REAL TIME |

Weather Icon

Μια αντι-ΝΑΤΟϊκή συμμαχία;

Μια αντι-ΝΑΤΟϊκή συμμαχία;
soc2
Του Λιουμπώφ Λιούλκο
«Η
παγκόσμια ηγεμονία της Αμερικής εξαρτάται άμεσα από το πόσο χρόνο και
πόσο αποτελεσματικά θα διατηρήσει την κυριαρχία της στην Ευρασία»,
γράφει ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι.
Η διατύπωση αυτή οδηγεί εύλογα στην
άποψη ότι στη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης
(8-10 Ιουλίου), στην πόλη Ούφα της Ρωσίας, θα μπορούσε να συζητηθεί η
δημιουργία μιας στρατιωτικοστρατηγικής σύμπραξης με την Κίνα και την
Ινδία.


Η Ρωσία σε στρατιωτικό επίπεδο είναι μια χώρα-κλειδί για την Ευρασία, καθώς είναι η μοναδική που μπορεί να καταστρέψει τις ΗΠΑ σε έναν πυρηνικό πόλεμο.

Η πρόταση του υπουργού Άμυνας του Ιράν, Χοσεΐν Ντεχκάν, για συντονισμό των προσπαθειών στον αγώνα ενάντια στην απειλή των ΗΠΑ και των συμμάχων της στην περιοχή, όπως την έκανε στη Διεθνή Συνδιάσκεψη της Μόσχας για ζητήματα ασφάλειας, δεν φαντάζει παράξενη. [ ] 
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής για την Εθνική Ασφάλεια και την Εξωτερική Πολιτική του Ιρανικού Κοινοβουλίου Αλαντίν Μπορουντζερί, η χώρα του είναι έτοιμη για διεύρυνση των σχέσεων με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς. «Αυτή είναι και η άποψη του ανώτατου θρησκευτικού μας ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ για την εξέλιξη των σχέσεων με τη Ρωσία», είπε ο Μπορουντζερί. Το Ιράν, σύμφωνα με τον στρατηγό Ντεχκάν, θα ήθελε να συνάψει στρατιωτική συμμαχία όχι μόνον με τη Ρωσία, αλλά και με την Κίνα και την Ινδία. Στις συνθήκες των κυρώσεων κατά του Ιράν, η Κίνα βοήθησε το Ιράν να εμπορεύεται πετρέλαιο μέσω του δικού της συστήματος τιμολογήσεων, όταν η Δύση είχε απενεργοποιήσει το σύστημα SWIFT. Και η Ινδία δεν σταμάτησε καθόλου όλον αυτόν τον καιρό να αγοράζει ιρανικό πετρέλαιο, παρά την πίεση των Αμερικανών.
 Ο Ιρανός υπουργός Άμυνας εξήγησε ότι η πρότασή του είναι πολύ απλή: η ύπαρξη της κοινής απειλής στην περιοχή από το Ισλαμικό Κράτος και τις άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις των σαλαφιστών, οι οποίες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. [ ]
Η δεύτερη απειλή, σύμφωνα με τον υπουργό, είναι «η δημιουργία και η διάδοση «κυβερνοστρατών» και η μονομερής αμερικανική κυριαρχία στον κυβερνοχώρο». Λαμβάνοντας υπ’ όψη αυτές τις απειλές, ο υπουργός ζήτησε μια πολύπλευρη αμυντική συνεργασία μεταξύ του Ιράν, της Κίνας, της Ρωσίας και της Ινδίας για την αντιμετώπιση της σκόπιμης επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, την εγκατάσταση αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη και συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στον νότο και στα ανατολικά της Κίνας».
 Για τη Ρωσική Ομοσπονδία, αυτή η απειλή είναι πραγματικά σοβαρή. Και η Ρωσία δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνη της. Θυμίζουμε ότι ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους επανειλημμένα δήλωσε ότι η Ρωσία, μαζί με τις ΗΠΑ, αποτελεί τον κύριο εχθρό του ΙΚ. Στις γραμμές των μαχητών του, σύμφωνα με τα στοιχεία της FSB (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλειάς), πολεμούν περίπου 1.700 Ρώσοι υπήκοοι.
 Για την Κίνα είναι επίσης σημαντικό να αποτρέψει την προώθηση του ΙΚ στη δική της αυτόνομη μουσουλμανική περιοχή των Ουιγούρων. Η Ινδία πολεμά εναντίον των ίδιων τρομοκρατικών ομάδων (ταλιμπάν και άλλες), οι οποίες δρουν εναντίον του Ιράν, στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν. Η κατάσταση στο Αφγανιστάν βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, καθώς τα σύνορα με το Τατζικιστάν είναι διάτρητα και η Κεντρική Ασία είναι γεμάτη από εξτρεμιστικά κινήματα. Στην Κιργιζία οι εξτρεμιστές εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ος. Στο Ουζμπεκιστάν η απειλή επικεντρώνεται στην κοιλάδα της Φεργκανά, αν και έως τώρα καταστέλλεται με επιδεξιότητα από τον πρόεδρο Ισλάμ Καρίμωφ.
 Ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα, ούτε η Ινδία προτίθενται να πολεμήσουν ευθέως με τη Σαουδική Αραβία, αλλά αντικειμενικά ενδιαφέρονται να περιορίσουν τη σφαίρα επιρροής της.
Οι συνήθεις αντιρρήσεις εναντίον μιας ανάλογης συμμαχίας θίγουν δύο σημεία. Το πρώτο, ότι η Κίνα δεν έχει φιλικές σχέσεις με την Ινδία, καθώς έχουν σοβαρές εδαφικές διαφορές. Και το δεύτερο, ότι η φιλία μεταξύ Ρωσίας και Ιράν είναι στιγμιαία και ευκαιριακή –εναντίον των ΗΠΑ- ενώ είναι ανταγωνιστές στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Αλλά η Ινδία και η Κίνα συμφωνούν στην κατασκευή και εκμετάλλευση του ηπειρωτικού «δρόμου του μεταξιού» (σιδηρόδρομος και αυτοκινητόδρομος), ο οποίος θέλουν να περνά μέσα από το Ιράν και τη Ρωσία και να φθάνει στην Ευρώπη.
Η ευκαιριακή φιλία της Ρωσίας και του Ιράν μπορεί να μετατραπεί σε μακροχρόνια. Οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας δεν θα αρθούν για μεγάλο ακόμη διάστημα, το Ιράν δεν θα σταματήσει να αναπτύσσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και όπλα και ενεργειακή τεχνολογία θα συνεχίζει να αγοράζει από τη Ρωσία, και όχι από τη Δύση. Ή από την Κίνα ή από την Ινδία. Και η ανατολική στροφή στην πορεία της Ρωσίας μας λέει ότι σύντομα οι οικονομίες των ανατολικών γιγάντων θα είναι στενά συνδεδεμένες. Προοπτικά, ήδη έχουν αρχίσει να εξετάζονται κοινά προγράμματα όχι μόνο του ηπειρωτικού «δρόμου του μεταξιού», αλλά και για αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου διά μέσου του ίδιου του Αφγανιστάν. Ποιος θα έχει τη φύλαξη αυτών των αρτηριών; Ίσως ακόμη και κοινές ένοπλες δυνάμεις.
Πώς μπορούμε να υλοποιήσουμε την πρόταση του Ιράν; Το Ιράν και η Ινδία μπορούν τελικά να καταστούν πλήρη μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στη Σύνοδο Κορυφής της Ούφα, στις αρχές Ιουλίου. Ο Οργανισμός της Σαγκάης, όπου συμμετέχουν η Ρωσία, η Κίνα, το Καζαχστάν, το Τατζικιστάν, η Κιργιζία και το Ουζμπεκιστάν, βάζει ως στόχο του την καταπολέμηση της απειλής της τρομοκρατίας, και στη Δύση αντιμετωπίζεται σαν κάτι ανάλογο του ΝΑΤΟ. Η είσοδος της Ινδίας και του Ιράν στον Οργανισμό θα σημάνει την αρχή της δημιουργίας ενός πλήρους συστήματος ασφαλείας σε μια τεράστια έκταση με τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των χωρών της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες είναι ενταγμένες σε ένα άλλο αμυντικό μπλοκ με τη συμμετοχή της Ρωσίας – τον Οργανισμό του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας. Στις 13 Απριλίου, ο πρόεδρος Πούτιν πραγματοποίησε συνάντηση με τους επικεφαλής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης για την οργάνωση της συνάντησης κορυφής στην Ούφα. «Η Κίνα είναι έτοιμη να συντονίσει τις ενέργειες με όλες τις πλευρές και να ενισχύσει τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας στο πλαίσιο του Οργανισμού της Σαγκάης», δήλωσε ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας της Κίνας Γκο Σενκούν, μετά από αυτήν τη συνάντηση. Το κλίμα στην Κίνα είναι ξεκάθαρο.
Όταν στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, η ΕΣΣΔ ήταν ισχυρό κράτος. Σήμερα, ακόμη και η Σαουδική Αραβία κατόρθωσε να συγκεντρώσει έναν συνασπισμό δέκα κρατών εναντίον της Υεμένης, στον οποίο εντάχθηκαν ως και το Πακιστάν και η Τουρκία. Ποιον λοιπόν συνασπισμό μπορεί να συγκροτήσει η Ρωσία για να αντιμετωπίσει την επίθεση του ΝΑΤΟ;

Μετάφραση – επιμέλεια:
Σωτήρης Δημόπουλος
Πηγή:
http://www.pravda.ru/

Άρδην 

Did a Chinese-Russian-Iranian coalition opposing NATO debut in Moscow?



