fbpx
Weather Icon
Κούβα , Ν. Αφρική , Πρόσωπα 6 Ιανουάριος 2014

Γράμμα από τον Φιντέλ – Ο Μαντέλα πέθανε. Γιατί κρύβουν την αλήθεια για το απαρτχάιντ; (2)

Γράμμα από τον Φιντέλ – Ο Μαντέλα πέθανε. Γιατί κρύβουν την αλήθεια για το απαρτχάιντ; (2)
Φιντέλ
Κάστρο (
Granma International, Κούβα)      (μτφ. Κριστιάν)
Ο λαός μας, ο οποίος
παραχωρήθηκε από την Ισπανία στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από ένα ηρωικό αγώνα
του διήρκεσε περισσότερα από 30 χρόνια, δεν παραιτήθηκε ποτέ από το δουλικό σύστημα
σκλαβιάς που του επιβλήθηκε για σχεδόν 500 χρόνια.

Από τη Ναμίμπια, που κατεχόταν
από τη Νότια Αφρική, ξεκίνησαν το 1975 τα ρατσιστικά στρατεύματα που
υποστηρίζονταν από ελαφρά άρματα μάχης με κανόνια 90 χιλιοστών και  διείσδυσαν σε περισσότερο από 2.000 χιλιόμετρα
μέχρι τα περίχωρα της Λουάντα, όπου ένα τάγμα των ειδικών δυνάμεων της Κούβας –
αερομεταφερόμενo-  αλλά και άλλες δυνάμεις επίσης κουβανικές, με σοβιετικά άρματα
μάχης που βρίσκονταν ήδη επί τόπου χωρίς πλήρωμα, μπορούσαν και τα σταμάτησαν. Αυτό
συνέβη το Νοέμβριο 1975, 13 χρόνια πριν από τη Μάχη του Cuito Cuanavale.
Έχω ήδη πει ότι δεν
κάναμε τίποτα για το κύρος ή για οποιοδήποτε κέρδος. 
Αλλά αποτελεί
πραγματικό γεγονός ότι ο Μαντέλα ήταν άνθρωπος με ακεραιότητα, ένας βαθύς
επαναστάτης και ριζοσπαστικός σοσιαλιστής, ο οποίος άντεξε με μεγάλη στωικότητα
σε 27 χρόνια μοναχικής απομόνωσης. Δεν θα πάψω ποτέ να θαυμάζω τη
τιμιότητα, τη μετριοφροσύνη και τη τεράστια αξία του.
Η Κούβα εκπλήρωνε τα
διεθνιστικά καθήκοντά της με αυστηρότητα. 
Υπερασπιζόταν βασικά
σημεία και εκπαίδευε κάθε χρόνο χιλιάδες μαχητές της Αγκόλας στο χειρισμό των όπλων. Η
ΕΣΣΔ προμήθευε το στρατιωτικό εξοπλισμό. 
Ωστόσο, εκείνη την
εποχή, δεν συμμεριζόμασταν την ιδέα του κυρίου συμβούλου για τις προμήθειες του
στρατιωτικού εξοπλισμού. Χιλιάδες νέοι και υγιείς Αγκολέζοι συνεχώς ενσωματώνονταν
στις μονάδες του στρατού υπό γέννηση. 
Ο κύριος σύμβουλος δεν
ήταν, ωστόσο, κανένας  Ζούκοφ, η Rokossovski,
η Malinovsky και άλλοι που έκαναν τη δόξα της σοβιετικής στρατιωτικής
στρατηγικής. 
Η έμμονη ιδέα του
ήταν να στείλει αγκολέζικες  ταξιαρχίες
εξοπλισμένες με τα καλύτερα όπλα στο έδαφος, όπου υποτίθεται βρισκόταν η φυλετική
κυβέρνηση Savimbi, ένας μισθοφόρος στην υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και της
Νότιας Αφρικής. 
Ήταν σαν να αποστείλεις
δυνάμεις που πολέμησαν στο Στάλινγκραντ στα σύνορα της φαλαγγίτης Ισπανίας που
είχε στείλει πάνω από 100.000 στρατιώτες για να πολεμήσουν ενάντια στην
ΕΣΣΔ. 
Εκείνη τη χρονιά, έγινε μια επιχείρηση αυτού του τύπου.
Ο εχθρός προχωρούσε πίσω
από τις δυνάμεις πολλών ταξιαρχιών της Αγκόλας, που χτυπιόνταν κοντά στο στόχο,
όπου είχαν αποσταλεί, περίπου 1.500 χλμ. από τη Λουάντα. Τους καταδίωκαν
οι δυνάμεις της Νότιας Αφρικής προς το Cuito Cuanavale, παλιά στρατιωτική βάση
του ΝΑΤΟ, εκατό χιλιόμετρα από την πρώτη κουβανική ταξιαρχία αρμάτων μάχης.
Σε αυτή την κρίσιμη
στιγμή, ο Πρόεδρος της Αγκόλας ζήτησε την υποστήριξη των κουβανικών  στρατευμάτων.

