fbpx
Weather Icon
Θάνος Τζήμερος , ΠΦΑ 5 Μαρτίου 2021

Ποιος έκανε μάγκα τον Ρούση;

Ποιος έκανε μάγκα τον Ρούση;

Η άποψή του είναι πως στον Μελιγαλά έγινε μισή δουλειά. Θα έπρεπε, δηλαδή, οι 1700 και πάνω σφαγμένοι και πεταγμένοι στην πηγάδα, από 5χρονα νήπια μέχρι 85χρονοι γέροντες, να ήταν διπλάσιοι. Για ποιον λόγο; Μα για να εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα το καθεστώς που ονειρεύεται. Αυτό που, όπου είχε γίνει “ολόκληρη δουλειά” και κατάφερε να επιβληθεί, κατέρρευσε αφού προηγουμένως είχε σπάσει κάθε ρεκόρ κτηνωδίας.

Του Θάνου Τζήμερου*

Ποιος έκανε αυτή τη δήλωση; Μήπως κάποιος απόγονος των σφαγέων του Μελιγαλά, που κληρονόμησε την αιμοβόρα διάθεση του παππού του; Μήπως ο Βασίλι Μπλοχίν, ο αγαπημένος μακελάρης του Στάλιν, που μόνος του εκτέλεσε 7000 Πολωνούς αιχμαλώτους στη σφαγή του Κατύν; Μήπως κάποια εγκληματική προσωπικότητα στο πλαίσιο ανθρωπολογικών ερευνών;

Όχι! Τη δήλωση αυτή την έκανε ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Ρούσης. Κι όταν ένας σχολιαστής τού υπενθύμισε πως είναι δημόσιος υπάλληλος και πληρώνεται από αυτούς που, αν ήταν στο χέρι του, θα τους πέταγε στον πάτο της πηγάδας, ο Ρούσης απάντησε: “Μα αυτή είναι η μαγκιά να παίρνεις λεφτά από το Αστικό κράτος για να το πολεμάς.

Τώρα έγινε “μάγκας” αυτού του τύπου ο Ρούσης; Όχι βέβαια. Αυτά πίστευε πάντα και δεν τα έκρυβε. Στο καθεστώς που ονειρεύεται, αν, πίνοντας βότκα με την παρέα του, διατύπωνε έστω και μια ήπια επιφύλαξη για το αλάθητο του “Πατερούλη”, την άλλη μέρα θα ήταν “εξαφανισμένος”. Όμως, το αστικό καθεστώς που πολεμάει τού δίνει τη δυνατότητα να εγκωμιάζει φριχτά εγκλήματα και κανένας να μην τον ενοχλεί.

Σωστά, θα πεις. Διότι το “αστικό κράτος” κατάφερε μετά από πολλούς αιώνες κυνηγιού μαγισσών να μην διώκει κανέναν για τις ιδέες του, όσο απεχθείς κι αν είναι. Να μην τον διώκει, ναι. Αλλά να τον πληρώνει για να τις διδάσκει;

“Και τι προτείνεις; Πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων;” Η απάντηση είναι απλή, αλλά η τεκμηρίωση όχι και τόσο. Ας ξεκινήσουμε από τη δεύτερη.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανάμεσα στα οποία υπάρχει το δικαίωμα του ελεύθερου λόγου, δεν τα έδωσε ο Θεός με τις δέκα εντολές. Τα εγγυάται και τα χρηματοδοτεί μία κοινωνία ανθρώπων, η οποία αποφάσισε, καλώς ή κακώς, ότι αυτό το πλέγμα σχέσεων μεταξύ των μελών της, βοηθάει στην επιβίωσή της. Ένα παιδί δεν έχει, ως φυσικό ον, δικαίωμα στην εκπαίδευση, ούτε καν στη ζωή. Αν βρεθεί απροστάτευτο δίπλα σε μια αγέλη λιονταριών, καμιά Ελεονώρα Ρούσβελτ δεν θα μπορέσει να το σώσει. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, λοιπόν, αφορούν τα μέλη μιας κοινωνίας, η ζωή της οποίας εμφορείται από τις αξίες που τα παρήγαγαν. Οι αξίες δημιουργούν δικαιώματα. Όχι το αντίστροφο. Αν αλλάξουν οι αξίες, αλλάζουν και τα δικαιώματα. Σε μια ισλαμική κοινωνία, για παράδειγμα, που στέλνει ανήλικα παιδιά να ανατιναχτούν ως μάρτυρες του Αλλάχ, η αντίληψη για τα δικαιώματα του παιδιού είναι εντελώς διαφορετική. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους ανήλικους βομβιστές αυτοκτονίας του ISIS. Στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ, ο Χομεϊνί έστειλε χιλιάδες παιδιά να διαμελισθούν στα ναρκοπέδια του αντιπάλου, εφοδιασμένα με ένα, ευλογημένο από εκείνον, πλαστικό κλειδί, που θα άνοιγε για τον φέροντα τις πύλες του Παραδείσου. Κτηνωδία; Όχι. Απλώς διαφορετικό σύστημα αξιών.

για τη συνέχεια ThePresident

σχετικά άρθρα