Mahdi Darius Nazemroaya is a sociologist, award-winning author and geopolitical analyst.

Published time: April 23, 2015 16:28

Russian Defense Minister Sergey Shoigu (second right) and Iran's Minister of Defense Brigadier General Hossein Dehghan (second left) at the 4th Moscow Conference on International Security (RIA Novosti / Iliya Pitalev)

Russian
Defense Minister Sergey Shoigu (second right) and Iran’s Minister of
Defense Brigadier General Hossein Dehghan (second left) at the 4th
Moscow Conference on International Security (RIA Novosti / Iliya
Pitalev)

The Moscow Conference on
International Security in April was used as a venue to give notice to
the US and NATO that other world powers will not let it do as it
pleases.
Talk about joint efforts between China, India, Russia and Iran
against NATO expansion were augmented with plans for tripartite
military talks between Beijing, Moscow, and Tehran.

Defense ministers and military officials from all over the world
gathered on April 16 at the landmark Radisson Royal or Hotel
Ukraina, one of the best pieces of Soviet architecture in Moscow,
which is known as one of the “Seven Sisters” that were
constructed during Joseph Stalin’s time. The two-day event
hosted by the Russian Defense Ministry was the fourth annual
Moscow Conference on International Security (MCIS).

Civilian and military officials from over seventy countries,
including NATO members, attended. Fifteen defense ministers took
part in the event. However, aside from Greece, defense ministers
of NATO countries did not participate in the conference.

Unlike previous years, the MCIS organizers did not send Ukraine
an invitation for 2015’s confab. According to Russian Deputy
Defense Minister Anatoly Antonov, “At this stage of the
brutal information antagonism in regard to the crisis in
southeastern Ukraine, we decided not to inflame the situation at
the conference and at this stage made the decision not to invite
our Ukrainian colleagues to the event.”

 

On a personal note, as a matter of interest I have followed these
types of conferences for years, because important statements
about foreign and security policies tend to come out of them.
This year I was keen for the inauguration of this particular
security conference. Aside from it taking place at a time where
the geopolitical landscape of the globe is rapidly shifting, I
was interested to see what the conference would produce since I
was asked in 2014 through the Russian Embassy in Canada if I was
interested in attending the IV MCIS.

The rest of the world speaks: Hearing non-Euro-Atlantic security
concerns 

The Moscow conference is the Russian equivalent to the Munich
Security Conference held at the Hotel Bayerischer Hof in Germany.
There, however, are critical differences between the two events.

While the Munich Security Conference is established around
Euro-Atlantic security and views global security from the
‘Atlanticist’ standpoint of NATO, the MCIS represents a much
broader and diverse global perspective. It represents the rest of
the non-Euro-Atlantic world’s security concerns, particularly the
Middle East and Asia-Pacific. Ranging from Argentina, India, and
Vietnam to Egypt and South Africa. The conference at the Hotel
Ukraina brought a variety of big and small players to the table
whose voices and security interests, in one way or another, are
otherwise undermined and ignored in Munich by US and NATO
leaders.

Russian Defense Minister
Sergey Shoigu
, who holds the rank of a flag officer that is
equal to that of a four-star general in most NATO countries,
opened the conference.Also speaking and seated next to Shoigu
were Russian Foreign Minister
Sergey Lavrov
and other high-ranking officials. All of them
addressed Washington’s multispectral warfare that has utilized
color revolutions, like EuroMaidan in Ukraine and the Rose
Revolution in Georgia for regime change. Shoigu cited Venezuela
and China’s Hong Kong Special Administrative Region as failed
color revolutions.

Foreign Minister Lavrov reminded the attendees that the
possibilities of a dangerous world conflict were increasing due
to the lack of concern by the US and NATO for the security of
others and a lack of constructive dialogue. When making his
argument, Lavrov cited US President Franklin Roosevelt by saying,
“There can be no middle ground here. We shall have to take
the responsibility for world collaboration, or we shall have to
bear the responsibility for another
world conflict
.”
“I believe that they formulated one
of the main lessons of the most devastating global conflict in
history: it is only possible to meet common challenges and
preserve the peace through collective, joint efforts based on
respect for the legitimate interests of all partners,”


he explained
about what world leaders learned from the Second
World War.

