείου και της επιτακτικής ανάγκης προστασίας της Ιστορίας από τις γενικευμένες τώρα επιθέσεις εναντίον της σε όλα τα μέτωπα, την διόρθωση της διαδεδομένης πλαστής εικόνας και ερμηνείας του παρισινού Μάη 68 υπαγορεύει και το πανευρωπαϊκής βαρύτητας σήμαντρο κινδύνου των αρχικά 2ο και τώρα 5ο Γάλλων στρατηγών και 1.000 πρώτα και τώρα 25.000 άλλων βαθμούχων, με την υποστήριξη του 58% του γαλλικού λαού, που επισήμαναν την «αποσύνθεση» στην οποία οδήγησαν την χώρα οι εξελίξεις που ακολούθησαν εκείνον τον περιλάλητο Μάη 1968».
.
Του Μιχαήλ Στυλιανού.

LE MAI 1968 dont les médias n’ont pas voulu parler

Morgan Sportès, Comité Valmy
.
Ας είμαστε σοβαροί: ο πραγματικός αναρχικός, τον Μάιο του 1968, δεν ήταν ο Κον Μπεντί, ήταν ο στρατηγός Ντε Γκώλ. Ήταν μόνος, περιτριγυρισμένος από εχθρούς. Στα 78 του, αυτός ο παλιός αντάρτης  έδωσε τις τελευταίες του μάχες, έριξε τα τελευταία του βόλια. Ήταν ο Ρολάντ στο Ρονσεβώ! Ντιεν Μπιεν Φου !…
.
 «Το μόνο πράγμα που δεν του είχαν συγχωρήσει ποτέ οι Αμερικανοί», μου είπε ο Μεσμέρ λίγο πριν το θάνατό του, «δεν είναι η έξοδός του από την συμμαχία του ΝΑΤΟ (όπου ο Σαρκοζί επανένταξε την Γαλλία), ούτε η περίφημη ομιλία του Πνομ-Πενχ,  όπου καταδίκασε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, αλλά η αμφισβήτηση του «υπέρογκου προνομίου του δολαρίου»,  παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, που εξακολουθούσε  ακόμη να συνδέεται με τον χρυσό εκείνη την εποχή, τουλάχιστον συμβολικά.
.
Το δολάριο επέτρεπε στις ΗΠΑ να ζουν με πίστωση στην πλάτη του κόσμου, κάνοντας να δουλεύει ακούραστα η μηχανή εκτύπωσης χαρτονομισμάτων (όπως συνεχίζει σήμερα χίλιες φορές χειρότερα!…)
.
Ο Ντε Γκώλ, Τσε Γκεβάρα της Οικονομίας (αλλά πιο επικίνδυνος από τον Τσε Γκεβάρα, καθώς κυβερνούσε ένα έθνος ισχυρό, εξοπλισμένο με ατομικά όπλα), απέστειλε τον γαλλικό στόλο στις ΗΠΑ, σε μια χειρονομία εξαιρετικά συμβολική, για να παραλάβει τον γαλλικό χρυσό, παραδίδοντας πράσινα χαρτονομίσματα, χρήμα χωρίς πραγματική υπόσταση, που δεν το ήθελε πια.
.
Εκεί στόχευε διάνα, ακριβώς  εκεί που πονάει. Και προσπάθησε να φέρει μαζί του, σε αυτή την περιπέτεια (να ξεφορτωθούν το τυπωμένο πράσινο χαρτί), τη Νότια Αφρική, τις αραβικές χώρες, τη Ρωσία, την Κίνα… Τα αμερικανικά αποθέματα χρυσού εξατμίζονταν. Ο υπερατλαντικός Τύπος ωρύετο, καταγγέλλοντας τον «Γκωλφίνγκερ»!
.
