Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Η ρωσική στρατηγική απέναντι στο τουρκικό στρατό, οι φαντασιοπληξίες των Αμερικανών, και οι φόβοι Ελλήνων και Κύπριων – Ο πόλεμος των μεσογειακών χαρτών 

Δημοσιεύτηκε στις

by John Helmer, Moscow, Dances with BearsΜετάφραση Wan Wert

Στο μεγάλο παιχνίδι, του ποιος θα πουλήσει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, και στο αμερικανικό παιχνίδι να εμποδιστεί η Ρωσία να το πράξει , η Τουρκία έχει πλέον δηλώσει την συμμετοχή της στην έκβαση αυτή , απλώνοντας ένα φράγμα από έγγραφα κατά μήκος της Μεσογείου από τις τουρκικές ακτές έως τις ακτές της Λιβύης, και ετοιμάζοντας να μεταφέρει τις ένοπλες δυνάμεις στη περιοχή για να το επιβάλει. Είναι και μπλόφα και τόλμη.

Το μνημόνιο υπεγράφη στη Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου μεταξύ της Τουρκικής Κυβέρνησης και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφιλίωσης (GNA), μια από τις πλευρές του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη. Διαβάστε εδώ το μνημόνιο κατανόησης τους και το νέο τουρκικό χάρτη της Μεσογείου.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνέχισε αυτή την εβδομάδα με δυο πρόσθετες δηλώσεις . Τη Δευτέρα είπε: “Οι Ελληνοκύπριοι, η Αίγυπτος, η Ελλάδα και το Ισραήλ δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια γραμμή μεταφοράς φυσικού αερίου χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας.” Έπειτα την Τρίτη: “Εάν η Λιβύη επρόκειτο να υποβάλει αίτημα, θα στέλναμε επαρκή αριθμό στρατευμάτων. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας ασφαλείας, δεν υπάρχει εμπόδιο”.

Δεν πειράζει που αυτή τη στιγμή το GNA χάνει τον πόλεμο στη Λιβύη. Η τουρκική μπλόφα δεν θα λειτουργήσει εναντίον της Ρωσίας, η οποία στηρίζει τον ισχυρότερο αντίπαλο του GNA, τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA). Ούτε η Τουρκία εναντιώνεται στη Ρωσία. Αμφότεροι έχουν κοινό συμφέρον να διαφυλάξουν τον νέο αγωγό εξαγωγής αερίου, τον TurkStream, στη νότια Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, και να νικήσουν τον ανταγωνισμό.

Η τουρκική πρόκληση απευθύνεται προς τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, προκαλώντας τες να δοκιμάσουν με το δικό τους ναυτικό και αεροπορία να εκδιώξουν τους Τούρκους πίσω στα χερσαία σύνορά τους, να επιχειρήσουν έρευνες για φυσικό αέριο στον βυθό της περιοχής και να αναπτύξουν αγωγούς παραβιάζοντας το σύνορο πέρα του οποίου ,οι Τούρκοι στοχεύουν να τους σταματήσουν. Προς το παρόν, ο Ερντογάν υπολογίζει ότι οι Αμερικανοί, οι Έλληνες, οι Κύπριοι και οι Αιγύπτιοι δεν θα τολμήσουν να χτυπήσουν. Μέχρι στιγμής έχει δίκιο.

Πέρα από γενικότητες, η ρωσική στρατηγική στη Μεσόγειο δεν συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ούτε από τις χρηματοδοτούμενες από το κράτος ομάδες προβληματισμού. Σε περίπτωση πολέμου και κυρώσεων από τις “ΗΠΑ, πράγμα που είναι αναπόφευκτο – η Τουρκία είναι σύμμαχος της Ρωσίας εναντίον των κυρώσεων, επομένως η συμμετοχή της σε μια διαμάχη εναντίον των Ρώσων στη Συρία και τη Λιβύη είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα για το Κρεμλίνο.

Ο Αραβικός και Αμερικανικός Τύπος είναι πιο ελεύθεροι να σχολιάσουν την Ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών, στρατευμάτων ειδικών δυνάμεων, όπλων, πληροφοριών και ηλεκτρονικών όπλων μάχης. Οι Ρώσοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στη Λιβύη, οι οποίοι μιλούν στα ΜΜΕ, είναι ο Mikhail Bogdanov, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και Ο Lev Dengov, επικεφαλής της ρωσικής ομάδας επαφής για την ενδολιβυκή διένεξη . Ο Αντιναύαρχος Ιγκόρ Κοστιούκοφ, επικεφαλής της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών (GRU) του Γενικού Επιτελείου από τον περασμένο Δεκέμβρη, διευθύνει τις μυστικές υπηρεσίες και τις τακτικές επιχειρήσεις. Ο συντονισμός των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων έχει δοκιμαστεί εδώ και πολλά χρόνια από το Γενικό Επιτελείο, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Συμβούλιο Ασφαλείας στα σύνορα της Συρίας και της Ουκρανίας. Ο Kostyukov ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στη Συρία για κάποιο διάστημα. Έχει τιμωρηθεί δύο φορές από τις “ΗΠΑ για ισχυρισμούς περί κυβερνο-επιχειρήσεων στις εκλογές των “ΗΠΑ.

