Weather Icon

Η παράλογη επίθεση προς την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η παράλογη επίθεση προς την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Απάνθρωπα κράτη, αφελείς ακτιβιστές και Ευρωβουλευτές που κακώς δεν εγνώριζαν

Πρόκειται για μια τόσο παλιά ιστορία, όσο και αυτή του απολυταρχισμού. Μια ιστορία που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται όποτε οι συγκυρίες το επιτρέπουν, κάθε φορά με διαφορετικούς συμμετέχοντες: νέοι διανοούμενοι ή ιδεαλιστές –γνωστοί σήμερα και ως «ακτιβιστές»– πολλοί από τους οποίους οδηγούνται, χωρίς αμφιβολία, από τις ευγενέστερες των προθέσεων, καταλήγουν όμως υπερασπιστές και αμετανόητοι προπαγανδιστές των πιο σκληρών και απάνθρωπων καθεστώτων. Ένας συχνός χαρακτηρισμός για αυτούς τους ανθρώπους είναι αυτός των «χρήσιμων ηλιθίων», παρότι πιο ευγενικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλώς αφελείς και εύπιστοι, των οποίων η αθωότητα συχνά επηρεάζεται από τα νιάτα τους και το ασφαλές, προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν, δυο παράγοντες που τους οδηγούν σε μια ιδεολογικά καθοδηγούμενη μυωπία που μεγαλώνει και τους καθιστά τυφλούς μπροστά στο προφανές: ότι χρησιμοποιούνται ως «δικηγόροι» των τυράννων. Η τραγική ειρωνεία έγκειται στο ότι η υπεράσπιση αυτή παρέχεται από ανθρώπους, οι οποίοι δεδομένης της κοσμοθεωρίας τους και των δεσμών τους, θα όφειλαν να είναι οι πρώτοι που θα εναντιωθούν σε απολυταρχικές διοικήσεις και θα καταγγείλουν τα εγκλήματά τους.

Κάποια διαθέσιμα ιστορικά παραδείγματα είναι εύχρηστες απεικονίσεις αυτού του βδελύγματος: το 1920 κάποιοι Δυτικοί διανοούμενοι επαινούσαν τα θαύματα της Σοβιετικής Ρωσίας, χαρακτηρίζοντάς την υπόδειγμα ελευθερίας και δημοκρατίας, ενώ άλλοι, οδηγούμενοι από μια διαφορετική μορφή ιδεαλισμού, εκθείαζαν την ουτοπία της Φασιστικής Ιταλίας. Το 1930 αυτά τα ρεύματα ωρίμασαν, με τεράστιους αριθμούς ανθρώπων στη Δύση να γίνονται θαυμαστές του Στάλιν ή του Χίτλερ. Όχι απλώς οι νέοι –οι ιδιαιτέρως επιρρεπείς στον ιδεολογικό ιό– αλλά ώριμοι άνδρες και γυναίκες, Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι άνθρωποι του πνεύματος και καλλιτέχνες, επιδοκίμαζαν τις Δίκες της Μόσχας, σαν μια καλοδεχούμενη εκκαθάριση της Σοβιετικής Ένωσης από τους αντιφρονούντες, τους προδότες, τους φασίστες, τους Τροτσκιστές και τους ιμπεριαλιστές κατασκόπους. Την ίδια στιγμή που άλλοι θαύμαζαν τη αρρενωπή, νέα κοινωνία εκείνου του μεγάλου οραματιστή της κοινωνικής και ανθρώπινης ολοκλήρωσης, του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος έδινε σάρκα και οστά σε μια κοινωνία βασισμένη στον Υπεράνθρωπο του Νίτσε.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κατέρριψε και τα τελευταία ψήγματα επιχειρημάτων των υποστηρικτών του Χίτλερ αλλά ισχυροποίησε σημαντικά τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Ο τύρρανος της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και οι σημερινές επονομαζόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» (τα απολυταρχικά καθεστώτα Σοβιετικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη) υμνούνταν ως εραστές της ειρήνης, της ελευθερίας, και της αληθινής δημοκρατίας που αντιστεκόταν σθεναρά στην παρηκμασμένη καπιταλιστική Δύση. Και έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και του 1950, και αργότερα ακόμη, ήταν τάση για τους διανοούμενους που ζούσαν σε Δυτικές Δημοκρατίες να θεωρούν τον Μακαρθισμό, το χειρότερο κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου. Με άλλα λόγια, ένα απεχθές αλλά πολύ σύντομο χρονικά κίνημα, που είχε ως αποτέλεσμα μερικές εκατοντάδες ποινές φυλάκισης και προσωρινό καθεστώς ανεργίας για μερικούς χιλιάδες, κυρίως καλλιτέχνες, θεωρήθηκε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ο Μακαρθισμός σίγουρα δεν ήταν αστείο. Αλλά έγινε, και μάλιστα μακάβριο, όταν συγκρινόταν με την τραγωδία που διέφυγε της δυτικής κοινής γνώμης, καθοδηγούμενη από την αριστοτεχνική σοβιετική προπαγάνδα. Θανατηφόρες εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων στη Ανατολική Ευρώπη και στρατόπεδα Γκουλάγκ στη Σοβιετική Ένωση λάμβαναν χώρα την ίδια ακριβώς περίοδο. Για πολλούς δυτικούς διανοούμενους, οι πάνω από δυόμισι εκατομμύρια αθώοι –μερικοί ιστορικοί μιλούν για δέκα εκατομμύρια– που δολοφονήθηκαν από τον τρομοκρατικό μηχανισμό του Στάλιν, δεν μετρούν. Ο ένας χρόνος φυλάκισης των Δέκα του Χόλιγουντ (δέκα ανθρώπων, όχι εκατομμυρίων) μετρά.

Για τη συνέχεια AthensVoice

σχετικά άρθρα