Ο επικεφαλής των δυνάμεων
μας στο νότο, Στρατηγός Leopoldo Cintra Frias μας μεταβίβασε το αίτημα, σύνηθες
γεγονός.

Η σκληρή μας απάντηση
ήταν ότι θα δίναμε την υποστήριξή μας, αν όλες οι δυνάμεις της Αγκόλας σε αυτό
το μέτωπο θέτονταν υπό κουβανέζικης διοίκησης, στη νότια Αγκόλα.
 Όλος ο κόσμος
κατανοούσε ότι το αίτημα μας ήταν ένας απαραίτητος όρος για να γίνει αυτή η ιστορική
βάση το ιδανικό πεδίο μάχης για να χτυπηθούν οι ρατσιστικές δυνάμεις της
Νοτίου Αφρικής.
Η θετική ανταπόκριση ήρθε
σε λιγότερο από 24 ώρες.
Η άμεση αποστολή μιας
ταξιαρχίας κουβανέζικων αρμάτων μάχης στο σημείο συσπείρωσης
αποφασίστηκε. Άλλοι ήταν στην ίδια γραμμή, προς τα δυτικά. Το κύριο
εμπόδιο ήταν η λάσπη και η υγρασία του εδάφους την περίοδο των βροχών, ένα
πεδίο που έπρεπε να επιθεωρηθεί σπιθαμή προς σπιθαμή για την εκκαθάριση των
ναρκών. Προσωπικό εστάλη στο Cuito για να οδηγήσουν τα άρματα μάχης που
ήταν χωρίς πλήρωμα, καθώς και τα κανόνια που έλειπαν.
Η βάση διαχωριζόταν από
το έδαφος προς τα ανατολικά με τα άφθονα και επικίνδυνα νερά του ποταμού Cuito,
που διασχιζόταν από μια γερή γέφυρα. Ο ρατσιστικός στρατός της επιτιθόταν απεγνωσμένα,
ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροσκάφος γεμάτο με εκρηκτικά κατάφερε να τη αγγίξει και
την αχρήστεψε. Τα άρματα μάχης της Αγκόλας σε όπισθεν θέσεις που μπορούσαν
να κινηθούν διέσχισαν το ποτάμι σε μια γέφυρα προς τα βόρεια. Εκείνα που
δεν ήταν σε κατάσταση να κινηθούν θάφτηκαν με τα όπλα γυρισμένα προς
ανατολάς. Μια πυκνή λωρίδα αντιαρματικών και αντιπροσωπικών ναρκών μετέτρεψαν
τη γραμμή σε παγίδα θανάτου στην άλλη πλευρά του ποταμού. 
Όταν οι ρατσιστικές
δυνάμεις επανέλαβαν την εκστρατεία τους και έπεσαν σε αυτό το τοίχο, όλα τα πυροβολικά
και άρματα μάχης των επαναστατικών ταξιαρχιών πυροβόλησαν από τα σημεία που
βρίσκονταν στην περιοχή του Κουίτο.
Ειδικός ρόλος δόθηκε
στα μαχητικά αεροπλάνα MIG-23, τα οποία, με ταχύτητα περίπου 1.000 χλμ/ώρα και σε
υψόμετρο σχεδόν 100 μέτρων, ήταν σε θέση να διακρίνουν αν ο οπλίτης ήταν μαύρος
ή άσπρος, και πυροβολούσαν ασταμάτητα τους τελευταίους.
Όταν ο εχθρός,
κουρασμένος και ακινητοποιημένος αναγκάστηκε να υποχωρήσει, οι επαναστατικές
δυνάμεις προετοιμάστηκαν για την τελική επίθεση.
Πολλές αγκολέζικες
και  κουβανέζικες ταξιαρχίες κινήθηκαν με
μεγάλη ταχύτητα, και σε καλή απόσταση προς τα δυτικά, όπου υπήρχαν οι μόνοι
μεγάλοι δρόμοι, από τους οποίους οι Νοτιοαφρικανοί ξεκινούσαν τις επιθέσεις τους
εναντίον της Αγκόλας. 
Το αεροδρόμιο ήταν
περίπου 300 χλμ. από τα σύνορα της Ναμίμπιας, που είχε καταληφθεί πλήρως από το
στρατό του απαρτχάιντ.
Ενώ τα στρατεύματα αναδιοργανώνονταν
και επανεξοπλίζονταν, αποφασίστηκε επείγοντα να κτιστεί ένας διάδρομος
προσγείωσης για τα MIG-23. Οι πιλότοι μας χρησιμοποιούσαν το αεροπορικό
υλικό που παρείχε η ΕΣΣΔ στην Αγκόλα, του οποίου οι πιλότοι δεν διέθεταν το απαραίτητο
χρόνο για εκπαίδευση. Αρκετά αεροσκάφη θεωρήθηκαν χαμένα, μερικές φορές χτυπημένα