Shoigu had over ten bilateral meetings with the different defense
ministers and chiefs who arrived in Moscow for the MCIS. During a
meeting with the Serbian Defense Minister Bratislav Gasic, Shoigu
said that Moscow considers Belgrade a reliable
partner
in military cooperation.

From left: Sergei Lavrov, Foreign Minister, Sergei Shoigu, Defense Minister, Nikolai Patrushev, Security Council Secretary, and Valery Gerasimov, Chief of the General Staff, attending the 4th Moscow international security conference (RIA Novosti / Iliya Pitalev)

From
left: Sergei Lavrov, Foreign Minister, Sergei Shoigu, Defense Minister,
Nikolai Patrushev, Security Council Secretary, and Valery Gerasimov,
Chief of the General Staff, attending the 4th Moscow international
security conference (RIA Novosti / Iliya Pitalev)

Chinese-Russian-Iranian coalition: Washington’s nightmare

The myth that Russia is internationally isolated was shot down
again during the conference, which has also resulted in some
important announcements.

Kazakhstani Defense Minister Imangali Tasmagambetov and Shoigu
announced that the implementation for a joint Kazakhstani-Russian
air defense system had begun. This is not only indicative of the
integration of the air space of the Collective Security Treaty
Organization, but part of a trend. It heralded other
announcements against NATO’s missile defense shield.

The most vigorous statement though was that of Iranian Defense
Minister Hussein Dehghan. Brigadier-General Deghan said that Iran
wanted China, India, and Russia to stand together in jointly
opposing the eastward expansion of NATO and the threat posed by the
alliance’s missile shield project to their collective security.

During a meeting with Chinese Defense Minister Chang Wanquan,
Shoigu emphasized that Moscow’s military ties with Beijing are
its overriding
priority
.”
In another bilateral meeting the defense
honchos of Iran and Russia confirmed that their cooperation will
be part of the cornerstones of a new
multipolar order
and that Moscow and Tehran were in harmony
in their strategic approach to the US.

After Dehghan and the Iranian delegation met with Shoigu and
their Russian counterparts, it was announced that a tripartite
summit may take place between Beijing, Moscow, and Tehran. The
idea was later endorsed by the Chinese delegation.

The geopolitical environment is changing and it is not
sympathetic to US interests. Not only has a
Eurasian Economic Union
been formed by Armenia, Belarus,
Kazakhstan, and Russia in the post-Soviet heart of Eurasia, but
Beijing, Moscow, and Tehran —
the Eurasian Triple Entente
— have been in a long process of
coming together politically, strategically, economically,
diplomatically, and militarily.

Eurasian harmony and integration challenges the US position in
its “Western
perch
” and bridgehead in Europe and even orients US allies to act more independently.This is one
of the central themes explored by my book
The Globalization of NATO
.

Former US security bigwig Zbigniew Brzezinski warned US elites
against the formation of a Eurasian “coalition that could
eventually seek to challenge America’s primacy.”
According
to Brzezinski such a Eurasian alliance would arise as a
“Chinese-Russian-Iranian coalition” with Beijing as its
focal point.

“For Chinese strategists, confronting the trilateral
coalition of America and Europe and Japan, the most effective
geopolitical counter might well be to try and fashion a triple
alliance of its own, linking China with Iran in the Persian
Gulf/Middle East region and with Russia in the area of the former
Soviet Union,”
Brzezinski warns.

“In assessing China’s future options, one has to consider
also the possibility that an economically successful and
politically self-confident China — but one which feels excluded
from the global system and which decides to become both the
advocate and the leader of the deprived states of the world — may
decide to pose not only an articulate doctrinal but also a
powerful geopolitical challenge to the dominant trilateral
world,”
he explains.

More or less, this is the track that the Chinese are following.
Minister Wanquan flatly told the MCIS that
a fair world order
was needed.

The threat for the US is that a Chinese-Russian-Iranian coalition
could, in Brzezinski’s own words, “be a potent magnet for
other states dissatisfied with the status quo.”

A soldier during a military exercise involving S-300/SA 10 surface-to-air missile systems at the Ashuluk training ground, Astrakhan Region (RIA Novosti / Pavel Lisitsyn)

A
soldier during a military exercise involving S-300/SA 10 surface-to-air
missile systems at the Ashuluk training ground, Astrakhan Region (RIA
Novosti / Pavel Lisitsyn)

Countering the US and NATO missile shield in Eurasia


A new “Iron Curtain”
is being erected by Washington around
China, Iran, Russia, and their allies through the US and NATO
missile infrastructure. This missile network is offensive and not
defensive in intent and motivation.

