Weather Icon

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…

Αν ζητούσαν από κάποιον να στοιχηματίσει ποια χώρα μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας θα αντιμετωπίσει προσεχώς δυσκολότερα προβλήματα αυτή μάλλον δεν θα ήταν η Ελλάδα, παρά τα σοβαρά προβλήματά της.

Η Τουρκία τόσο οικονομικά όσο και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων κινείται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο μακριά σ’ ένα τεντωμένο σχοινί το οποίο γίνεται όλο και πιο ασταθές…

Αν το εθνικό νόμισμα είναι καθρέφτης της οικονομίας μιας χώρας, η πορεία της τουρκικής λίρας δεν φανερώνει την ευρωστία που πολλοί στην Ελλάδα μοιρολατρικά αποδίδουν στη γείτονα.

Η ισοτιμία της τουρκικής λίρας την τελευταία δεκαετία τείνει προς το μηδέν. Από 0,60 Ευρώ που ήταν η ισοτιμία της λίρας το 2006, έπεσε στο 0,38 το 2015 και σήμερα βρίσκεται στα 0,15 Ευρώ. Αντιστρόφως, το 2006 1 Ευρώ άξιζε 1,89 λίρες, το 2015  2,80 λίρες και σήμερα 6,58 λίρες.

Η εικόνα αυτή δεν μοιάζει ακριβώς με την εικόνα μιας χώρας που φιλοδοξεί να καταστεί οικονομική “τίγρης” της περιοχής και περιφερειακή στρατιωτική δύναμη. Μάλλον μοιάζει με την εικόνα μιας χώρας που προσπαθεί να συγκαλύψει την οικονομική αποτυχία με εδαφικές διεκδικήσεις και εθνικιστικές εξάρσεις.

Αν η Τουρκία αποτύχει στη Συρία και τη Λιβύη όπου έχει εμπλακεί ανοιχτά σε “θερμές” συγκρούσεις, της απομένει μια θεαματική κίνηση σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η Ελλάδα και η Κύπρος όμως δεν είναι ούτε μόνες ούτε εύκολοι στόχοι, καθώς είναι μέλη της Ε.Ε. και έχουν δημιουργήσει ένα περίπλοκο και αρκετά ισχυρό πλέγμα συμμαχιών τόσο στην περιοχή, όσο και με ισχυρές διεθνείς δυνάμεις.

Μπορεί π.χ. η Ε.Ε. να μην έχει ακόμη αμυντικό βραχίονα ο οποίος επιτηρεί και υπερασπίζεται τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης αλλά η Γαλλία που αποτελεί τον έναν από τους δύο ισχυρούς πόλους της Ε.Ε. έχει στείλει ισχυρές ναυτικές δυνάμεις να κινούνται στις αμφισβητούμενες περιοχές. Τούτο δεν συνιστά βέβαια άμεση εμπλοκή, αλλά παρόλα ταύτα αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα προς την Τουρκία.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις ΗΠΑ που παρά τη βούληση να μείνει η Τουρκία πάση θυσία ως ισχυρή δύναμη στη δυτική συμμαχία δεν έχουν διστάσει πολλάκις τους τελευταίους μήνες να υποστηρίξουν ανοιχτά τις ελληνικές θέσεις σε σχέση με το αν τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα με τις ηπειρωτικές χώρες στην θάλασσα, κάτι που αμφισβητεί η Άγκυρα με συμφωνίες όπως αυτή με την κυβέρνηση της Τρίπολης της Λιβύης.

Για τη συνέχεια Capital

 

Ακολουθεί ο σχολιασμός του Stirlitz

 

 

Νομίζω ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την Ελλάδα και όχι για την Τουρκία. Όσοι (όπως ο κ. Στούπας) θεωρούν ότι ο Ερντογάν κάπου θα παγιδευτεί με τόσα μέτωπα που ανοίγει ή ότι κάπου η Τουρκία θα γλιστρήσει και θα φάει τα μούτρα της αν υποτιμήσει την αντίδραση κάποιας μεγάλης Δύναμης, ξεχνούν μία πολύ βασική παράμετρο – ότι, σε αντίθεση με εμάς, οι Τούρκοι δεν πάσχουν από αριστερές ιδεοληψίες αλλά κοιτάνε ψυχρά και ρεαλιστικά το εθνικό τους συμφέρον το οποίο και υπηρετούν αταλάντευτα, χωρίς να διανοούνται πως κάποιος ξένος θα τους υπαγορεύσει τι πρέπει να πράξουν και πώς. Έχουν στρατηγικό όραμα και επιχειρούν να γράψουν Ιστορία, ενώ εμείς έχουμε επιλέξει το δόγμα της ακινησίας, το πάγωμα του στρατηγικού χρόνου, ελπίζοντας πως θα λουφάξουμε σε μια γωνιά και ούτε θα μας προσέξει κανείς, ούτε θα ασχοληθεί μαζί μας. Και αυτό το γεγονός από μόνο του αρκεί για να κάνει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες.

