fbpx
Weather Icon
Γενικά θέματα 26 Απριλίου 2019

Οι φίλοι στηρίζονται μόνο με πράξεις

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων ως ελάχιστος φόρος τιμής στο αδελφό Εθνος και στα θύματα της Τουρκίας
Aπό τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη
Στη γειτονιά μου μεγάλωσα μαζί με Αρμένηδες, καλοί άνθρωποι. Από μικρός ήξερα πως βρεθήκαμε ως Εθνη στα ίδια μονοπάτια της Ιστορίας, στα ίδια χαρακώματα.
Διαβάζοντας Ιστορία, την αληθινή πολιτική επιστήμη, ήδη από τα μαθητικά χρόνια διαμόρφωσα τη βασική μου θέση απέναντι στην Τουρκία, πως είναι ένα πρωτόγονο πρωτοφασιστικό μόρφωμα, εχθρός της ανθρωπότητας και ειδικότερα του Εθνους μας και όλων των Εθνών που γειτονεύουν μαζί της ή ζουν εντός. Διαπίστωσα, πριν καν μπω στο πανεπιστήμιο, πως μόνος δρόμος είναι η συνεργασία των Εθνών θυμάτων της Τουρκίας, πολύ δε περισσότερο με το χριστιανικό Εθνος των Αρμενίων, που ζούμε μαζί αιώνες.
Πριν από χρόνια ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος των εν Ελλάδι Ορθοδόξων Αρμενίων Σαχάκ Αϊβαζιάν, ένας άξιος ποιμένας, προσωπικός φίλος και γλυκύτατος άνθρωπος, μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να βοηθήσω μια ηλικιωμένη Αρμένισσα, που είχε γεννηθεί στη Δράμα και είχε ζήσει από την κομμουνιστική χωριστική ανταρσία και μετά στην πρώην Σοβιετική Ενωση, για να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Τη ρώτησα αν είχε τίποτα έγγραφα και μου απάντησε πως ο πατέρας της, που μετά τη Γενοκτονία έζησε στη Δράμα, είχε πολεμήσει με τον Ελληνικό Στρατό στη Μικρά Ασία και είχε ένα και μοναδικό δικό του έγγραφο. Ανοιξε την τσάντα της και έβγαλε προσεκτικά ένα πολυκαιρισμένο δίπτυχο από χαρτόνι. Με συγκίνηση διάβασα «ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΓΕΝΙΚΟΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΝ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝ» και στη φωτογραφία, με το δίκοχο της Μεγάλης Στρατιάς εν Μικρά Ασία, είδα το ηλιοκαμένο πρόσωπο ενός γιου του αδελφού αρμενικού Εθνους με όλο το δράμα του λαού του στο αποφασιστικό βλέμμα του και στα σφιγμένα χείλη.
Για τη συνέχεια DimokratiaNews

σχετικά άρθρα