The Pentagon’s goal is to neutralize any defensive responses from
Russia and other Eurasian powers to a US ballistic missile
attack, which could include a nuclear first strike. Washington
does not want to allow Russia or others to have a second strike
capability or, in other words, have the ability to respond to an
attack by the Pentagon.

In 2011, it was reported that Russian Deputy Prime Minister
Dmitry Rogozin, who was Moscow’s envoy to NATO at the time, would
be visiting Tehran to speak about the NATO missile shield
project. Various reports were published, including by the Tehran
Times, claiming that the governments of Russia, Iran, and China
were planning on creating a joint missile shield to counter the
US and NATO. Rogozin, however, refuted the reports. He said that
missile defense was discussed between the Kremlin and its
military allies in the Collective Security Treaty Organization
(CSTO).

The idea of defense cooperation between China, Iran, and Russia
against the NATO missile shield remained afloat since 2011. Since
then Iran has moved closer to becoming an observer in the CSTO, like Afghanistan
and Serbia
. Beijing, Moscow, and Tehran have all moved closer
together too due to issues like Syria, EuroMaidan, and the
Pentagon’s “Pivot to Asia.” Deghan’s calls for a collective approach by China, India,
Iran, and Russia against the missile shield and the NATO
expansion coupled with the announcements at the MCIS about
tripartite military talks between China, Iran, and Russia point
in this direction too.

Russia’s S-300 and S-400 air defense systems are being rolled out
across Eurasia from Armenia and Belarus to Kamchatka
as part of a state-of- the-art countermove to the
new “Iron Curtain.”
These air defense systems make
Washington’s objectives to neutralize the possibility of a
reaction or second strike much harder.

Even NATO officials and the Pentagon, which referred to the S-300
as the SA-20 system, admit this. “We have studied it and
trained to counter it for years. While we are not scared of it,
we respect the S-300 for what it is: a very mobile, accurate, and
lethal missile system,”
US Air Force Colonel Clint Hinote

has written
for the Washington-based Council on Foreign
Relations.

Although it has been speculated that the sale of the S-300
systems to Iran mark the start of an international arms sales bonanza from Tehran as a
result of the Lausanne talks and that Moscow is trying to have a
competitive edge in a reopening the Iranian market, in reality
the situation and motivations are much different. Even if Tehran
buys different quantities of military hardware from Russia and
other foreign sources, it has a policy of military
self-sufficiency and primarily manufactures its own weapons. A
whole series of military hardware — ranging from tanks, missiles,
combat jets, radar detectors, rifles, and drones to helicopters,
torpedoes, mortar shells, warships, and submarines — are made
domestically inside Iran.The Iranian military even contends that
their Bavar-373 air defense
system
is more or less the equivalent of the S-300.

Moscow’s delivery of the S-300 package to Tehran is more than
just about unpretentious business. It is meant to cement
Russo-Iranian military cooperation and to enhance Eurasian
cooperation against Washington’s encircling missile shield. It is
one step closer to the creation of a Eurasian air defense network
against the missile threat posed by the US and NATO against
nations that dare not bend the knee to Washington

http://rt.com/op-edge/252469-moscow-conference-international-security-nato/ 

Une coalition sino-russo-iranienne opposée à l’Otan débute-t-elle à Moscou?

Coalition ?La Conférence de Moscou sur la sécurité internationale,
en avril, a été une occasion de faire savoir aux Etats-Unis et à l’OTAN
que d’autres puissances mondiales ne les laisseront pas faire comme ils
l’entendent.
Le thème portait sur les efforts communs de la Chine, de l’Inde, de
la Russie et de l’Iran contre l’expansion de l’OTAN, renforcés par des
projets de pourparlers militaires tripartites entre Beijing, Moscou et
Téhéran.
Des ministres de la Défense et des responsables militaires venus du
monde entier se sont réunis le 16 avril au Radisson Royal ou Hotel
Ukraina, l’une des plus belles réalisations de l’architecture soviétique
à Moscou, connue comme l’une des Sept sœurs construites à l’époque de Joseph Staline.
L’événement de
deux jours, organisé par le ministère russe de la Défense était la
quatrième édition de la Conférence annuelle de Moscou sur la sécurité
internationale (CMSI/MCIS).
Des civils et des militaires de plus de soixante-dix pays, y compris
des membres de l’OTAN, y ont assisté. A part la Grèce, toutefois, les
ministres de la Défense des pays de l’OTAN n’ont pas participé à la
conférence.
Contrairement à l’année dernière, les organisateurs de la CMSI n’ont
pas transmis d’invitation à l’Ukraine pour la conférence de 2015. Selon
le vice-ministre russe de la Défense Anatoly Antonov, «à ce niveau
d’antagonisme brutal dans l’information par rapport à la crise dans le
sud-est de l’Ukraine, nous avons décidé de ne pas envenimer la situation
à la conférence et, à ce stade, nous avons pris la décision de ne pas
inviter nos collègues ukrainiens à l’événement.» 

