Weather Icon

Το βαρύ προνόμιο της Δύσης

Το βαρύ προνόμιο της Δύσης
Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Κίνα, την Ινδία, την Αφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Αζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Είναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων – αν και όχι μόνον αυτή.
(…)
Υπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι’ αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Ελλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Ευρώπη.
Αυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα -τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς- να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Μαύρων, την εξόντωση των Ινδιάνων στην Αμερική.
Όμως δεν έχω δει τους απογόνους των Αζτέκων, των Ινδών ή των Κινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Απεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Ιάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τις πταίει: Οι Άραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ. ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Ευρωπαίους.
Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Αλγερία, 1830-1962). Όμως οι ίδιοι αυτοί Άραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Ευρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Τούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Μέση Ανατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Αλλά οι Άραβες, καθώς οι Τούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.
Πάντως η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε τον 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης.
Εξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Αίγυπτο το 550 μ.Χ. δεν υπήρχαν Άραβες, όπως δεν υπήρχαν Άραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Αλγερία ούτε στο Μαρόκο ούτε στο Ιράκ. Οι Άραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία.
Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Μαύρων από τους Ευρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και τη συστηματική υποδούλωση των Μαύρων στην Αφρική τα εγκαινίασαν Άραβες έμποροι (11ος – 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή – συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων).
Επίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.
Δεν θέλω να πω με κάνενα τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί.
Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.
Αλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.
Κορνήλιος Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας (εκδ.Ύψιλον) [Πηγή: www.doctv.gr]

Όλη η ψυχανωμαλία των Αμερικανών liberal democrats σε μια φωτογραφία.

Το Black Lives Matter είναι ένα ρατσιστικό κίνημα, πίσω από το οποίο πλέον καλύπτονται δολοφόνοι αστυνομικών, αθώων λευκών πολιτών, τραμπούκοι, βάνδαλοι και κλέφτες. Σε νοοτροπία, αυτοί και οι antifa δεν διαφέρουν πολύ από τους Ταλιμπάν και τους ισλαμιστές τρομοκράτες. Έχουν πάντως το ίδιο ρατσιστικό μίσος για τον λευκό άνθρωπο, είναι το ίδιο σκουπιδαριό στην συμπεριφορά, στον βανδαλισμό περιουσιών και δημοσίων μνημείων.

Ένα κύμα αυτοκαταστροφικής παράνοιας ενοχικών ηλίθιων πλήττει την αμερικανική κοινωνία, με αποτέλεσμα καραγκιοζιλικια, όπως αυτό στην φωτογραφία.
Έτοιμη είναι η δικιά μας παρακμιακή αριστεράντζα, να σταματάει με το ζόρι τους γιουφταραίους αδερφούς μας, που προσπαθούν να πουλήσουν κανά καρπούζι, και να τους φιλανε τα παπούτσια. Σε λίγο βλέπω κίνημα από άπλυτες συριζαιες, με μασχάλη με μαλλί κουλούρα αγκαθωτό στρατιωτικό συρματοπλέγμα, αρχηγό την “άγαμη θυγατέρα”με καινούργια μασέλα, που θα απαιτούν να πιπιλήσουμε όλοι το μεγάλο δάχτυλο των ποδιών του Ταμτάκου και να του καθαρίσουμε με την γλώσσα το “πένθος” στο νύχι, ως δήλωση “αντιρατσισμού”. Εάν συνεχιστούν αυτά τα καραγκιοζιλικια, θα απαγορεύσουν και τον “Αράπη, τον σκύλο τον black” του Ζαμπέτα, όπως και το “μαύρη η ώρα που σε γνώρισα”.
Θα ήταν απλά φαιδροί όλοι αυτοί και το κίνημα τους αν δεν ήταν τόσο ρατσιστές, αληθινά φασιστόμουτρα που προσπαθούν να επιβληθούν με βία και δραπέτες ψυχιατρείου.
ΥΓ. Είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση μας να υποστηρίζουμε τον Νόμο, την Τάξη, την κοινωνική ειρήνη και τους ομοίους μας. Φτύστε στα μούτρα αυτό το φασισταριο ρατσιστών κατά των λευκών Εθνών.

σχετικά άρθρα