Weather Icon

Κράτος που εχθρεύεται τη χαρά

Κράτος που εχθρεύεται τη χαρά
Constitution of America, We the People.

Δεν όρισαν τυχαία οι Αμερικάνοι στο Σύνταγμά τους, ως βασικό σκοπό του κράτους, την ευημερία των πολιτών, ατομική και οικογενειακή (…promote the general Welfare, and secure the Blessings of Liberty to ourselves and our Posterity…).

Η ευτυχία κάθε ανθρώπου, με τον τρόπο που εκείνος επιλέγει, είναι ο πυρήνας της φιλελεύθερης σκέψης, αλλά και της λειτουργίας της Οικονομίας: ο ένας είναι ευτυχισμένος σε ένα ράντζο στην Αριζόνα, ο άλλος σε ένα γραφείο ουρανοξύστη στο Μανχάταν, ο τρίτος σε ένα σκάφος που έχει για σπίτι κι ο τέταρτος σε ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο με το οποίο γυρνάει τον κόσμο.

Του Θάνου Τζήμερου

Μπορεί η Αμερική, εδώ και καιρό, να έχει πάψει να λειτουργεί ως πρότυπο φιλελεύθερου οικονομικά κράτους, όμως έχει διατηρήσει, ως πολιτισμική της αξία, τον σεβασμό στην ευτυχία και τη χαρά.  Και όλοι ξέρουν πως το να ζεις με τον τρόπο που θες, κινεί ολόκληρους τομείς της αγοράς.

Στο Οθωμανοσοβιετιστάν, που μια βάσκανος μοίρα μάς όρισε να γεννηθούμε, τα πράγματα είναι αλλιώς: το κράτος θα σου πει πώς θα ζεις και με ποια πράγματα επιτρέπεται να χαίρεσαι. Όσα δεν εγκρίνει η κυβέρνηση, απαγορεύονται. Κι επειδή πρέπει να κρατάν και τα προσχήματα του Δυτικού κόσμου, δεν τα απαγορεύουν ευθέως. Απλώς τα τσακίζουν στη φορολογία, θεωρώντας τα πολυτελή. This is  Sparta! Αν σου βαστάει, πάρ’ τα.

Δεν έχουμε συζητήσει, όσο θα έπρεπε, την ουσία αυτής της αντίληψης, ίσως γιατί γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μαζί της. Όμως πρόκειται για τον ορισμό του φασισμού. Τι σημαίνει πολυτέλεια; Ποιος την ορίζει; Υπάρχει ας πούμε μία πανεθνική προκρούστεια κλίνη επιθυμιών και δαπανών που καθορίζει το επιτρεπόμενο ύψος κάθε επιλογής του πολίτη και ό,τι το ξεπερνάει τσεκουρώνεται με τον βαρύν πέλεκυν του Υπουργού Οικονομικών; Ο καθένας μας φορολογείται για τα εισοδήματά του με άμεσο φόρο. Για ό,τι αγοράζουμε φορολογούμαστε και με έμμεσο. Εκεί θα έπρεπε να τελειώνει η σχέση του κράτους με την τσέπη μου – και πολύ κράτησε. Με ποιο ηθικό και νομικό δικαίωμα, το κράτος βάζει κι άλλο φόρο – καπέλο σε κάποιες προτιμήσεις μου, θεωρώντας τες πολυτελείς και επιπλέον τεκμήριο για συγκεκριμένο ύψος δαπανών που αν δεν το έχω δηλώσει ως εισόδημα πάει να πει ότι το έκρυψα;

Το 2018, όπως μας ενημερώνει η Α.Α.Δ.Ε., 1.929.180 φορολογούμενοι λόγω τεκμηρίων, φορολογήθηκαν για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που δήλωσαν.  Το επιπλέον τεκμαρτό, δηλαδή φανταστικό εισόδημα ήταν 6,7 δισ. ευρώ και πλήρωσαν στο κράτος – ληστή 150 περίπου εκατ. ευρώ επιπλέον φόρο. Θα νομίζετε ότι οι περισσότεροι ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες που δουλεύουν με μαύρα! Αμ, δε! Η μεγαλύτερη κατηγορία ήταν μισθωτοί!

Μετά οι συνταξιούχοι και τρίτοι οι εισοδηματίες! Όλοι, νεόπτωχοι της κρίσης που βρέθηκαν με είδη “πολυτελείας” αγορασμένα προ κρίσης και δεν θέλουν να τα “σκοτώσουν”. Είναι αυτό καραμπινάτη κρατική ληστεία, ναι ή όχι; Δεν το έχουμε πει όσο θα έπρεπε. Καιρός να να το πούμε. Και για να μην θεωρητικολογώ, εκθέτω 3 συγκεκριμένες περιπτώσεις φορολογικού φασισμού, παραλογισμού αλλά και δημοσιονομικής ανοησίας. Θα εξηγήσω γιατί.

για τη συνέχεια The President

σχετικά άρθρα