A titre personnel, le sujet m’intéresse, j’ai suivi ce genre de
conférences pendant des années, parce qu’il en émane souvent des
déclarations importantes sur les politiques étrangères et de sécurité.
Cette année, j’étais désireux d’assister à l’ouverture de cette
conférence particulière sur la sécurité. A part le fait qu’elle avait
lieu à un moment où le paysage géopolitique du globe est en train de
changer rapidement, depuis que l’ambassade russe au Canada m’avait
demandé en 2014 si j’étais intéressé à assister à la CMSI IV, j’étais
curieux de voir ce que cette conférence produirait.
Le reste du monde parle: à l’écoute des problèmes de sécurité non euro-atlantiques
La Conférence de Moscou est l’équivalent russe de la Conférence de
Munich sur la sécurité qui se tient à l’hôtel Bayerischer Hof en
Allemagne. Il y a cependant des différences essentielles entre les deux
événements.
Alors que la Conférence sur la sécurité de Munich est organisée
autour de la sécurité euro-atlantique et considère la sécurité globale
du point de vue atlantiste de l’OTAN, la CMSI représente une perspective
mondiale beaucoup plus large et diversifiée. Elle représente les
problèmes de sécurité du reste du monde non euro-atlantique, en
particulier le Moyen-Orient et l’Asie-Pacifique. Mais qui vont de
l’Argentine, de l’Inde et du Vietnam à l’Egypte et à l’Afrique du Sud. 
La conférence a réuni à l’hôtel Ukraina tout un éventail de grands et
petits joueurs à la table, dont les voix et les intérêts en matière de
sécurité, d’une manière ou d’une autre, sont par ailleurs sapés et
ignorés à Munich par les dirigeants de l’OTAN et des Etats-Unis.
Le ministre russe de la Défense Sergey Shoigu,
qui a un rang d’officier équivalent à celui d’un général quatre étoiles
dans la plupart des pays de l’OTAN, a ouvert la conférence. Assis près
de Shoigu, le ministre des Affaires étrangères Sergey Lavrov a
aussi pris la parole, et d’autres responsables de haut rang. Tous ont
parlé du bellicisme tous azimuts de Washington, qui a recouru aux
révolutions de couleur, comme l’Euro-Maïdan à Kiev et la Révolution des
roses en Géorgie pour obtenir un changement de régime. Shoigu a cité le
Venezuela et la région administrative spéciale chinoise de Hong Kong
comme exemples de révolutions de couleur qui ont échoué.
Le ministre des Affaires étrangères Lavrov a rappelé que les
possibilités d’un dangereux conflit mondial allaient croissant en raison
de l’absence de préoccupation, de la part des Etats-Unis et de l’OTAN,
pour la sécurité des autres et l’absence de dialogue constructif. Dans
son argumentation, Lavrov a cité le président américain Franklin
Roosevelt, qui a dit:
«Il n’y a pas de juste milieu ici. Nous aurons à prendre la
responsabilité de la collaboration mondiale, ou nous aurons à porter la
responsabilité d’un 
autre conflit mondial
 «Je crois qu’ils ont formulé l’une des principales leçons du
conflit mondial le plus dévastateur de l’Histoire: il est seulement
possible de relever les défis communs et de préserver la paix par des
efforts collectifs, basés sur le respect des intérêts légitimes de tous
les partenaires 
» a-t-il expliqué à propos de ce que les dirigeants mondiaux avaient appris de la Seconde Guerre mondiale.
Shoigu a eu plus de dix réunions bilatérales avec les différents
ministres et responsables de la Défense qui sont venus à Moscou pour la
CMSI. Lors d’une réunion avec le ministre serbe de la Défense Bratislav
Gasic, Shoigu a dit que Moscou considère Belgrade comme un partenaire fiable en termes de coopération militaire.
Russie
De g. à dr.: Sergei Lavrov, ministre des Affaires étrangères,
Sergei Shoigu, ministre de la Défense, Nikolai Patrushev, secrétaire au
Conseil de sécurité et Valery Gerasimov, chef de l’état-major général,
participant à la 4e Conférence de Moscou sur la sécurité (RIA Novosti /
Iliya Pitalev)