Left to right: Mikhail Bogdanov; Lev Dengov; Igor Kostyukov.

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παραδέχθηκε ότι συζητά για τη Λιβύη με τον Πρόεδρο Ερντογάν εδώ και αρκετούς μήνες, ξεκινώντας από τον Αύγουστο. Ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει τη Ρωσική στήριξη στον LNA και τον διοικητή του Χαλιφά Χαφτάρ τον επόμενο μήνα, οπότε και θα εγκαινιάσουν με τον Πούτιν τον αγωγό TurkStream. “Ελπίζω ότι οι Ρώσοι δεν θα αφήσουν τον Χαφτάρ να δημιουργήσει μια άλλη Συρία”, δήλωσε ο Ερντογάν αυτή την εβδομάδα. Ο Ερντογάν επικοινώνησε ξανά χθες τηλεφωνικά με τον Πούτιν για να συζητήσει για τη Συρία και τη Λιβύη .

“Οι πρόεδροι εξέφρασαν την ανησυχία τους για τις ένοπλες συγκρούσεις γύρω από την Τρίπολη”, αναφέρει το ανακοινωθέν του Κρεμλίνου. “Η άμεση κατάπαυση του πυρός και η επανάληψη των ενδολιβυκών ειρηνευτικών συνομιλιών θα συμβάλουν στην εξομάλυνση της κατάστασης”.

Τον Απρίλιο του 2008 ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν συναντήθηκε με τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι στη Λιβύη. Στη συνέχεια, ο Καντάφι επισκέφθηκε τη Μόσχα και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Τα ρωσικά συναισθήματα για τον Καντάφι έγιναν πιο θετικά μετά τη δολοφονία του στις 20 Οκτωβρίου 2011, από ό, τι ήταν κατά τα πενήντα χρόνια της εξουσίας του, ειδικά κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Γιέλτσιν. Αξιωματούχοι του Κρεμλίνου δεν εκτίμησαν ποτέ την απρόβλεπτη ικανότητα και το χιούμορ του Καντάφι. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απόλαυσε και τα δύο. Η στρατιωτική εκστρατεία του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης που οδήγησε στον θάνατο του Καντάφι συνέπεσε επίσης με την απογοήτευση της Ρωσίας για την ανετοιμότητα της Λιβύης να επενδύσει σε επιχειρήσεις αλουμινίου της Ρωσικής Oleg Deripaska· για λεπτομέρειες, διαβάστε αυτό.

Τον Οκτώβριο, σε μια συνέντευξη στα αραβικά μέσα ενημέρωσης, ο Πούτιν ήταν κατηγορηματικός καταδικάζοντας τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του Καντάφι, χαρακτηρίζοντας τα ως “κόλπο”: “Όσο για τη Λιβύη, εξακολουθεί να επικρατεί το χάος που προκλήθηκε από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις”, δήλωσε ο Πούτιν. “Αλλά σε αυτή την περίπτωση, οι Δυτικοί εταίροι έπαιξαν ένα κόλπο στις πλάτες μας, χρησιμοποιώντας τη τοπική διάλεκτο (δεν ξέρω πώς θα μεταφραστεί αυτό). Η Ρωσία ψήφισε υπέρ του αντίστοιχου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τι έλεγε εν ολίγοις αυτό το ψήφισμα, αν το διαβάσετε προσεκτικά; Το ψήφισμα απαγόρευε στον Καντάφι να χρησιμοποιεί την αεροπορία του κατά των ανταρτών. Αλλά δεν έλεγε τίποτα για αεροπορικές επίθεσης σε λιβυκό έδαφος. Αλλά αυτό ήταν που πραγματικά συνέβη.”

“Έτσι, βασικά, αυτό που συνέβη εκεί, έγινε παρακάμπτοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στη συνέχεια. Επικρατεί ακόμα χάος και σύγχυση, μια ροή μεταναστών πέρασε από τη Λιβύη στην Ευρώπη. Ο Καντάφι πάντα προειδοποιούσε γι’ αυτό, είπε ότι σταμάτησε τους Αφρικανούς μετανάστες από το να πάνε στην Ευρώπη. Μόλις αυτό το “τείχος” εξαφανίστηκε, άρχισαν να χύνονται στην Ευρώπη. Και τώρα οι Ευρωπαίοι παθαίνουν αυτό για το οποίο είχαν προειδοποιηθεί. Αλλά αυτό δεν είναι καν το βασικό ζήτημα. Το πιο σημαντικό, είναι η αποσταθεροποίηση ολόκληρης της περιοχής της Μέσης Ανατολής”.

