Weather Icon

Πού πάνε οι κοινοτικές επιδοτήσεις;

Πού πάνε οι κοινοτικές επιδοτήσεις;

Ένα από τα πράγματα που μας λένε οι πολιτικοί μας για να μας πείσουν για την προσπάθεια που θα κάνουν για την ανάπτυξη της χώρας είναι η γρήγορη και αποτελεσματική απορρόφηση των δωρεάν χρημάτων (όχι δανεικών) που μας δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση (επιδοτήσεις, πακέτα σύγκλισης, ΕΣΠΑ)

.
Όταν ακούω τέτοιες διακηρύξεις έρχονται στο μυαλό μου σχετικές εικόνες και εμπειρίες.
Το καλοκαίρι του 2008 είχα βγει στο χολ ενός ΚΕΚ (Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης) για διάλειμμα σε ένα σεμινάριο πληροφορικής που έκανα. Εκεί έπιασε το αυτί μου μια συζήτηση ανάμεσα σε κυρίες κάποιας ηλικίας που ρωτούσε η μία την άλλη ποια θα μαγειρέψει και θα φέρει στο ΚΕΚ το ψάρι.
Όπως είμαι περίεργος, ρώτησα τις κυρίες τι θα κάνουν στο ΚΕΚ με το ψημένο ψάρι. Και τότε μου εξήγησαν πως παρακολουθούν το σεμινάριο στο οποίο μαθαίνουν όχι πώς να μαγειρεύουν αλλά πώς να σερβίρουν σωστά τα φαγητά και στο επόμενο μάθημα θα δουν πώς τεμαχίζεται ένα ψημένο ψάρι.
Τις ρώτησα αν εργάζονται ή θέλουν να εργαστούν σε ένα εστιατόριο. Όχι μου απάντησαν. Το σεμινάριο απευθύνεται σε ηλικιωμένες νοικοκυρές και έχει στόχο να τους δώσει κίνητρα για να αποκτήσουν ενδιαφέροντα στη ζωή τους, αφού έχουν πια μεγαλώσει τα παιδιά τους. Φυσικά, στο τέλος θα πάρουμε και μια μικρή επιδότηση εφόσον παρακολουθήσουμε τακτικά το σεμινάριο…

Τον Σεπτέμβριο του 2009 με κάλεσαν από ένα ΚΕΚ για να κάνω ένα ειδικό σεμινάριο πολλών ωρών με πολύ μεγάλη αμοιβή του εισηγητή (40 ευρώ την ώρα μεικτά, ενώ η συνηθισμένη μεικτή αμοιβή ήταν τότε 20 ευρώ).
Το αντικείμενο του προγράμματος ήταν τα ενσύρματα και ασύρματα δίκτυα σε επίπεδο μεταπτυχιακών του Πολυτεχνείου και απευθυνόταν σε στελέχη του Δήμου Αθηναίων. Τις σημειώσεις είχαν γράψει καθηγητές του Πολυτεχνείου και τις είχαν ανεβάσει στο διαδίκτυο. Τις κατέβασα και τις τύπωσα – ήταν περισσότερες από 500 σελίδες. Άρχισα να τις μελετώ γιατί δεν θεωρούσα πως οι γνώσεις μου στο θέμα των δικτύων ήταν ικανοποιητικές. Κάποια στιγμή, μάλιστα, προβληματίστηκα αν ήμουν πραγματικά ικανός να κάνω καλά αυτό το σεμινάριο πετυχαίνοντας τους στόχους του – όταν κάνω μια δουλειά απαιτώ από τον εαυτό μου να την κάνει άριστα.

Έπαθα, όμως, σοκ όταν πήγα την πρώτη μέρα στο σεμινάριο. Προσπαθώντας να γνωριστώ με τους εκπαιδευόμενους, διαπίστωσα πως η μεγάλη πλειοψηφία ήταν εργαζόμενοι στη Δημοτική αστυνομία και οι υπόλοιποι απλοί υπάλληλοι σε διάφορες υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων!… Τι μάθημα θα έκανα;
Μετά από προσπάθεια δύο-τριών ημερών, οι εκπαιδευόμενοι μου είπαν να μην ασχολούμαι μαζί τους, αφού έτσι κι αλλιώς εκείνοι δεν θα έκαναν ποτέ κάποια σχετική εργασία. Είχαν έρθει απλώς για την επιδότηση, όπως ήταν φυσικό. Ποιοι, όμως, σκέφτηκαν ένα τέτοιο σεμινάριο; Ποιοι το οργάνωσαν; Ποιοι έστειλαν αυτούς τους εκπαιδευόμενους και για ποιον λόγο; Για την περίφημη «απορρόφηση» των δωρεάν κονδυλίων;
Τέτοια θα είναι και η αναπτυξιακή διαδικασία που μας υπόσχονται και σήμερα…