Une coalition sino-russo-iranienne: le cauchemar de Washington
Le mythe que la Russie est isolée sur le plan international a de
nouveau été démoli pendant la conférence, qui a aussi débouché sur
quelques annonces importantes.
Le ministre kazakh de la Défense Imangali Tasmagambetov et Shoigu ont
annoncé que la mise en œuvre d’un système de défense aérienne commun
entre le Kazakhstan et la Russie a commencé. Cela n’indique pas
seulement l’intégration de l’espace aérien de l’Organisation du traité
de sécurité collective, cela définit aussi une tendance. Cela a été le
prélude à d’autres annonces contre le bouclier de défense antimissile de
l’OTAN.
La déclaration la plus vigoureuse est venue du ministre iranien de la Défense Hossein Dehghan. Le brigadier-général Dehghan a
dit que l’Iran voulait que la Chine, l’Inde et la Russie s’unissent
pour s’opposer conjointement à l’expansion à l’est de l’OTAN et à la
menace à leur sécurité collective que constitue le projet de bouclier
antimissile de l’Alliance.
Lors d’une réunion avec le ministre chinois des Affaires étrangères
Chang Wanquan, Shoigu a souligné que les liens militaires de Moscou avec
Beijing étaient sa «priorité absolue». Dans
une autre rencontre bilatérale, les gros bonnets de la défense iraniens
et russes ont confirmé que leur coopération sera une des pierres
angulaires d’un nouvel ordre multipolaire et que Moscou et Téhéran étaient en harmonie quant à leur approche stratégique des Etats-Unis.
Après la rencontre de Hossein Dehghan et la
délégation iranienne avec leurs homologues russes, il a été annoncé
qu’un sommet tripartite se tiendrait entre Beijing, Moscou et Téhéran.
L’idée a été avalisée ensuite par la délégation chinoise.
Le contexte géopolitique change et il n’est pas favorable aux intérêts états-uniens. Non seulement l’Union économique eurasienne a
été formée par l’Arménie, la Biélorussie, le Kazakhstan et la Russie au
cœur post-soviétique de l’Eurasie, mais Beijing, Moscou et Téhéran –
la Triple entente eurasienne – sont entrés dans un long processus de rapprochement politique, stratégique, économique, diplomatique et militaire.
L’harmonie et l’intégration eurasiennes contestent la position des Etats-Unis sur leur perchoir occidental et leur statut de tête de pont en Europe, et même incitent les alliés des Etats-Unis à agir de manière plus indépendante. C’est l’un des thèmes centraux examinés dans mon livre The Globalization of NATO [La mondialisation de l’OTAN].
L’ancien grand ponte états-unien de la sécurité Zbigniew Brzezinski a
mis en garde les élites américaines contre la formation d’une coalition
eurasienne «qui pourrait éventuellement chercher à contester la primauté de l’Amérique».Selon Brzezinski, une telle alliance eurasienne pourrait naître d’une «coalition sino-russo-iranienne» avec Beijing pour centre.
«Pour les stratèges chinois, face à la coalition trilatérale de
l’Amérique, de l’Europe et du Japon, la riposte géopolitique la plus
efficace pourrait bien être de tenter et de façonner une triple alliance
qui leur soit propre, liant la Chine à l’Iran dans la région golfe
Persique/Moyen-Orient et avec la Russie dans la région de l’ancienne
Union soviétique», avertit 
Brzezinski.
«Dans l’évaluation des futures options de la Chine, il faut aussi
considérer la possibilité qu’une Chine florissante économiquement et
confiante en elle politiquement – mais qui se sent exclue du système
mondial et qui décide de devenir à la fois l’avocat et le leader des
Etats démunis dans le monde –  décide d’opposer non seulement une
doctrine claire mais aussi un puissant défi géopolitique au monde
trilatéral dominant», explique-t-il. 

C’est plus ou moins la piste que les Chinois sont en train de suivre. Le ministre Wanquan a carrément dit à la CMSI qu’un ordre mondial équitable était nécessaire.
La menace pour les Etats-Unis est qu’une coalition sino-russo-iranienne puisse, selon les propres mots de Brzezinski, «être un aimant puissant pour les autres Etats mécontents du statu quo».

russie
Un soldat pendant un exercice impliquant les systèmes de missiles
sol-air S-300/SA sur le terrain d’entraînement d’Ashuluk, dans la
région  d’Astrakhan (RIA Novosti / Pavel Lisitsyn)

