Weather Icon
Γεωπολιτική , Τουρκία 28 Δεκεμβρίου 2020

Η Άγκυρα δελεάζεται από το όραμα του παντουρκισμού

Η Άγκυρα δελεάζεται από το όραμα του παντουρκισμού

 

Του Κώστα Ράπτη

Παροδικός ελιγμός ή στροφή με μονιμότερα χαρακτηριστικά; Με τον δεινό τακτικιστή Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορεί ποτέ να ξέρει κανείς. Γεγονός πάντως παραμένει ότι το τελευταίο διάστημα, με καταλύτη τη σύγκρουση των έξι εβδομάδων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, η πολιτική της Τουρκίας αρχίζει και αποκτά παντουρκική χροιά.

Σε ανάλυσή του για το Al-Monitor, ο αναλυτής, πρώην στρατιωτικός και ιδρυτικό στέλεχος του νέου κόμματος του Αλί Μπαμπατζάν, Μετίν Γκουρτζάν στέκεται ιδιαίτερα σε αυτές τις εξελίξεις υποδεικνύοντας τους βαθύτερους λόγους που ενθαρρύνουν μια παντουρκική στροφή της Άγκυρας.

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με την απομόνωση της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, όπου μοναδικός σύμμαχός της απομένει το Κατάρ.

Ο δεύτερος έχει να κάνει με την φθορά του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στο εσωτερικό και την ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση του Ερντογάν από τους συμμάχους του του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, που έχει ως αποτέλεσμα την διάχυση ενός ακροδεξιού λαϊκιστικού πνεύματος στην δημόσια συζήτηση της γείτονος.

Ο τρίτος λόγος αφορά την έλευση της κυβέρνησης Μπάιντεν στην Ουάσιγκτον και την αναζήτηση από τουρκικής πλευράς ενός modus vivendi με νέους όρους.

Η Τουρκία εμφανίζεται έτσι πρόθυμη να επανεύρει έναν χρήσιμο ρόλο για το Δυτικό στρατόπεδο, λειτουργώντας ως ανάχωμα στην ιρανική και ρωσική επιρροή.

Συνέπεια ενός τέτοιου αναπροσανατολισμού είναι η επιδίωξη αποκατάστασης των σχέσεων με το Ισραήλ και ενίσχυσης των δεσμών με την Ουκρανία. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι στην πρόσφατη επίσκεψη των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας της Τουρκίας οι κύριοι Τσαβούσογλου και Ακάρ πήραν την ασυνήθιστη πρωτοβουλία να συναντηθούν με εκπροσώπους των τουρκογενών κοινοτήτων των Αχίσκα και των Γκαγκαούζων της Ουκρανίας.

Ωστόσο, η κίνηση της Τουρκίας είναι αντικειμενικά ακροβατική, αφού, όπως επισημαίνει ο Γκουρτζάν ο βόρειος άξονας της πολιτικής της θέτει απαιτήσεις αντικρουόμενες με αυτές του νότιου άξονα. Στα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ η Άγκυρα έχει ανάγκη από μια σχέση συνεννόησης με τη Μόσχα και την Τεχεράνη, ενώ η “κουρδική απειλή” θα προκαλεί μονίμως καχυποψία έναντι των σχεδίων της Ουάσιγκτον. Ομοίως οι ανταγωνισμοί στην ανατολική Μεσόγειο, επιβάλλουν την εξασφάλιση αντιβάρων, ώστε η Τουρκία να διαπραγματεύεται με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ από μια θέση μεγαλύτερης αυτονομίας.

για τη συνέχεια Capital

σχετικά άρθρα