Weather Icon

Γιατί το γερμανικό μοντέλο μισεί τον κεϋνσιανισμό

Πέρα από τον άκρατο καπιταλισμό και τον
κεϋνσιανισμό, στην μεταπολεμική Γερμανία εφαρμόστηκε ένα τρίτο μοντέλο
που σήμερα δέχεται κριτική από παντού. Πόσο ορθή είναι αυτή. Γράφει ο Α.
Παπανδρόπουλος. 
 Το ότι μεταπολεμικά υπήρξε ένα γερμανικό
οικονομικό θαύμα πιστοποιείται, πέρα από τα ποσοτικά και τα ποιοτικά
στοιχεία, και από το γεγονός ότι, σωρευτικά, πάνω από 500.000 Έλληνες
μετανάστευσαν στην χώρα του Γκαίτε και αποτέλεσαν πολύτιμη πηγή
συναλλάγματος για την Ελλάδα. Και όχι μόνον. Επίσης, κανείς δεν
αμφισβητεί ότι, για γεωπολιτικούς λόγους, η μεταπολεμική γερμανική
οικονομία ενισχύθηκε γενναιόδωρα από τις ΗΠΑ.

Όπως, βέβαια, δεν αμφισβητείται και η αποτελεσματική αξιοποίηση των αμερικανικών κεφαλαίων
–τα οποία, όπως συνέβη αλλού, θα μπορούσαν να είχαν κατασπαταληθεί.
Κάτι παρόμοιο, όμως, ήταν αδιανόητο στην γερμανική περίπτωση.

«Πέρα
από ανάπτυξη, η μεταπολεμική Γερμανία έπρεπε να αποκαταστήσει κύρος,
αξιοπρέπεια και να δείξει ότι δεν ήταν μία ηττημένη, περιθωριοποιημένη
και διαιρεμένη χώρα», μάς έλεγε πριν αρκετά χρόνια ο συνάδελφος Γκούντερ Βαγκενλένερ –ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης που αποφυλακίστηκε από τους Σοβιετικούς, το 1947.
Απέναντι λοιπόν στο γερμανικό «οικονομικό θαύμα», το ερώτημα που προβάλλει είναι πώς ανοικοδομήθηκε και ποια είναι η φιλοσοφία πάνω στην οποία στηρίχθηκε.
«Η απάντηση δεν είναι δύσκολη», μάς λέει ο Γάλλος οικονομολόγος Ζαν-Μαρκ Ντανιέλ,
που πολλά χρόνια τώρα αναλύει και παρακολουθεί την γερμανική οικονομία.
«Ο αποκαλούμενος ρηνανικός καπιταλισμός στην ουσία είναι ο φιλελευθερισμός των κανόνων και της τάξης.
Πρόκειται γερμανιστί για τον Ordoliberalismus, που διαφέρει αισθητά από
τις κεϋνσιανής εμπνεύσεως πολιτικές οι οποίες ακολουθούνται στην Δύση.

Για τη συνέχεια Euro2Day

σχετικά άρθρα