Στις 6 Δεκεμβρίου στη Ρώμη με τον Ιταλό ομόλογό του, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λάβροφ ρωτήθηκε πώς βλέπει “τη συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα και την εφοδιαστική γραμμή, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών προμηθειών”. Έκανε τη διάκριση μεταξύ της τουρκικής μπλόφας στα χαρτιά και της στρατιωτικής κλιμάκωσης στην περιοχή. Αλλά δεν ανέφερε την Τουρκία. “Η κατάσταση στη Λιβύη είναι πολύ δύσκολη καθώς υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες που εμπλέκονται εκεί, και υπάρχουν πάρα πολλές ερωτήσεις για το ποιος είναι ο πιο νόμιμος. Έχουμε την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία, όπως είπα, πρέπει να τηρηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, το νόμιμα αναγνωρισμένο κοινοβούλιο της Λιβύης στο Τομπρούκ εξέφρασε την διαφωνία του για υπογεγραμμένο έγγραφο που αναφέρατε. Οι γείτονες της Λιβύης εξέφρασαν επίσης ανησυχία. Δεν μπορούμε παρά να το εξετάσουμε αυτό. Φυσικά, κάθε μέτρο που λαμβάνεται επιτόπου και στα χαρτιά θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την εξαιρετικά ευαίσθητη φύση της κατάστασης και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στη διασφάλιση ότι όλοι όσοι εμπλέκονται στην κρίση της Λιβύης θα ενεργούν από κοινού, θα κάθονται σε ένα τραπέζι. Αυτό περιλαμβάνει και την Αφρικανική Ένωση, η οποία έχει παραμεριστεί αδικαιολόγητα σε ό, τι αφορά τις εξελίξεις στη Λιβύη”.

Ένα ελληνικό ρεπορτάζ του Θεόδωρου Καρυώτη αυτό το μήνα δημοσίευσε μια σειρά τουρκικών χαρτών, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970 και απεικονίζοντας τη σταδιακή επέκταση των τουρκικών διεκδικήσεων σε μια αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) δυτικά και νότια στα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Erdogan publicised this map of Mavi Vatan (“Blue Homeland”) during a speech at the National Defence University in Istanbul:  For more details, read this.

Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας είναι “κωμικοί”, έγραψε ο Καρυώτης, “καθώς σύμφωνα με τη θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ/ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, οι Τούρκοι θα πρέπει να ενημερώσουν τον πρόεδρο Τραμπ ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Χαβάης, την ΑΟΖ των Αμερικανικών νησιών στην Αλάσκα που συνορεύουν με την Ρωσία, και των ΗΠΑ με την Κούβα και τις Μπαχάμες. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι, για τον Ταγίπ Ερντογάν, νησιά όπως η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σικελία, η Γροιλανδία, η Αυστραλία κ.ο.κ., δεν έχουν ΑΟΖ!”

Όχι τόσο κωμικά, σύμφωνα με μια δήλωση που εξέδωσε χθες ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Antonio Guterres. Μέσω εκπροσώπου, διακήρυξε στάση ουδετερότητας προς την Άγκυρα: “Η γραμματεία [του ΟΗΕ] δεν θα λάβει θέση ούτε θα σχολιάσει θέματα που αφορούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών για τους θαλάσσιους χώρους τους”.

Έκθεση στα ελληνικά του Μάριου Ευριβιάδη, πρώην Κύπριου διπλωμάτη, προεδρικού σύμβουλου και πλέον πανεπιστημιακού καθηγητή, επικρίνει την παθητικότητα αυτή εν όψει της “χαρτογραφικής προπαγάνδας” της Τουρκίας, όπως την αποκαλεί. Η Τουρκία έχει σχετικά μικρή ακτογραμμή, επισημαίνει ο Ευριβιάδης, κατατάσσοντας 20η στο διεθνές τραπέζι. Έτσι, η Τουρκία έχει σχετικά μικρότερη απαίτηση για αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) — σημαντικά λιγότερο από την Ελλάδα, η ακτογραμμή της οποίας είναι η μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου, σχεδόν διπλάσια από την Τουρκία. 13.726 χιλιόμετρα σε σύγκριση με 7.200.

Source:  https://www.worldatlas.com/

Αλλά αυτό είναι στα χαρτιά, όχι στη πράξη , τονίζει ο Ευριβιάδης. Επικρίνει δριμύτατα την αποτυχία μιας διαδοχής ελληνικών κυβερνήσεων, στο να αμφισβητήσουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς. “Με μισή αλήθεια, οι Τούρκοι εποφθαλμιούν τη μισή Ελλάδα – τα ελληνικά νησιά. Και οι μισές αλήθειες είναι πολύ χειρότερες από τα ψέματα. Είναι ο βασικός και κρίσιμος παράγοντας της προπαγάνδας… Οι Τούρκοι δεν αναφέρονται ποτέ στην “ακτογραμμή” τους στη Μεσόγειο. Λένε πάντα ότι έχουν τη μεγαλύτερη “ηπειρωτική ακτογραμμή” της Μεσογείου, δηλώνοντας, κατά συνέπεια, ότι “δικαιούνται” το “μερίδιο του λέοντος” της ΑΟΖ της Μεσογείου, προς ζημία της γειτονικής Ελλάδας και της Κύπρου. Με αυτό το ανατολίτικο “αστείο” οι Τούρκοι προσπαθούν να ακυρώσουν τη μισή Ελλάδα… Η ελληνική εδαφική κυριαρχία στα ελληνικά νησιά, αναφέρουν οι Τούρκοι, δεν υπάρχει… Δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν ΑΟΖ. Δεν έχουν τίποτα. Η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος, το Καστελόριζο κ.ο.κ. Και τώρα [μετά τον χάρτη Τουρκίας-Λιβύης], μαθαίνουμε, ούτε καν η Κρήτη. Για τους Τούρκους, τα ελληνικά νησιά δεν υπάρχουν”.

