fbpx
Weather Icon

Τρεις ασήμαντες λέξεις

Τρεις ασήμαντες λέξεις

Καθώς έριχνα προχθές μια ματιά στη στήλη πρωινής εφημερίδας, το βλέμμα μου έπεσε στον τίτλο ενός άρθρου: ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ. Ενδιαφέρον, σκέφθηκα, ας το διαβάσω.

Ήταν πράγματι ενδιαφέρον, λακωνικό και περιεκτικό. Το παραθέτω αυτούσιο γιατί δίνει, κατά τη γνώμη μου, αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό.
«Ακόμη και υπό συνθήκες γενικού εγκλεισμού, έχει επιδειχθεί ανοχή στην άσκηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Όμως κανένα δικαίωμα δεν είναι ανώτερο της δημόσιας υγείας. Κανένας πολιτικός σκοπός δεν υπερβαίνει τον σεβασμό στη ζωή. Είναι ένας σεβασμός που δεν μπορεί να επιβληθεί δια της βίας. Είναι ζήτημα στοιχειώδους κοινωνικής συνείδησης και υπευθυνότητας».

Διαβάζοντας τις τρεις πρώτες φράσεις, έμπλεος ενθουσιασμού ήμουν έτοιμος να χειροκροτήσω, πλην, όμως, ο ενθουσιασμός μου μαράθηκε διαβάζοντας τις δύο τελευταίες φράσεις. Πώς είναι δυνατόν ένας κατά τεκμήριο έμπειρος και σοβαρός δημοσιογράφος να διατυπώνει σκέψεις που συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα; Αν, λ.χ. ένας κακοποιός, μη δείχνοντας κανένα σεβασμό, προσπαθεί να αποσπάσει δια της βίας το πορτοφόλι από έναν ηλικιωμένο και ανήμπορο πολίτη, πώς μπορούμε να τον αποτρέψουμε; Δίνοντάς του συμβουλές και νουθεσίες; Και ώσπου να αποδώσουν οι συμβουλές θα τον αφήσουμε να συνεχίζει το θεάρεστο έργο του; Υπάρχει άλλος τρόπος να επιβληθεί ο σεβασμός αυτός, εκτός από τη βία;
Είναι, συνεχίζει ο αρθρογράφος, ζήτημα στοιχειώδους κοινωνικής συνείδησης και υπευθυνότητας. Κι αν δεν υπάρχει αυτή η στοιχειώδης συνείδηση και υπευθυνότητα; Θα περιμένουμε να επέλθει με το πέρασμα του χρόνου; Δεν είναι αυτονόητο ότι είμαστε υποχρεωμένοι να την επιβάλουμε έστω και δια της βίας;

Θα προσπαθήσω εν συνεχεία να εξηγήσω γιατί, κατά την γνώμη μου, ο αρθρογράφος μένει στην μέση του δρόμου, θα ήθελα όμως προηγουμένως να σχολιάσω εν συντομία τα όσα συνταρακτικά συνέβησαν τις τελευταίες μέρες.
Υπήρξε κατ’ αρχήν στην πλατεία της Ν. Σμύρνης ένα μεμονωμένο περιστατικό αστυνομικής βίας. Όπως μεμονωμένα ήταν όλα τα κατά καιρούς γνωσθέντα περιστατικά αστυνομικής βίας. Διότι σε καμιά περίπτωση δεν ήταν οργανωμένα και δεν έθεταν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή εκείνων που την υπέστησαν και οφείλονταν αποκλειστικά σε ελάχιστους οξύθυμους και ελλιπώς εκπαιδευμένους αστυνομικούς.
Τα όσα φοβερά και αποτρόπαια συνέβησαν εν συνεχεία στη Ν. Σμύρνη, αποκάλυψαν γυμνή την αλήθεια. Το παραμύθι της αστυνομικής βίας διακινείται και συντηρείται από τις γνωστές εκείνες δυνάμεις που θέλουν μια αστυνομία τρομοκρατημένη και πτοημένη, αφοπλισμένη ηθικά, ανήμπορη και ανίκανη να προστατεύσει τους πολίτες, να προστατεύσει το δημοκρατικό μας πολίτευμα.
Στη χώρα μας συμβαίνει μια πρωτοφανής σε παγκόσμιο επίπεδο πρωτοτυπία. Εκείνοι που υφίστανται λεκτική, ψυχολογική και έμπρακτη βία είναι κυρίως οι Έλληνες αστυνομικοί.
Οι αστυνομικοί είναι που δολοφονούνται από τρομοκρατικές οργανώσεις, υβρίζονται και λοιδορούνται ασυστόλως, δέχονται επιθέσεις με επικίνδυνες βόμβες μολότωφ, τραυματίζονται και συχνά καταλήγουν στα νοσοκομεία.

Στην πρωτοφανή αυτή εκστρατεία πρωτοστατεί, μεταξύ των άλλων, και ο ΣΥΡΙΖΑ γι’αυτό και στην ουσία είναι ηθικός αυτουργός των τελευταίων δολοφονικών επιθέσεων κατά των Ελλήνων αστυνομικών. Και βέβαια λέγοντας ΣΥΡΙΖΑ δεν εννοούμε τα απλά στελέχη, τα μέλη και τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ που στη συντριπτική πλειοψηφία είναι φιλήσυχοι πολίτες, απεχθάνονται τη βία πλην όμως δεν γνωρίζουν το πραγματικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν γνωρίζουν ότι η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ο σκληρός κομματικός πυρήνας, αποτελείται από φανατικούς κομμουνιστές, γνήσιους ιδεολογικούς απογόνους των Λένιν, Στάλιν, Μάο, ιδεολογικά παιδιά των Σιάντου, Ιωαννίδη και Ζαχαριάδη.

Για τη συνέχεια iefimerida

σχετικά άρθρα