Επιπρόσθετα, προσπαθούσε να οικοδομήσει μιαν Ευρώπη ανεξάρτητη από τα δυο στρατόπεδα,  η οποία θα περιελάμβανε ανατολικές χώρες. (Στα  μέσα Μαΐου 68, επισκεπτόταν τον Τσαουσέσκου στη Ρουμανία). Στο ίδιο πνεύμα, είχε αναπτύξει μιαν  άμυνα «προς όλα τα αζιμούθια», με τους πυρηνικούς πυραύλους της στραμμένους ανατολικά αλλά και δυτικά. (Ο στρατηγός Ailleret, ο εφαρμοστής αυτής της πολιτικής, θα σκοτωνόταν εγκαίρως… σε αεροπορικό δυστύχημα, τον Μάρτιο του 1968, παραμονές του περιβόητου Μάη.  «Ποιος ξέρει ποιος θα κυβερνά τις ΗΠΑ ή την Ρωσία σε λίγες δεκαετίες», έλεγε ο Ντε Γκωλ, εξηγώντας αυτήν την πολιτική.
.
Αλλά εκτός των Αμερικανών είχε εναντίον του και τους ακολούθους τους Ατλαντιστές, από Μιτεράν μέχρι Λεκανυέ, για να μη αναφέρουμε τον Σερβάν-Σρεμπέρ (εκδότη του «Εξπρές»), που μέσα στον μήνα Μάη του 68 κατήγγελλε την «πνευματική δικτατορία του Στρατηγού, που είχε παγώσει τα πάντα στην Γαλλία». Και αυτά γραμμένα σ’ ένα αμερικανικό περιοδικό, το “Life”, που έβλεπε στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο μια φωλιά κατασκόπων της σοβιετικής  KGB. Στις ΗΠΑ οργίαζε μια δημοσιογραφική αντιγκωλική εκστρατεία απίστευτης βίας και ηλιθιότητας.
.
Συμμετείχαν επίσης σ’ αυτή την αγέλη τα υπολείμματα των δοσιλόγων του Βισύ και των συνωμοτών του ΟΑΣ, (που είχαν επιχειρήσει και δολοφονία του):
Ο Μάιος ήταν η ευκαιρία να εκδικηθούν τον ηγέτη της Ελεύθερης Γαλλίας και της ανεξαρτησίας της Αλγερίας.
Για να μην αναφέρουμε την κοινότητα των μεγάλων επιχειρήσεων:
«Οι αντίπαλοι του Ντε Γκώλ είναι οι ίδιοι άνθρωποι, τα υψηλά οικονομικά συμφέροντα και η μεσαία τάξη, οι οποίοι έριξαν την (σοσιαλιστική) κυβέρνηση  Μπλουμ τη δεκαετία του 1930, κερδοσκοπώντας ενάντια στο φράγκο και βγάζοντας τα χρήματά τους στο εξωτερικό», γράφει η Hannah Arendt, * αυτά όχι ως αντίδραση στις ταραχές των φοιτητών, αλλά στις μεγαλειώδεις ιδέες του de Gaulle σχετικά με την συμμετοχή των εργαζομένων στις επιχειρήσεις» … Ένα άλλο ασυγχώρητο έγκλημα του γηραιού πολεμιστή, πράγματι…
.
 Καθώς πετούσαν οι  ξεριζωμένοι κύβοι λιθόστρωτου στους δρόμους του Παρισιού, τα γαλλικά αποθέματα χρυσού  εξαερώνονταν. Ο πόλεμος ενάντια στο δολάριο, που οργανώθηκε από τον Ντε Γκωλ μεταστράφηκε σε κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του φράγκου… Το παράδοξο του αριστερισμού και η φαρσοειδής αλήθεια του είναι ότι, παρίστανε πως ανατρέπει την αστική κοινωνία, έχοντας πίσω του όλους τους μεγαλόσχημους, όλους τους κατέχοντες, που ονειρεύονταν να γκρεμίσουν τον ανδριάντα του Γαλατικού Ηγέτη.
.
Οι  «παρόντες» μου είπαν ότι, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Σορβόννης, «ύποπτα άτομα», προφανώς  παλαιοί του ΟΑΣ, τους είχαν προσφέρει όπλα. Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας πρώην Μαοϊστής θυμάται ότι, παγιδευμένος από το πλήθος στην πρώτη σειρά, πίσω του αόρατα χέρια μοίραζαν εκατοντάδες σιδερένιες ράβδους και  στειλιάρια κασμάδων κατά εκατοντάδες. Προβοκάτορες;  Ποιος ενδιαφερόταν να βάλει λάδι στη φωτιά;
.