Ο Ευριβιάδης είναι επικριτικός για την αποτυχία της Ελλάδος να αποκρούσει τους ισχυρισμούς της Τουρκίας στα χαρτιά όσο και στρατιωτικά “Ειδικά για το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων και της ΑΟΖ, η Αθήνα κυνηγά την ουρά της εδώ και δεκαετίες με την πεποίθηση ότι η τουρκική επιθετικότητα θα εξατμιστεί ως δια μαγείας”. Για το ότι δεν συμβαίνει αυτό, κατηγορεί τις ΗΠΑ, την κυβέρνηση Ομπάμα, καθώς και την Κυβέρνηση Τραμπ, για την υποστήριξη των Τούρκων και για τη στρατηγική των ΗΠΑ εν γένει έναντι της Ρωσίας.

Ο Ευριβιάδης δημοσιεύει πρόσφατο χάρτη του Γραφείου Ενεργειακών Πόρων του υπουργείου Εξωτερικών, με τίτλο “Επιλεγμένη Ενεργειακή Υποδομή στην Ανατολική Μεσόγειο”. Αυτός έχει αποχαρακτηριστεί κατόπιν αιτήματος της αμερικανικής εφημερίδας Freedom of Information.

Text source:  https://amp.mcclatchydc.com/ Source of map: https://assets.documentcloud.org/

Σύμφωνα με την αξιολόγηση του Ευριβιάδη, “όλοι οι αγωγοί ενέργειας οδηγούν στην Τουρκία. Καθώς υπάρχει ο χάρτης της ΑΟΖ της Κύπρου, αυτή εμφανίζεται μεν στον αμερικανικό χάρτη, αλλά τα γραφικά του φιλοτουρκικού χάρτη την επικαλύπτουν λόγω των τουρκικών αξιώσεων. Επίσης, επειδή δεν υπάρχει χάρτης με τις ελληνικές αξιώσεις, ολόκληρη η περιοχή παρουσιάζεται ως τουρκική. Σήμερα, οι Αμερικανοί έχουν αποδεχθεί προς το σκοπό αυτό τους τουρκικούς ισχυρισμούς… Στη Λιβύη, ο επόμενος επίσημος αμερικανικός χάρτης θα περιλαμβάνει και τιςς τουρκικές αξιώσεις”.

Αξιωματούχοι των ΗΠΑ κάνουν σαφές ότι αυτός ο χάρτης έχει συνταχθεί για να καταδείξει τη στρατηγική τους απέναντι στις ενεργειακές εξαγωγές της Ρωσίας. “Η αντιμετώπιση της υφέρπουσας επιρροής της Ρωσίας στους ενεργειακούς πόρους στην περιοχή, αναφέρουν οι αξιωματούχοι, “θα μπορούσε σίγουρα να έχει ως συνέπεια”, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, την επίλυση των διαφωνιών σχετικά με τη θαλάσσια οριοθέτηση υπέρ των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ, των Ισραηλινών και των Τούρκων. “Ο χάρτης σκιαγραφεί τα πετρελαϊκά πεδία και φυσικού αερίου Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ και Λιβάνου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και χαράσσει μεταξύ τους πιθανές οδούς για εξαγωγή, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να διευκολύνουν την πώληση περιφερειακού αερίου στην ΕΕ. “Είναι μια κατάφωρα προφανής επιλογή πολιτικής που υποστηρίζει τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των περιφερειών. Δεν υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα. Αλλά απαιτεί προσοχή στη λεπτομέρεια, και για πάνω από δύο χρόνια έγινε μια προσπάθεια επανεφεύρεσης του τροχού που έχει σπαταλήσει χρόνο”, ανέφερε σε εφημερίδα ο Amos Hochstein, συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις στην κυβέρνηση Ομπάμα.