Contrer le bouclier anti-missile des Etats-Unis et de l’Otan en Eurasie
Washington érige un nouveau Rideau de fer autour
de la Chine, de l’Iran, de la Russie et de leurs alliés au moyen de
l’infrastructure de missiles des Etats-Unis et de l’OTAN.
L’objectif du Pentagone est de neutraliser toutes les ripostes
défensives de la Russie et des autres puissances eurasiennes à une
attaque de missiles balistiques US, qui pourrait inclure une première
frappe nucléaire. Washington ne veut pas permettre à la Russie ou à
d’autres d’être capables d’une seconde frappe ou, en d’autres termes, ne
veut pas permettre à la Russie ou à d’autres d’être en mesure de
riposter à une attaque par le Pentagone.
En 2011, il a été rapporté que le vice-Premier ministre Dmitri
Rogozine, qui était alors envoyé de Moscou auprès de l’OTAN, se rendrait
à Téhéran pour parler du projet de bouclier antimissile de l’Otan.
Divers articles ont été publiés, y compris par le Tehran Times,
affirmant que les gouvernements de Russie, d’Iran et de Chine
projetaient de créer un bouclier antimissile commun pour contrer les
Etats-Unis et l’OTAN. Rogozine, toutefois, a réfuté ces articles. Il a
dit que cette défense antimissile était discutée entre le Kremlin et ses
alliés militaires dans l’Organisation du traité de sécurité collective
(OTSC).
L’idée de coopération dans la défense entre la Chine, l’Iran et la
Russie, contre le bouclier antimissile de l’OTAN est restée
d’actualité dès 2011. Depuis lors, l’Iran s’est rapproché pour devenir
un observateur dans
l’OTSC, comme l’Afghanistan et la Serbie. Beijing, Moscou et Téhéran se
sont rapprochés aussi en raison de problèmes comme la Syrie,
l’Euro-Maïdan et le pivot vers l’Asie du Pentagone. L’appel de
Deghan à une approche collective par la Chine, l’Inde, l’Iran et la
Russie contre le bouclier antimissile et l’expansion de l’Otan, couplé
aux annonces faites à la CMSI sur des pourparlers militaires tripartites
entre la Chine, l’Iran et la Russie, vont aussi dans ce sens.
Les systèmes de défense aérienne russes S-300 et S-400 sont en cours
de déploiement dans toute l’Eurasie, depuis l’Arménie et la Biélorussie
jusqu’au Kamchatka, dans le cadre d’une contre-manœuvre au nouveau Rideau de fer.  Ces
systèmes de défense aérienne rendent beaucoup plus difficiles les
objectifs de Washington de neutraliser toute possibilité de réaction ou
de seconde frappe.
Même les responsables de l’OTAN et le Pentagone, qui se sont référés aux S-300 comme le système SA-20, l’admettent. « Nous
l’avons étudié nous sommes formés pour le contrer depuis des années.
Nous n’en avons pas peur, mais nous respectons le S-300 pour ce qu’il
est: un système de missiles très mobile, précis et mortel », a 
écrit le colonel de l’US Air Force Clint Hinote pour le Conseil des relations étrangères basé à Washington.
Bien qu’il y ait eu des spéculations sur le fait que la vente des
systèmes S-300 à l’Iran serait le point de départ d’un pactole provenant
de Téhéran dû aux ventes internationales d’armes,
résultat des négociations de Lausanne, et que Moscou cherche à avoir un
avantage concurrentiel dans la réouverture du marché iranien, en
réalité la situation et les motivations sont très différentes. Même si
Téhéran achète différentes quantités de matériel militaire à la Russie
et à d’autres sources étrangères, il a une politique d’autosuffisance
militaire et fabrique principalement ses propres armes. Toute une série
de matériel militaire – allant des chars d’assaut, missiles, avions de
combat, détecteurs de radar, fusils et drones aux hélicoptères,
torpilles, obus de mortier, navires de guerre et sous-marins – est
fabriqué à l’intérieur de l’Iran. L’armée iranienne soutient même que
leur système de défense aérienne Bavar-373 est plus ou moins l’équivalent du S-300.
La livraison par Moscou du paquet de S-300 à Téhéran est plus qu’une
simple affaire commerciale sans prétention. Elle est destinée à sceller
la coopération militaire russo-iranienne et à renforcer la coopération
eurasienne contre l’encerclement du bouclier anti-missiles de
Washington. C’est un pas de plus dans la création d’un réseau de défense
aérienne eurasienne contre la menace que font peser les missiles des
Etats-Unis et de l’OTAN sur des pays qui osent ne pas s’agenouiller
devant Washington.

Mahdi Darius Nazemroaya

Article original : http://rt.com/op-edge/252469-moscow-conference-international-security-nato/, 23 avril 2015
Did a Chinese-Russian-Iranian coalition opposing NATO debut in Moscow?
Traduit de l’anglais par Diane Gilliard pour Arrêt sur Info.
 Mahdi Darius Nazemroaya est sociologue, un auteur primé et un analyste géopolitique.

Mondialisation

σχετικά άρθρα