Αυτό  για το οποίο δεν καυχιέται  ο Κον Μπεντί (πρωταγωνιστής Σταρ του Μάη 68, Γερμανό-Γάλλος φοιτητής, που συνεχίζει τη δράση του με άλλες μεταμφιέσεις) είναι ότι από τον Μάρτιο του 68, ακολουθήθηκε βήμα προς βήμα από τα ΜΜΕ  Paris-Match και  RTL, μεταξύ άλλων, που τον μετέτρεψαν σε «αστέρα της επανάστασης». Έκθεση φωτογραφίας με τον Κον Μπεντί στην κουζίνα του, να ψήνει καφέ, ή να παίζει με τα παιδιά του αδελφού του, ή  δισέλιδη φωτογραφία που τον δείχνει με μπλουζόν, να κουβαλάει μια βαλίτσα ως «περιπλανώμενος Μπολσεβίκος», μπροστά από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, με τη λεζάντα: «ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ». Και αυτά μάλιστα, στο Match, σε πόζα αριστερίστικη, αν το πιάνει ο νους σας ! ! !  
.
Στο αυτοκίνητο του Μatch, πινακίδα ID19, ήταν που ο Κον-Μπεντί έφυγε από τη Γαλλία στα μέσα Μαΐου 68,  και με το αυτοκίνητο του Ματς που ξαναγύρισε – με τα κόκκινα μαλλιά του βαμμένα  μαύρα. Κομέντια ντελ Άρτε!
.
Σε ποιόν ανήκε το Μatch εκείνη την εποχή (και εν μέρει το R T L ;): στον Ζαν Προυβό, ο οποίος, στο πρόσωπο του, συνόψιζε μέγα μέρος όλων όσων ο de Gaulle είχε εχθρούς του: τον  κοσμικό, τον πλούσιο, τον μεγάλο βιομήχανο, τον υποστηρικτή του (γερμανόδουλου καθεστώτος) του Βισύ (στιγματισμένον με εθνική αναξιότητα το 1945). Ο Prouvost ήταν ο αρχισυντάκτης του Match, στις αρχές Ιουνίου 68, έχοντας εκκαθαρίσει την συντακτική ομάδα του: Μεγάλο αφεντικό-δημοσιογράφος, έτσι που να επιβλέπει άμεσα το περιεχόμενο της εφημερίδας !… Όχι χωρίς ειρωνική πολιτική ευστοχία, ο Κον-Μπεντί ξεστόμιζε, στα μέσα του 68: «Στην πραγματικότητα δουλεύουμε για τον Μιτεράν*». Για τον Ατλαντισμό;  Επίγνωση της χειραγώγησης;
.
Τον Ιούνιο του 68 ο Cohn-Bendit είπε στον Hervé Bourges: «Φαίνεται ότι η CIA ενδιαφέρεται για εμάς τον τελευταίο καιρό: ορισμένες αμερικανικές εφημερίδες και ενώσεις, θυγατρικές και μεσάζοντες της CIA, μας έχουν προσφέρει μεγάλα ποσά. Δεν χρειάζεται να σας πω το καλωσόρισμα που τους κάναμε…  Τα αισθήματα της CIA έναντι του de Gaulle, τα γνωρίζουμε από μια έκθεση της 30ής Μαΐου 1968 του Ρίτσαρντ Χέλμς, (τότε διευθυντή της), προς τον Πρόεδρο Τζόνσον, που χαρακτηρίζει τον στρατηγό ως έναν δικτάτορα που μπορεί να παραμείνει στην εξουσία μόνο χύνοντας ποταμούς  αίματος.
.
Οι Γκωλιστές, κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1968, θα παρατηρήσετε ίσως. Σίγουρα. Αλλά ο Ντε Γκωλ τις έχασε. Έχασε τον πόλεμό του: «Το νόμισμά μας επηρεάστηκε βαθιά», έγραψε ο  Ζωρζ Πομπιντού. Τα αποθέματά μας είχαν λιώσει σαν χιόνι στον ήλιο… Η Γαλλία του στρατηγού de Gaulle επανήλθε στις παλιότερες διαστάσεις της και δεν ήμασταν λιγότερο ευχαριστημένοι. Τέλος στον πόλεμο κατά του δολαρίου. Τέλος στα μαθήματα που δόθηκαν στους μεγάλους αυτού του κόσμου. Τέλος στην γαλλική ηγεσία στη Δυτική Ευρώπη. Αυτή ήταν η παγκόσμια αντίδραση και, αν το  έδειχνα λίγο, ένιωσα τεράστια θλίψη από όλα αυτά..