Όπως το συνηθίζει πάντα η Τουρκία, ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες με τον πιο επίσημο τρόπο ότι προτίθεται να στείλει ερευνητικά σκάφη και πλωτά γεωτρύπανα στην ΑΟΖ που έχει ανακηρύξει με βάση το τουρκολιβυκό μνημόνιο – δηλαδή στον χώρο από το Καστελόριζο έως την ανατολική Κρήτη – αγνοώντας επιδεικτικά τη «φιλική συμβουλή» του Δένδια να καθίσει στα αυγά της και να μην προκαλεί. Πώς θα αντιδράσει η ελληνική κυβέρνηση σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο μάς το έδειξε το πρόσφατο επεισόδιο του “Ορούτς Ρέις”. Θα παρακολουθούμε «ψύχραιμα» τους Τούρκους από μεγάλη απόσταση να παραβιάζουν βάναυσα τα υποτιθέμενα κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς να κάνουμε την παραμικρή προσπάθεια να τους εμποδίσουμε. Και μετά θα αλληλοσυγχαιρόμαστε δημοσίως χωρίς ίχνος ντροπής που τάχα δεν επιτρέψαμε στους απέναντι να μας παρασύρουν στο παιγνίδι της κλιμάκωσης της έντασης – ό,τι ακριβώς έκανε και ο δειλός κινηματογραφικός Ζήκος δηλαδή στην παλιά ελληνική κωμωδία που ζητούσε να τον κρατάνε για να μην μαλώσει με τον βαρύμαγκα που του έκλεβε την κοπέλα.

Πρόκειται για κακοστημένο θέατρο εξαπάτησης των Ελλήνων πολιτών. Η ουσία παραμένει ότι ΔΕΝ έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ ούτε έχουμε οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα που ισχυριζόμαστε ότι μας ανήκει. Δεν έχουμε καταθέσει την άποψή μας στο παγκόσμιο ακροατήριο, δεν το έχουμε ενημερώσει έμπρακτα και χωρίς να επιδέχεται αμφισβήτηση, με την κατάθεση συντεταγμένων στον ΟΗΕ, ώστε να μην αιωρείται η παραμικρή αμφιβολία για τη νομιμότητα των ενεργειών μας. Επομένως, δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο, διεθνώς καταχωρημένο, να προστατεύσουμε, ούτε οι ένοπλες δυνάμεις μας έχουν μία σαφώς ορισμένη περιοχή που πρέπει να υπερασπιστούν. Σε ό,τι αφορά την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ όλα είναι «φλου», και επισήμως δεν υπάρχει ούτε ένας χάρτης που να έχει εκδοθεί από το ελληνικό κράτος που να απεικονίζει με σαφήνεια ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ακριβώς φθάνουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Επομένως δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και καμία «κόκκινη γραμμή» που θα πρέπει οι Τούρκοι να φοβούνται μην την περάσουν. Όλες οι σχετικές δηλώσεις υπουργών περί δήθεν αποφασιστικότητας για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων γίνονται αποκλειστικά και μόνο για εσωτερική κατανάλωση, για να νομίζουν οι ανίδεοι Έλληνες ότι το «μπάτε σκύλοι αλέστε» ελληνικό κράτος προασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα – όταν δεν μπορεί να προασπίσει ούτε τη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο από τις ορδές των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που καταφθάνουν καθημερινά κατά εκατοντάδες.

Ουσιαστικά η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ούτε στρατηγική στόχευση, ούτε δική της πρωτοβουλία σε τίποτα, ούτε την παραμικρή ιδέα πώς να ασκεί αποτροπή. Δεν γνωρίζει ότι οι ένοπλες δυνάμεις, όσο καλά εκπαιδευμένες κι αν είναι και όσο υψηλό ηθικό κι αν έχουν, είναι άχρηστες ως μέσο αποτροπής αν δεν αποδεικνύουν ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ από καιρού εις καιρόν ότι μπορούν και ξέρουν να πολεμούν. Για να υφίσταται αποτροπή θα πρέπει ο αντίπαλος να έχει πάντα την αμφιβολία και τον φόβο για το πώς θα αντιδράσεις, και να έχει ΔΕΙ τι μπορούν να κάνουν τα όπλα σου σε συνθήκες πραγματικής μάχης. Αν ο αντίπαλος ξέρει ότι οι ένοπλες δυνάμεις σου έχουν μισό αιώνα να ρίξουν έστω και μια τουφεκιά, αν έχει τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να ανοίξεις πυρ παρά ΜΟΝΟ αν αυτός εισβάλλει σε κατοικημένη περιοχή σου, και αν έχει καταλάβει ότι είναι πιθανότερο να πέσει στο κεφάλι του αστεροειδής παρά δικός σου πύραυλος, τότε θα οργιάσει σε βάρος σου στην ΑΟΖ σου, στην υφαλοκρηπίδα σου, στον εναέριο χώρο σου και όπου αλλού του δοθεί η ευκαιρία. 

Προς το παρόν ως χώρα παραβιάζουμε καθημερινά όλους τους κανόνες της στρατηγικής, της αποτροπής και της κοινής λογικής ελπίζοντας πως κάτι θα γίνει στο τέλος και θα τη βγάλουμε και πάλι καθαρή. Πλέουμε κυριολεκτικά στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι Ισραηλινοί, οι Εσκιμώοι ή οποιοσδήποτε άλλος θα έρθει την κατάλληλη στιγμή ως από μηχανής θεός με τις ένοπλες δυνάμεις του να μπει ως ασπίδα μπροστά μας επειδή είμαστε όμορφοι, υπάκουοι, προβλέψιμοι και τηρούμε το διεθνές δίκαιο, και ότι θα βάλει φρένο στην Τουρκία για λογαριασμό μας ώστε να μην ρεζιλευτούμε διεθνώς. Και φυσικά όποιος βαυκαλίζεται με τέτοιες απίθανες ιδέες που δεν μπορεί να τις πάρει στα σοβαρά ούτε παιδί του Δημοτικού, είναι καταδικασμένος όχι μόνο να πέσει από τα σύννεφα κάποια στιγμή αλλά και να γίνει παγκόσμιος περίγελος και παράδειγμα προς αποφυγή.

Stirlitz

σχετικά άρθρα