Τάσος Ανθουλιάς
Μια που άρχισα (στην προηγούμενη κατάστασή μου) να γράφω τις εμπειρίες μου από το πανεπιστήμιο, ας γράψω και μια συγκεκριμένη εμπειρία για να καταλάβουμε πώς δημιουργήθηκαν και ποιο είναι το επίπεδο πολλών σύγχρονων πανεπιστημιακών.
Το 1986 προσκλήθηκα από τη Γενική Γραμματεία Λαϊκής Επιμόρφωσης του Υπουργείου Παιδείας να μετάσχω σε μια ομάδα για την ετοιμασία υλικού που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον αλφαβητισμό των ενήλικων αναλφάβητων (δηλαδή για να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν).
 Στην ομάδα συμμετείχαμε τέσσερις: εκτός από μένα, ήταν ο Μιχάλης Τοφής (εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου, ώστε να χρησιμοποιηθεί και εκεί το υλικό, και κατοπινός στενός φίλος μου), μια κυρία (ας την ονομάσουμε Α), λέκτορας σε Τμήμα Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου, και ένας κύριος (ας τον ονομάσουμε Β), μόνιμος επίκουρος καθηγητής σε Φυσικό Τμήμα Πανεπιστημίου (από εκείνους τους βοηθούς χωρίς τυπικά προσόντα, που μονιμοποιήθηκαν σε θέσεις επίκουρων καθηγητών με τον Νόμο-πλαίσιο του 1982 του ΠΑΣΟΚ). Χρόνος λειτουργίας της ομάδας έξι μήνες.
Η ομάδα συνεδρίαζε τακτικά στο Υπουργείο, αλλά ο χρόνος περνούσε χωρίς να γίνεται τίποτα συγκεκριμένο γιατί η κυρία Α και ο κύριος Β προβληματίζονταν για το «ιδεολογικό υπόβαθρο» της δουλειάς μας, ώστε να είχε «κοινωνικό» αποτέλεσμα. Αφόρητο μπλα-μπλα, αρλούμπες πάνω σε αρλούμπες. Πλησιάζαμε να κλείσουμε τον τρίτο μήνα και δεν είχε γραφεί ούτε μία γραμμή, ούτε μια μεθοδολογική σκέψη.
Τότε δήλωσα πως υποβάλω την παραίτησή μου, γιατί δεν είναι δυνατόν να πληρωνόμαστε για να κάνουμε συζητήσεις καφενείου. Έπεσαν πάνω μου και είπαν: Εντάξει, να αρχίσουμε τη δουλειά. Τι να κάνει ο καθένας μας; Αναλαμβάνω, λοιπόν, εγώ με τον Τοφή να ετοιμάσουμε το υλικό για την πρώτη ώρα της κατάρτισης. Και η κυρία Α αναλαμβάνει να ετοιμάσει ένα συμπληρωματικό υλικό με ερωτήσεις που να μπορεί να χρησιμοποιήσει ο εκπαιδευτής, ώστε να εμπλουτίσει το μάθημά του.
Στην επόμενη συνεδρίαση φέραμε το υλικό. Και τότε η κυρία Α αρχίζει να μας διαβάζει τις ερωτήσεις που ετοίμασε. Πρώτη ερώτηση: «Διαβάζετε τα γράμματα των αναγνωστών στις εφημερίδες;». Ναι, σωστά διαβάσατε. Η πρώτη ερώτηση που θα έκανε ο εκπαιδευτής στους αναλφάβητους είναι αν διαβάζουν τα γράμματα των αναγνωστών στις εφημερίδες !…
Νομίζω πως μπορείτε να καταλάβετε τι αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή. Φυσικά, η συνέχεια ήταν απλή: ανέλαβε ο Τοφής με τη βοήθειά μου να δημιουργήσει άρον-άρον το υλικό (αφού θα είχε και τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου). Έτσι, μαζευόμασταν οι δυο μας στο μικρό διαμέρισμα που είχε νοικιάσει για τους έξι μήνες που θα βρισκόταν στην Αθήνα (μακριά από την οικογένειά του) και δουλεύαμε.
Σήμερα η κυρία Α είναι πρωτοβάθμια καθηγήτρια σε Τμήμα Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου…
ΥΓ. Εκ των υστέρων έμαθα και τα πραγματικά στοιχεία για το πρόγραμμα που αφορούσε τους αναλφάβητους. Το πρόγραμμα είχε περίπου 1500 εκπαιδευτές και 1500 εκπαιδευόμενους. Και πάλι σωστά διαβάσατε (δεν υπάρχει τυπογραφικό λάθος). Οι εκπαιδευόμενοι ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ROMA. Και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απλώς γραμμένοι σε καταστάσεις και δεν εμφανίζονταν ποτέ.

σχετικά άρθρα