* * * * *

Το, παρωχημένης ημερομηνίας αλλά επίκαιρο άρθρο του Μοργκάν Σπορτές, ακολουθούσε ουρά επιστολών Γάλλων αναγνωστών που, σε συγχορδία αλγεινής νοσταλγίας, μιλούσαν για έναν εξέχοντα ιστορικό ήρωα, για μεγάλον εθνικό ηγέτη -σε αντιπαράθεση με μεταγενέστερους πολιτικούς-πολιτικάντηδες- αλλά και  για την οξυδέρκεια την σοφία και την γεωπολιτική επικαιρότητα της πολιτικής, των σχεδίων του και των οραματισμών του.
.
Σημ: 1) Χάνα Άρεντ: Γερμανοεβραία σοσιαλίστρια, φιλόσοφος, συγγραφέας  σημαντικών ιστορικών συγγραμμάτων, κατέφυγε αρχικά στη Γαλλία και από εκεί στην Αμερική.
.
2) Φρανσουά Μιτεράν, ακροδεξιός πρώτα πολιτικός, συνεργάτης της γερμανόδουλης κυβέρνησης του Βισύ, (άγριου διώκτη αγωνιστών της αντίστασης και εβραϊκού στοιχείου), «τιμήθηκε» από τον ηγέτη της «στρατάρχη» Πεταίν με την «Φραντσίσκ», το ανώτατο παράσημο του πεταινισμού. Κάποιες δεκαετίες αργότερα, ο Μιτεράν, στην πορεία εθνικής παρακμής, κατέλαβε τον προεδρικό θώκο ως… ηγέτης των σοσιαλιστών.

* * * * *

Και μια Ελληνική Προσωπική Μαρτυρία
.
Του Μιχαήλ Στυλιανού
.
Μάης 1968 στο Παρίσι. Έκτακτος ακόμα συνεργάτης της ελληνικής φωνής της Γαλλικής ραδιοφωνίας -πρόσφατος πρόσφυγας (οικογενειακά) από την χουντο-κρατούμενη Ελλάδα -με μόνη την παρότρυνση του επαγγελματικού εθισμού- είπα να πεταχτώ ως την Σορβόννη, το Πανεπιστήμιο-στρατηγείο της περίεργης εξέγερσης.
Η Γαλλία παρέμενε ένα θερμό, φιλόξενο καταφύγιο για Έλληνες επιστήμονες, διανοουμένους και καλλιτέχνες, δημοσιογράφους αλλά και απλούς εργάτες ανάγκης. Είχαν διακριθεί εκεί πρόσφυγες της δικτατορίας του Μεταξά και της Αντίστασης, όπως ο Καστοριάδης, ο Παπαϊωάννου, η Αρβελέρ, ο Κώστας Γαβράς,  στους οποίους προστέθηκαν ο καθηγητής Δεσποτόπουλος, ο Θεοδωράκης, η Μελίνα Μερκούρη και άλλοι λιγότερο διάσημοι…
.
Ο Μάης του 68 ήταν πράγματι κατακλυσμός εν αιθρία. Η Γαλλία διένυε μιαν περίοδο εθνικής αναγέννησης, συνεχούς ισχυροποίησης, διεθνούς αναγνώρισης και επιρροής. Ο Ντε Γκωλ είχε κλείσει και την φριχτή πληγή της Αλγερίας. Οι επισκέψεις του στο Εξωτερικό (Καναδά, Βιετνάμ, Ελλάδα κ.α.) τύχαιναν θριαμβευτικής υποδοχής.  Μοναχικός αντάρτης της γαλλικής ταπείνωσης, στο εξωτερικό συστράτευσε το γαλλικό  στοιχείο και στο εσωτερικό την γαλλική αντίσταση όλων των τάσεων σε διμέτωπο νικηφόρο πόλεμο, εναντίον του Γερμανού κατακτητή και των ατλαντικών «συμμάχων» και επίμονων υπονομευτών του.