από το δικό μας πυροβολικό ή χειριστές συστημάτων αεράμυνας. 
Οι Νοτιοαφρικανοί κατείχαν
ακόμα τμήμα του κεντρικού δρόμου που οδηγεί από την άκρη του οροπεδίου της
Αγκόλας στη Ναμίμπια. 
Στις γέφυρες που διασχίζουν
το ισχυρό ποταμό Cunene , μεταξύ του νότου της Αγκόλας και του βορρά της Ναμίμπιας,
ξεκίνησαν εν τω μεταξύ οι πυροβολισμοί με κανόνια 140 mm, των οποίων η εμβέλεια
ήταν περίπου 40 χιλιόμετρα. 
Το κύριο πρόβλημα
ήταν ότι οι ρατσιστές της Νότιας Αφρικής διέθεταν, σύμφωνα με τους υπολογισμούς
μας, μεταξύ 10 και 12 πυρηνικά όπλα.
Είχαν διεξαχθεί
δοκιμές, συμπεριλαμβανομένων στις κατεψυγμένες θαλασσιές νότιες περιοχές.
Ο Πρόεδρος
Ronald Reagan τις είχε εγκρίνει και μεταξύ του εξοπλισμού που στάλθηκε από το
Ισραήλ περιλαμβανόταν η απαραίτητη συσκευή για την έκρηξη μιας πυρηνικής
κεφαλής. 
Η απάντησή μας ήταν
να οργανώσουμε το προσωπικό σε ομάδες μάχης κάτω από 1.000 άνδρες εξοπλισμένες  με αντιαεροπορικά οχήματα που έπρεπε να
ταξιδεύουν τη νύχτα σε μεγάλη επέκταση εδάφους και εξοπλισμένες με οχήματα αντιαεροπορικής
μάχης.
Τα πυρηνικά όπλα της
Νότιας Αφρικής, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, δεν μπορούσαν να φορτωθούν σε
αεροσκάφη Μιράζ, καθώς απαιτούν βαριά βομβαρδιστικά τύπου Καμπέρα.
Αλλά σε κάθε
περίπτωση, η αεράμυνα των ένοπλων δυνάμεων μας διέθεταν διάφορους τύπους
πυραύλων που μπορούσαν να χτυπήσουν και να καταστρέψουν αεροπορικούς στόχους
που βρίσκονταν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα στρατεύματα μας.
Επιπλέον, ένα φράγμα 80
εκατομμυρίων κυβικών μέτρων που βρίσκονται στο έδαφος της Αγκόλας κατελήφθη και
ναρκοθετήθηκε από Κουβανούς και Αγκολέζους μαχητές. Η έκρηξη αυτού του
φράγματος θα ήταν ισοδύναμη μερικών πυρηνικών όπλων.
Ωστόσο, ένα
υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που χρησιμοποιούσε τα ταχεία ρεύματα του ποταμού
Cunene, πριν από τα σύνορα με τη Ναμίμπια, χρησιμοποιούταν από ένα απόσπασμα
του στρατού της Νότιας Αφρικής.
Όταν στο νέο θέατρο επιχειρήσεων
άρχισαν οι ρατσιστές να πυροβολούν με κανόνια 140 mm, οι MIG-23 χτύπησαν σκληρά
αυτό το απόσπασμα λευκών στρατιωτών, και οι επιζώντες εγκατέλειψαν τις θέσεις τους,
αφήνοντας κάποιες επικριτικές αφίσες κατά της δικής τους διοίκησης. 
Αυτή ήταν η κατάσταση
όταν οι κουβανικές και αγκολέζικες δυνάμεις προέλασαν προς τις γραμμές του
εχθρού.
Έμαθα ότι ο Katiuska
Blanco, συγγραφέας πολλών ιστορικών έργων ήταν εκεί, μαζί με άλλους
δημοσιογράφους. 
Η κατάσταση ήταν τεταμένη, αλλά κανείς
δεν έχασε την ψυχραιμία του. 
Τότε έφτασε η είδηση
​​ότι ο εχθρός ήταν έτοιμος να διαπραγματευτεί. 
Είχαμε καταφέρει να
βάλουμε τέρμα στη ρατσιστική και ιμπεριαλιστική περιπέτεια, σε μια ήπειρο που
σε 30 χρόνια θα έχει πληθυσμό υψηλότερο από την Κίνα και την Ινδία μαζί.
Ο ρόλος της
κουβανικής αντιπροσωπείας με την ευκαιρία του θανάτου του αδελφού μας και φίλος
μας Νέλσον Μαντέλα, θα μας μείνει αξέχαστος.

