Weather Icon

Οι δύο Ελλάδες

Οι δύο Ελλάδες

Υπάρχει και η Ελλάδα που δεν καταλαβαίνει τίποτα, που νομίζει ότι είναι άτρωτη, που βρήκε ευκαιρία να δείξει τη μαγκιά της απέναντι στο θάνατο

Δεν υπάρχει μια Ελλάδα. Οι Ελλάδες ήταν πάντα τουλάχιστον δύο. Καλές και άγιες, όλες δικές μας, αλλά διαφορετικές. Άλλοτε παράλληλες και άλλοτε τεμνόμενες, αλλά πάντοτε σε σύγκρουση, σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο πόλεμο με αυξομειούμενη ένταση που δεν έχει τελειωμό. Και επειδή ζουν στον ίδιο τόπο, επικοινωνούν φυσικά και αβίαστα. Ανάμεσά τους κυκλοφορεί ένας μεταβαλλόμενος «κόσμος» που ανάλογα με τις εποχές μετακινείται από τη μία Ελλάδα στην άλλη, αλλάζοντας τις πλειοψηφίες και την τύχη της. Η όσμωση των δύο μεγάλων στρατοπέδων μας οδηγεί πότε από εδώ πότε από εκεί, στο καλύτερο ή στο χειρότερο, στην πρόοδο ή την οπισθοδρόμηση. Έχουμε εκπαιδευτεί για να ζούμε έτσι και δεν μας ενοχλεί. Το μαθαίνουμε από μικροί στο σχολείο. Και μας αρέσει.

Για να μην πάμε πίσω στον «εθνικό διχασμό», ή στον εμφύλιο πόλεμο ας περιοριστούμε στο σήμερα. Το 2015 πήρε κεφάλι η Ελλάδα του αντισυστημισμού και της βαθιάς ανατολής. Δεξιά ή αριστερή, ακροδεξιά ή ακροαριστερή δεν είχε καμιά σημασία. Έδωσε την εντολή στον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη και τον Καμμένο να καταργήσουν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, και αν ήταν εύκολο να μας οδηγήσουν εκτός της ευρωζώνης, πίσω στη δραχμή για να χορτάσουμε ψωμί κατά πως φώναζαν τότε. Αν βοηθούσαν βέβαια Βενεζολάνοι, Ιρανοί, Κινέζοι και Ρώσοι. Οι «επαναστάτες» πισωπάτησαν, η Ευρώπη μας στάθηκε και έτσι  τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά και ευτυχώς για όλους μας η Ελλάδα επέζησε. Οι δυο Ελλάδες όμως παρέμειναν ζωντανές στα χαρακώματα.

Το 2019 πλειοψηφεί η Ελλάδα της Ευρώπης. Η Ελλάδα του ορθολογισμού  και του αστικού εκσυγχρονισμού, η Ελλάδα του κέντρου. Δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι έδωσαν εντολή στον Κυριάκο Μητσοτάκη να μας αλλάξει πίστα, να μας μετατρέψει από τυπική σε πραγματική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με ποια στοιχεία; Μα με όλα όσα αναφέρει η περίφημη έκθεση της «επιτροπής Πισσαρίδη». Αυτή η κατά τους αντιπάλους της  «νεοφιλελεύθερη λαίλαπα». Δηλαδή, με την αύξηση της απασχόλησης και της παραγωγικότητας που συνεπάγονται την «επάρατη και απαγορευμένη» για τη χώρα μας παραγωγή πλούτου.

Και πως επιτυγχάνεται αυτή; Μα με τα αυτονόητα που χρόνια τώρα τα δουλεύει η Δυτική Ευρώπη και προοδεύει. Μείωση του βάρους στη μισθωτή εργασία, μετάβαση από διανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό σύστημα επικουρικής σύνταξης, ενσωμάτωση εισοδημάτων σε ενιαία φορολογική κλίμακα, μείωση της φοροδιαφυγής, καθολική εφαρμογή της αξιολόγησης στο Δημόσιο, συνέχιση των διαδικασιών ψηφιοποίησης, μεταρρυθμίσεις στο χώρο της δικαιοσύνης, βελτίωση της διαφάνειας για χωροταξικά και περιβαλλοντικά δεδομένα, εκσυγχρονισμός της δομής του συστήματος εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες, μεταφορά αρμοδιοτήτων σε τοπικό επίπεδο, εξορθολογισμός της δημόσιας δαπάνης, πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, ενίσχυση της βασικής  έρευνας σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και τόσα άλλα τελείως ευνόητα και ορθολογικά στα οποία η Ελλάδα υστερεί. Και όμως αν αυτά φαίνονται τόσο αναγκαία, η μια Ελλάδα τα θεωρεί νεοφιλελεύθερα και μάλιστα τόσο πολύ ώστε να τα καταγγέλλει όχι μόνο η παλαιο και  νέο κομμουνιστική αριστερά, αλλά ακόμα και το ΚΙΝΑΛ. Ευτυχώς για το μέλλον των παιδιών που θα μείνουν και θα γεράσουν στην πατρίδα, αυτοί οι πολιτικοί χώροι βρίσκονται σήμερα σε ύφεση. Ως πότε όμως;

 

Για τη συνέχεια AThensVoice

 

σχετικά άρθρα