Αυτή η στρατηγική είναι ευσεβείς πόθοι, σύμφωνα με τον Simon Henderson (δεξιά), πρώην δημοσιογράφο των Financial Times και τώρα μέλος ενός ισραηλινού θινκ τανκ στην Ουάσιγκτον. “Η ιδέα ότι η ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ισορροπία με τέτοιο τρόπο ώστε να μειωθεί το μερίδιο της ρωσικής αγοράς είναι φαντασίωση – η δίψα της Ευρώπης για φυσικό αέριο είναι τόσο τεράστια, και η ικανότητα της Ρωσίας να παρέχει το φυσικό αέριο είναι τόσο μεγάλη, που είναι ένα άγριο όνειρο να την επιτύχουμε ακόμη και δεδομένων των περιορισμένων αποθεμάτων που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής. Το να ελπίζεις ότι μπορείς να βρεις αέριο δεν είναι το ίδιο με το να βρίσκεις αέριο”.

Φαντασίωση ή όχι, η ρωσική δημόσια τάξη διατηρεί ίσες αποστάσεις απ όλες τις λιβυκές φατρίες, εκτός από τους ισλαμιστές. Ο Σαράιτζ του GNA, για παράδειγμα, συμμετείχε επίσημα στις συναντήσεις Ρωσίας-Αφρικής στο Σότσι τον Οκτώβριο. Ο Πούτιν είπε στον Sarraj κατά τη συνάντησή τους: “Σας ευχόμαστε”, του είπε ο Πούτιν, “ταχεία αποκατάσταση της ειρήνης, του νόμου και της τάξης, είμαι βέβαιος ότι η επιθυμία για συμφωνία μεταξύ όλων των αντιμαχόμενων μερών θα πρέπει να οδηγήσει στην αποκατάσταση της λιβυκής κρατικής υπόστασης. Θα συμβάλουμε όλοι σε μια τέτοια διαδικασία”.

Left: Sarraj with Putin in Sochi, October 24.   Right: Sarraj with Erdogan in Istanbul, December 13.

Ταυτόχρονα, πολύ μεγαλύτερο από το ρωσικό ενδιαφέρον για την Λιβύη, είναι το ρωσικό συμφέρον για άμυνα εναντίον των αμερικανικών σχεδίων στην ανατολική Μεσόγειο. Ο Ερντογάν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό.

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Τον Ιούνιο “κουμπώνουν” οι Spike N Loss στις μονάδες του στόλου

Η ενσωμάτωση αυτών των συστημάτων αναμένεται να ενισχύσει την ικανότητα «αντιπρόσβασης περιοχής» του Πολεμικού Ναυτικού, δημιουργώντας αποτρεπτικούς παράγοντες για εχθρικές δυνάμεις.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Στην επικείμενη εγκατάσταση της ναυτικής έκδοσης των πυραύλων Spike NLOS σε μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού αναφέρεται ο αμυντικός συντάκτης Γιώργος Σιδέρης με άρθρο του στη Hellas Journal με τίτλο «Προς εγκατάσταση η ναυτική έκδοση των ισραηλινών Spike NLOS: Η αμυντική πολυεπίπεδη συνεργασία Αθήνας-Ιερουσαλήμ και η κρίσιμη παράμετρος της αμυντικής βιομηχανίας». Οι εργασίες αναμένεται να ξεκινήσουν τον Ιούνιο, με την άφιξη των Ισραηλινών τεχνικών στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας.

Συγκεκριμένα, δύο τύποι συστημάτων θα εγκατασταθούν:

  1. Spike MLS-NLOS: Με εμβέλεια 32 χιλιομέτρων, προορίζεται για τις κανονιοφόρους κλάσης «Μαχητής».

  2. Spike MLS-ER: Μικρότερης εμβέλειας σύστημα, το οποίο πιθανόν θα τοποθετηθεί είτε στα Σκάφη Ανορθόδοξου Πολέμου τύπου Mark V της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) είτε στα παράκτια περιπολικά τύπου Island, που πρόσφατα εντάχθηκαν στο Ανατολικό Αιγαίο.

Η ενσωμάτωση αυτών των συστημάτων αναμένεται να ενισχύσει την ικανότητα «αντιπρόσβασης περιοχής» του Πολεμικού Ναυτικού, δημιουργώντας αποτρεπτικούς παράγοντες για εχθρικές δυνάμεις. Οι πύραυλοι Spike NLOS λειτουργούν αποτελεσματικά υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, παρέχοντας δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για τον στόχο και διαθέτουν προηγμένα ηλεκτροοπτικά συστήματα διπλής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης υπέρυθρης απεικόνισης.

Όπως είχε τονιστεί την εποχή που κυρώθηκε η συμφωνία για το εξοπλιστικό πρόγραμμα απόκτησης νέου υλικού για τον Ελληνικό Στρατό (ΕΣ), για πρώτη φορά μετά από χρόνια το ΠΝ υλοποιεί ένα ουσιαστικό βήμα αναβάθμισης της ισχύος πυρός των κανονιοφόρων καθώς και των ΣΑΠ των βατραχανθρώπων.

Παράλληλα, το άρθρο υπογραμμίζει τη στρατηγική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ στον αμυντικό τομέα, με έμφαση στη βιομηχανική συμμετοχή της Ελλάδας. Ισραηλινές εταιρείες έχουν υπογράψει μνημόνια συνεργασίας με την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία και τον ιδιωτικό αμυντικό τομέα, προωθώντας την ελληνική καινοτομία και ενισχύοντας το αμυντικό οικοσύστημα της χώρας.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Στρατηγική συνεργασία εταιρείας του Μυτιληναίου με την IVECO DEFENCE VEHICLES!

