fbpx
Weather Icon

Τις τελευταίες δεκαετίες της καλοπέρασης εθιστήκαμε στην ακινησία.

Τις τελευταίες δεκαετίες της καλοπέρασης εθιστήκαμε στην ακινησία.

Και είναι παράδοξο, διότι αυτή η κοινωνία ήταν τρομερά κινητική και δυναμική στο παρελθόν, όσο πάλευε για να ανέβει και να αποκτήσει πρόσβαση στην ευδαιμονία. Κακομάθαμε. 

Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Είναι αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και γραμματέας σύνταξης της «Νέας Εστίας». Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις της Εστίας το νέο του βιβλίο με τίτλο «Φάσεις και αντιφάσεις του ελληνικού κράτους στον 20ό αιώνα, 1910-2001». Τον συναντώ σε ένα στέκι που αγαπά, σε μια μικρή στοά του κέντρου. Λίγο προτού ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας σχολιάζουμε την επικαιρότητα και αναφερόμαστε στις φάσεις και αντιφάσεις της σημερινής πραγματικότητας. Εν αναμονή της νέας δεκαετία αλλά και της επετείου για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, η συνομιλία μαζί του είναι μια χρήσιμη ευκαιρία αναστοχασμού αλλά και πύκνωσης της Ιστορίας του ελληνικού κράτους κατά τον 20ό αιώνα. Στο βιβλίο του διατρέχει όλη τη σύγχρονη ελληνική ιστοριογραφία, αναδεικνύει συνοπτικά και νηφάλια τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της χώρας μας, τον κρατικό εκσυγχρονισμό και την αλματώδη μεταπολεμική ανάπτυξη, τον εξευρωπαϊσμό, τις στρεβλές δομές και την κομματικοποίηση της διοίκησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για την εποχή μας, τις παθογένειες του ελληνικού κράτους, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και την επιρροή της τεχνολογίας, για την εκπαίδευση, τον διχασμό στα social media, την Ιστορία και τους μύθους, την κρίση αλλά και τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή. 

— Στην εποχή μας τι θεωρείτε πατριωτικό; Ποιοι είναι οι ήρωες μας;

Τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της οικονομίας, έτσι ώστε να προλάβουμε την 4η τεχνολογική επανάσταση, τη βελτίωση της εκπαίδευσης, που είναι ο μόνος δημοκρατικός μηχανισμός που εξασφαλίζει ευκαιρίες ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας, και τις περισσότερες ευκαιρίες στους νέους, που ήταν οι μεγαλύτεροι χαμένοι της κρίσης. Αν γίνουν αυτά, η χώρα θα έχει πραγματικό μέλλον και όποιος τα κάνει αυτά σημαίνει ότι έχει όντως πατριωτικό αίσθημα ευθύνης.   Ξέρετε, στην Ελλάδα είχαμε ανέκαθεν είτε μια πλειοδοσία εθνικιστικής ρητορείας που κάποτε οδηγούσε σε μεγάλες εθνικές τραγωδίες ή μια δήθεν κοσμοπολίτικη (αριστερή ή φιλελεύθερη) αντίδραση σε ό,τι θεωρούνταν «εθνικό», με το επιχείρημα ότι είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού και ότι οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η μόνη μας σκέπη είναι τα εθνικά κράτη κι αυτά, όπως μας θυμίζει ξανά και ο γείτονάς μας, ο Ερντογάν, μπορεί να βρεθούν σε επικίνδυνο ανταγωνισμό μεταξύ τους. Χρέος μας είναι να ενδυναμώσουμε το κράτος μας ώστε να είναι αρκετά ισχυρό για να επιβάλει τον ειρηνικό και όχι τον πολεμικό ανταγωνισμό.

για τη συνέχεια LIFO

σχετικά άρθρα