.
΄Αρπαξε την χώρα του από τα σκουπίδια της ταπείνωσης και την επέβαλε στο τραπέζι της γερμανικής συνθηκολόγησης, στην γαλλική ζώνη του Βερολίνου και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
.
Η Γαλλία που βρήκα τον Ιούλιο του 67 ήταν μια χώρα ακμάζουσα, μια πυρηνική δύναμη, μια  βιομηχανία αιχμής, με το καύχημα του αεροπλάνου Κογκόρντ, με το πρόγραμμα της υπερταχείας  σιδηροδρομικής υπηρεσίας ΤZV, την κυρίαρχη τότε αυτοκίνητο-βιομηχανία με τις μάρκες Ρενώ και Σιτροέν, τα θρυλικά μαχητικά Μιράζ της εταιρείας Ντασώ και πλήθος άλλων πηγών ξένου φθόνου. Οι τέχνες, η λογοτεχνία, το θέατρο, ο γαλλικός κινηματογράφος ήσαν στο κορύφωμα άνθησής τους.
.
Η Γαλλία του 68 δεν είχε λόγο εξέγερσης. Ο Ντε Γκωλ αποκατέστησε όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων επί προπολεμικής κυβέρνησης Λαϊκού Μετώπου, όταν οι Γάλλοι πρώτο-απέκτησαν το δικαίωμα θερινής άδειας. Το 68 δεν υπήρχε πρόβλημα ανεργίας, οι άδειες είχαν αυξηθεί, δεν υπήρχαν άστεγοι στους δρόμους, η κοινωνική ασφάλιση υποδειγματική, υποδειγματική και η κρατική νοσοκομειακή περίθαλψη. Πρωτοποριακή δημογραφική πολιτική, με επιδόματα γονιμότητας και προσθήκες συντάξιμων χρόνων για κάθε νέο παιδί.  Μετανάστες από αφρικανικές χώρες εύρισκαν στην τεκνοποιία ένα ασφαλές καταφύγιο της φυγοπονίας τους. Η διοικητική μηχανή λειτουργούσε άψογα. Η κυβέρνηση κοσμείτο από συγγραφείς διεθνούς επιβολής και προσωπικότητες υψηλής πνευματικής και ηθικής αναγνώρισης.
.
Τίποτα δεν μένει από αυτό το Ηράκλειο έργο, παρά αποβιομηχάνιση, υπερχρέωση, υπογεννητικότητα, ποιοτική καθίζηση στην κοινωνική ασφάλιση, στην περίθαλψη, στην επιστήμη, στην παιδεία, στην ποιοτική και ηθική στάθμη της πολιτικής , με έναν τέως πρόεδρο και άλλους πολιτικούς, καταδίκους για οικονομικά αδικήματα.
.
 Το αίσθημα εθνικής και προσωπικής ακεραιότητας και υπερηφάνειας, εκτόπισαν μεταμοντέρνες αξίες και μέθοδοι σκέπτεσθαι και λειτουργίας, πρότυπα εισαγωγής. Η Ε.Ε. κυβερνάται σήμερα από την κ. Μέρκελ (και τον Τζωρτζ Σόρος). Η Γαλλία δεν κατόρθωσε να παραγάγει ένα δικό της εμβόλιο. Και στο Σάλπισμα κινδύνου στρατηγών και βαθμούχων συρρέουν χιλιάδες υπογραφές και υποστήριξη από 58% του γαλλικού λαού.
.
Ο Μάης του 68 ήταν ένα καθαρά φοιτητικό γέννημα, βαριεστημένων παιδιών μιας ανθούσας, ανέμελης μεσαίας τάξης, τσιμπημένων από το μικρόβιο της απομίμησης, που έφεραν στο Παρίσι δυτικοί άνεμοι, από τις ερεθιστικές  για την φαντασία εξεγέρσεις της αμερικανικής νεολαίας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, κατά της ρατσιστικής καταπίεσης των μαύρων και από την φολκλόρ επανάσταση των Χίπηδων κατά της αστικής χρηματολατρείας.
.