Με την υπογραφή του MoU, η Metlen και η IDV δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την περαιτέρω ενίσχυση της δυνατότητας της εγχώριας παραγωγής στην άμυνα και της βιομηχανικής συνδρομής της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές αμυντικές πρωτοβουλίες.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Metlen και η Iveco Defence Vehicles (IDV) υπέγραψαν Μνημόνιο Αποκλειστικής Συνεργασίας (MoU), εγκαινιάζοντας μια συνεργασία για την από κοινού συμμετοχή τους στο πρόγραμμα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για την ανανέωση του στόλου στρατιωτικών φορτηγών – θωρακισμένων και μη – των τριών Κλάδων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η συμφωνία μεταξύ της IDV, ενός εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων κατασκευαστών στρατιωτικών φορτηγών και οχημάτων μάχης, και της Metlen, μέσω του πρόσφατα ανακοινωθέντος αμυντικού της κόμβου στον Βόλο, αποσκοπεί στον συνδυασμό της τεχνογνωσίας και της εμπειρίας των δύο εταιρειών για την παροχή προηγμένων λύσεων άμυνας στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά και δυνητικά στις ένοπλες δυνάμεις άλλων Ευρωπαϊκών χωρών.

Η στρατηγική αυτή συνεργασία με την IDV αναδεικνύει την ενισχυμένη θέση της Metlen στον τομέα της άμυνας, αξιοποιώντας τη μακροχρόνια τεχνογνωσία της σε σύνθετες μεταλλικές κατασκευές και την εμπειρία της στην υποστήριξη αμυντικών προγραμμάτων προηγμένης τεχνολογίας, όπως η συγκόλληση θωράκισης για σύγχρονα στρατιωτικά οχήματα.

Η Metlen παραμένει προσηλωμένη στις επενδύσεις σε τεχνολογίες αιχμής στον χώρο της αμυντικής βιομηχανίας, συμβάλλοντας στη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα, το Μνημόνιο Αποκλειστικής Συνεργασίας υπογραμμίζει τον ηγετικό ρόλο της IDV στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, ως έναν από τους βασικούς παίκτες στη χερσαία άμυνα.

Η συνεργασία των δύο εταιρειών ευθυγραμμίζεται με την ευρύτερη ευρωπαϊκή προσπάθεια για την ενίσχυση της αμυντικής αυτονομίας και της βιομηχανικής αυτάρκειας. Με την υπογραφή του MoU, η Metlen και η IDV δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την περαιτέρω ενίσχυση της δυνατότητας της εγχώριας παραγωγής στην άμυνα και της βιομηχανικής συνδρομής της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές αμυντικές πρωτοβουλίες.

Μετά την εξαγορά 3 εργοστασίων στη ΒΙΠΕ Βόλου (που προστίθενται στα λειτουργούντα), εκ των οποίων έχουν ήδη αρχίσει διαδικασίες ανέγερσης σε ένα που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί για τον διπλασιασμό της παραγωγής αρμάτων Leopard, ήρθε η ανακοίνωση για τη συμφωνία με την IVECO, μία από τις μεγαλύτερες και τεχνολογικά άρτιες εταιρείες παραγωγής όλης της γκάμας στρατιωτικών οχημάτων στην Ευρώπη.

Στόχος η Ελληνική αγορά (θα προστεθεί στην Ιταλική + Ρουμανική αγορά και την Ολλανδία όπου η IVECO κυριαρχεί ήδη) ενώ σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, η κοινοπραξία θα στοχεύσει και άλλες ευρωπαϊκές αγορές. Η παραγωγή θα γίνεται στην Ελλάδα (κατά 40%) και στην Ιταλία (κατά 60%).

Ποια είναι η Iveco Defence Vehicles

Η Iveco είναι ιταλική εταιρεία κατασκευής επαγγελματικών οχημάτων, λεωφορείων και στρατιωτικών οχημάτων. Ανήκει στον όμιλο Iveco Group και έχει παρουσία σε περισσότερες από 160 χώρες. Η Iveco ανήκει στην Holding εταιρεία της οικογένειας Ανιέλλι, της μεγαλύτερης Ιταλικής επιχειρηματικής δυναστείας των τελευταίων δεκαετιών.

Η Iveco Defence Vehicles (IDV), θυγατρική της Iveco, είναι σημαντικός παίκτης στην αμυντική βιομηχανία, ειδικά στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Παρέχει στρατιωτικά φορτηγά, τεθωρακισμένα οχήματα και εξειδικευμένες λύσεις για ένοπλες δυνάμεις παγκοσμίως.