Συγχαίρω το σύντροφο
Ραούλ για την εξαιρετική απόδοσή του και, ειδικότερα, για τη δύναμη και την
αξιοπρέπεια που έδειξε όταν, σε φιλική αλλά και δυνατή χειρονομία,  χαιρέτησε τον επικεφαλής της κυβέρνησης των Ηνωμένων
Πολιτειών και του είπε στα αγγλικά: «Κύριε Πρόεδρε, είμαι ο Κάστρο».
Όταν η υγεία μου περιόρισε
τις σωματικές ικανότητές μου, δεν δίστασα ούτε μια στιγμή να εκφράσω τη γνώμη
μου για το πρόσωπο που θα μπορούσε να αναλάβει αυτή την ευθύνη. 
Η ζωή είναι ένα λεπτό
στην ιστορία των λαών, και νομίζω ότι όποιος σήμερα αναλαμβάνει αυτή την ευθύνη
απαιτεί την απαραίτητη εμπειρία και κύρος αναγκαία για να επιλέξει αντιμετωπίζοντας
 έναν αυξανόμενο αριθμό, σχεδόν άπειρο,  παραλλαγών.
Ο ιμπεριαλισμός θα
κρατήσει πάντα αρκετά χαρτιά για να επιχειρήσει να λυγίσει το νησί μας, ακόμα
και αν θα πρέπει να το αδειάσει από το πληθυσμό του, στερώντας το από νέους άνδρες
και γυναίκες, προσφέροντάς τους ψίχουλα των αγαθών και των φυσικών πόρων που λεηλατούν
σε όλο το κόσμο.
Ας μας λένε τώρα οι εκπρόσωποι
της αυτοκρατορίας πώς και γιατί γεννήθηκε το απαρτχάιντ. 
Φιντέλ Κάστρο , 18 Δεκεμβρίου του 2013 20:35.


var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

σχετικά άρθρα