Αποκαλυπτικό της ευρύτατης περιεκτικότητας  και ασάφειας των κινήτρων του  παριζιάνικου Μάη, ήταν το κορυφαίο και εμβληματικό τους σύνθημα, που κραύγαζε από τους τοίχους του Παρισιού : «Απαγορεύεται το Απαγορεύεται!!!». Επανάσταση δηλαδή μέχρι και κατά της οικογενειακής ιεραρχίας.  Μια επανάσταση για την κατάκτηση της απέραντης, της χωρίς όρια  ανοχής !
.
Τα εργατικά συνδικάτα και το Κ.Κ.Γ τους αντιμετώπισαν με καχυποψία-έως εχθρότητα και κρατήθηκαν σε απόσταση επί εβδομάδες. Μπήκαν μόνο στο τέλος για να τους ελέγξουν, προς αποφυγήν κοινωνικής καταστροφής. Και αυτό κίνησε την περιέργειά μου.
.
Μπήκα στη Σορβόννη, το Πανεπιστήμιο- Στρατηγείο και περπάτησα στο διάδρομο της εισόδου, όπου επικρατούσε βρασμός και συζητήσεις ομάδων.
Εκεί άρπαξε το αυτί μου μιαν φράση αίνιγμα και μυστήριο, που καρφώθηκε στον εγκέφαλο σαν βέλος,  βασανιστικά αναπάντητη, γιατί δεν προσφερόταν καθόλου σε ασφαλή διερεύνηση επί τόπου. Η φράση έλεγε μόνο:

.
«Οι Καταγκέζοι βρίσκονται στο υπόγειο.»
.
Δύο μόνο ήταν οι δυνατές ερμηνείες αυτής της φράσης:
.
-΄Η ότι στο υπόγειο της Σορβόννης, φοιτητικού επαναστατικού στρατηγείου, βρίσκονταν σουρεαλιστικά Αφρικανοί ιθαγενείς της Κατάγκας, περιφέρειας του Κονγκό, πλούσιας σε πολύτιμα ορυκτά και ορμητήριο του πραξικοπήματος και της δολοφονίας του Προέδρου Λουμούμπα…
.
– Ή ότι επρόκειτο για προσωνύμιο μισθοφόρων, που είχαν συμμετάσχει σε μεταγενέστερη εκστρατεία και στην απόσχιση της Κατάγκας… με καισαρική από την Δημοκρατία του Κονγκό.
.
Με αναπάντητο το απαιτητικό ερώτημα, επέστρεψα στην Maison de la Radio, όπου η ελλαδική ειδησεογραφική προτεραιότητα και ο αγώνας επιβίωσης το καταχώνιασαν σε σκοτεινή αποθήκη του εγκεφάλου. ΄Εμεινε εκεί στα αζήτητα, αραχνιασμένο επί δεκαετίες.
.
Ξετρύπωσε αιφνιδιαστικά, κάπου τριάντα τόσα χρόνια μετά, σ’ έναν μαγιάτικο πάλι περίπατο στη Νέα Σμύρνη, ακολουθούμενο από την απάντηση που είχαν εισφέρει πρόσφατες τότε διεθνείς εξελίξεις: Με την επιδημία των χρωματιστών επαναστάσεων στις Αραβικές χώρες αλλά και στην Σερβία και στην Γεωργία.
.
Είναι συναρπαστικό το μυστήριο του ανθρώπινου εγκεφάλου:

.
Μα βέβαια, ο Μάης του 1968 ήταν η πρώτη χρωματιστή επανάσταση, χωρίς όνομα χρώματος, εναντίον της Γαλλίας του στρατηγού Ντε Γκωλ.
.
Χάρηκα για την επαναστατικά αντιδραστική αυτή ανακάλυψη, και διπλά χάρηκα όταν είδα αργότερα να τεκμηριώνεται, σε αρθρογραφία υψηλής εγκυρότητας στο επίσημο όργανο των Γάλλων Γκωλιστών «Comité Valmy».Εκεί που αρθρογραφούν συχνά πολλοί, από αυτούς που υπέγραψαν την πρόσφατη ανοικτή επιστολή, στρατηγοί και ναύαρχοι υψηλού κύρους, φήμης και πνευματικής καλλιέργειας.
.
Μιχαήλ Στυλιανού
.

σχετικά άρθρα