Μια συνεργασία μεταξύ της Iveco και της Metlen στο πλαίσιο του ReArm Europe θα μπορούσε να είναι στρατηγικά κρίσιμη για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Το ReArm Europe είναι μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που στοχεύει στην ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας και στη μείωση της εξάρτησης από τρίτες χώρες.

Αμυντική Ενίσχυση της Ελλάδας και της ΝΑ Ευρώπης

Η Ελλάδα αναβαθμίζει τις αμυντικές της ικανότητες στο πλαίσιο του ReArm Europe, καθώς θα μπορεί να παράγει στρατιωτικά οχήματα στη χώρα, μειώνοντας την εξάρτηση από εισαγωγές και αυξάνοντας τη συμμετοχή της στις ευρωπαϊκές αλυσίδες εφοδιασμού της αμυντικής βιομηχανίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Τι γυρεύει ο γκρίζος λύκος στην ευρωπαϊκή στάνη;

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προτίμησαν να προσθέσουν την ημισέληνο στη συλλογή των σημαιών που σκοπεύουν να συνθέσουν τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας στην Ευρώπη.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Δημήτρη Παπαδογιάννη, τελειόφοιτου πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης ΕΚΠΑ

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι επιθυμίες αρκετών κρατών της Γηραιάς Ηπείρου να συγκροτήσουν έναν ενδοατλαντικό αμυντικό μηχανισμό, μερικώς αδέσμευτο από την αιγίδα των ΗΠΑ. Η σκέψη θερμάνθηκε ένεκα της απότομης και σαφώς ρεαλιστικότερης στροφής της αμερικανικής ηγεσίας αναφορικά με τη διαχείριση της ουκρανικής κρίσης, η οποία πλέον εργάζεται, προφανώς όχι δίχως σφάλματα, για την κατάπαυση του πυρός και την εγκαθίδρυση μίας διαρκούς και εγγυημένης ειρήνης. Με τις ειρηνευτικές απόπειρες να εξελίσσονται εκατέρωθεν, το πολεμοκάπηλο βρυξελλιανό διευθυντήριο, διαισθανόμενο πως στερείται πλέον την εύνοια του θείου Σαμ, αγωνίζεται παντοιοτρόπως να μειώσει έστω εικονικά τη διαφαινόμενη στρατηγική ήττα επί του πολεμικού, οικονομικού και διπλωματικού πεδίου.

Η συμμαχία των προθύμων που θεμελιώθηκε με γαλλο-βρετανική πρωτοβουλία επέδειξε μία έμπρακτη απαξίωση προς έναν κατά τα άλλα συνεπή σύμμαχο, ο λόγος φυσικά για τη χώρα μας η οποία δεν κλήθηκε καν να συμμετάσχει στη διάσκεψη περί κοινής ευρωπαϊκής άμυνας. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προτίμησαν να προσθέσουν την ημισέληνο στη συλλογή των σημαιών που σκοπεύουν να συνθέσουν τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας στην Ευρώπη. Ο προαιώνιος εξ’ανατολών επιβουλέας προσκλήθηκε να μετάσχει στις πρόσφατες διασκέψεις στο Λονδίνο και στο Παρίσι και έτυχε υψηλότερης προτίμησης από τη δεδομένη και τυφλά υπάκουη στα ξένα κελεύσματα, ελληνική διοίκηση. Οι διευθύνοντες του ελληνικού, μάλλον de facto ανεξάρτητου, κράτους είναι ανάγκη να κατανοήσουν πως δεδομένοι σύμμαχοι δεν υπήρξαν ούτε και θα υπάρξουν.

Oι διεθνείς σχέσεις χαρακτηρίζονται από κυνισμό και μακιαβελικές πρακτικές οι οποίες είναι απαραίτητο να εντυπωθούν στα μυαλά των κυβερνητών μας ούτως ώστε να γνωρίζουμε πώς μπορεί να δράσει η χώρα μας στο διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές σύστημα. Η Τουρκία σε αντίθεση με την Ελλάδα, διαθέτει τρία ισχυρά πλεονεκτήματα που την καθιστούν πιο επιλέξιμη για τη συμμετοχή σε συλλογικά στρατιωτικά εγχειρήματα.

Πρώτον, η γεωγραφική της θέση, τουτέστιν ο έλεγχος των στενών για τη διέλευση των οποίων, είναι απαραίτητη η έγκριση της τουρκικής κυβέρνησης βάση της σύμβασης του Μοντρέ του 1936. Το αναφερόμενο στοιχείο της προσδίδει καταλληλότερη θέση στην δυτική ασπίδα απέναντι στη Ρωσία διότι έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως τεχνητός φραγμός στην κάθοδο της τελευταίας στην ανατολική Μεσόγειο.

Δεύτερον, η διατήρηση εθνικής αμυντικής βιομηχανίας, της προσφέρει στρατιωτική ανεξαρτησία και της επιτρέπει να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος με τους στρατηγικούς και διπλωματικούς της εταίρους, κάτι που με τα λύπης διαπιστώνουμε πως εκλείπει στην Ελλάδα.

Τρίτον ο όγκος των ενόπλων δυνάμεων της (δεύτερος πιο πολυάριθμος στρατός στο ΝΑΤΟ), τις οποίες αυτοεξοπλίζει χάρις την προαναφερόμενη δική της πολεμική βιομηχανία, της δίνει τη δυνατότητα να παράσχει εγγυήσεις ασφαλείας στους συμμάχους της, γεγονός που η δεδομένη Ελλάδα δεν δύναται.

Επιπρόσθετα τη στιγμή που ο νεοθωμανός γείτονας στελεχώνει και συντηρεί ακατάπαυστα το στρατό, εμείς αποτάσσουμε το νέο αίμα της σχολής των ναυτικών δοκίμων επειδή διέπραξε το φοβερό αμάρτημα να ομολογήσει την αφοσίωσή του στην υπεράσπιση της ιερής επικράτειας. Συγχρόνως εξωθούμε σε παραίτηση πολλά νεοδιόριστα μέλη του στρατιωτικού προσωπικού, μισθοδοτώντας τα, με εξευτελιστικά ποσά που ντροπιάζουν το λειτούργημα και τη στολή τους.

Η έγκριση της Τουρκίας ως ενεργού δρώντα στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας θα αναβαθμίσει τη ρόλο της διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ(επιβεβαίωση και δια στόματος του Γ.Γ. της συμμαχίας, Μαρκ Ρούτε) και θα εντείνει την ήδη υποβαθμισμένη θέση της χώρας μας. Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να αποφύγει μία πρόσθετη γεωπολιτική αυτοχειρία, σαφώς θα πρέπει να τονίσει την απαρέγκλιτη αντίθεσή της σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο καθώς μπορεί να επικαλεστεί την παράνομη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους από την Τουρκία, δεδομένου πως η Μεγαλόνησος συνιστά επίσημο μέλος της Ε.Ε. Aκόμα ως στενός στρατιωτικός εταίρος των ΗΠΑ, έχουμε συμφέρον να ενισχύσουμε τη διμερή συνεργασία μαζί τους και ιδιαίτερα στην τρέχουσα περίοδο που τυγχάνει να κυβερνάται από την πιο ρεαλιστικά σκεπτόμενη ηγεσία της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Αρκετοί Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν κατ΄επανάληψην ασκήσει κριτική στις πολιτικές καθεστώτος Ερντογάν, συμπεριλαμβανόμενων των Μάρκο Ρούμπιο και της Τούλσι Γκάμπαρντ, με επίκεντρο τις μαξιμαλιστικές τουρκικές αξιώσεις στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου καθώς και για την πολύχρονη γενοκτονική πολιτική εις βάρος των Κούρδων.

Εν κατακλείδι, η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει οποιοδήποτε διπλωματικό όπλο διαθέτει στη φαρέτρα της για να μειώσει την εύνοια της Τουρκίας και κυρίως να απαρνηθεί το δεδομένο της εαυτό. Παρά τη διαφαινόμενη δαμόκλειο σπάθη όμως, η παρούσα ελληνική κυβέρνηση δείχνει να ταξιδεύει σε έναν παράλληλο κόσμο, δομημένο πάνω σε φιλελεύθερα-ουτοπικά θεμέλια με τραγικότερο γεγονός, τη γεμάτη αδιαλλαξία άρνηση να αποδεχθεί πως η διεθνής μεταψυχροπολεμική τάξη διανύει μία διαδικασία συστημικής αναδιαμόρφωσης.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Τεράστια καταστροφή

Ελληνόφωνο δελτίο ειδήσεων με την υποστήριξη της Δημόσιας Ραδιοφωνίας της Αρμενίας

Άμυνα8 ώρες πριν

Τον Ιούνιο “κουμπώνουν” οι Spike N Loss στις μονάδες του στόλου

Η ενσωμάτωση αυτών των συστημάτων αναμένεται να ενισχύσει την ικανότητα «αντιπρόσβασης περιοχής» του Πολεμικού Ναυτικού, δημιουργώντας αποτρεπτικούς παράγοντες για εχθρικές...

Άμυνα9 ώρες πριν

Στρατηγική συνεργασία εταιρείας του Μυτιληναίου με την IVECO DEFENCE VEHICLES!

Με την υπογραφή του MoU, η Metlen και η IDV δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την περαιτέρω ενίσχυση της δυνατότητας...

Διεθνή9 ώρες πριν

Washington Post: Μόνη της η Ευρώπη σε περίπτωση

Το έγγραφο που είδε η Washington Post περιγράφει τον αναπροσανατολισμό της κυβέρνησης Τραμπ προς την Κίνα και μακριά από «άλλα...

Αναλύσεις10 ώρες πριν

Συντονισμένη επίθεση του τουρκικού Τύπου κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Δύο μεγάλες φιλοκυβερνητικές τουρκικές εφημερίδες, "Χουριέτ" και "Μιλιέτ", κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδα που στόχευαν ευθέως την ελληνοκυπριακή πλευρά

Δημοφιλή